Сеткавае выданне zviazda.by

1 красавіка адзначаюць Дзень смеху — свята розыгрышаў, жартаў і гумару.

Першакрасавіцкія жарты не павінны закранаць тэмы рэлігіі, палітыкі, нацыянальнай і расавай прыналежнасці, а таксама асаблівасцяў здароўя

Чаму дзіця кажа «дзякуй» калонцы, але маўчыць з бабуляй? І ці варта біць трывогу, калі лепшы сябар вашага сына — нейрасетка?

Чаму ў адных усё атрымліваецца, а ў іншых — не? Уся праўда аб сіле мыслення

Заспакаенне «праз рот» — адзін з першых даступных спосабаў самарэгуляцыі ў жыцці дзіцяці. Калі немаўля смокча грудзі, яно не толькі сілкуецца, але і супакойваецца. Так што стымуляцыя вобласці рота — лёгкі, звыклы і зразумелы спосаб супакоіцца.

Вы заўважалі, як часта ў размовах з сябрамі або ў стужцы сацсетак сёння мільгаюць словы «траўма», «асабістыя межы», «прыняцце сябе» або «бяспечнае асяроддзе»? Яшчэ 15-20 гадоў таму псіхалагічная лексіка была прэрагатывай прафесіяналаў, а сёння ёю карыстаюцца практычна ўсе. Гэта не выпадковасць, а частка вялікага сацыяльнага трэнду, які называюць псіхалізацыяй грамадства.

Калі пакінуць тэлефон у іншым пакоі хаця б на гадзіну, многія пачынаюць адчуваць турботу, нібы чагосьці не хапае. А звычка гартаць навіны ці стужку перад сном часта заканчваецца тым, што заснуць цяжэй, а сон становіцца павярхоўным. Гэта не проста бытавыя назіранні. Псіхолагі ўсё часцей гавораць аб тым, што пастаяннае ўзаемадзеянне са смартфонам мяняе наш псіхічны стан, і гэтыя змены даўно выйшлі за рамкі простай звычкі. Паспрабуем разабрацца, што менавіта адбываецца з мозгам, калі мы ўвесь час у сетцы, і як можна выбудаваць з тэлефонам больш здаровыя адносіны.

Вы калі-небудзь задумваліся, чаму так лёгка паддацца чарговай модзе ці трэнду, нават калі ён ідзе насуперак вашым унутраным «я»? Чаму мільёны людзей аднолькава выбіраюць вопратку, слухаюць адну і тую ж музыку ці ідуць за апошнімі тэхналагічнымі навінкамі, нягледзячы на тое, што ў кожнага з іх ёсць свае ўнікальныя перавагі?

У сем’ях, дзе ёсць асаблівыя дзеці, часта няма бацькі. Лічыцца, мужчыны сыходзяць з-за эмацыянальнага выгарання, пачуцця бездапаможнасці, таму што не могуць прыняць выклік лёсу, узяць адказнасць на сябе.

Псіхалогія «донжуана»: што хаваецца за пастаяннай зменай партнёрак