Вы тут

Як сталелі ў амерыканскіх 1990-х?


У сталічным пракаце паказваюць настальгію і скейтборд як сацыяльны атрыбут.

«Ты яшчэ не дарос да таго ўзросту, калі хлопцы становяцца казламі», — прымайце лірычную амерыканскую карціну аб перыядзе дзяцінства, калі вельмі хочацца быць дарослым, тусавацца з крутымі скейтбардыстамі і казаць «к чорту гэту маці». Адкрыты ў праграме «Панарама» Берлінскага міжнароднага кінафестывалю, якая збірае ці спрабуе сабраць найцікавейшае ў нетрадыцыйным кіно, фільм «Сярэдзіна 90-х» з яго рэтравізуалам, выдатным музычным суправаджэннем і смешнымі рухамі галоўнага героя прыйшоў на мінскі вялікі экран.


Вы ўжо ведаеце Джона Хіла хаця б па карціне Марціна Скарсэзэ «Воўк з Уол-Стрыт» (падазраю, з натуральнай для нас дасведчанасцю ў папулярным амерыканскім кіно, і па многіх іншых). Пазнавальны твар, калі гэта не гучыць прыніжальна, у акцёрскай кагорце, а таксама прадзюсар гэтым разам прадставіў свой рэжысёрскі дэбют па ўласным сцэнарыі.

Пра тое, відаць, што бліжэй да цела: пяшчотныя ўспаміны пра сярэдзіну 90-х ды імклівае сталенне — непазбежны пераход з маленства ў няпростае, адказнае і сур'ёзнае малалецтва. Вось чаму, апроч як камедыйная драма, «Сярэдзіна 90-х» уяўляецца таксама метафарычным роўд-муві, сімвалічным пераходам з аднаго стану ў другі, калі ад першага застаюцца толькі аматарскае відэа, шнары на целе і тужлівая настальгія.

У цэнтры ўвагі — хлопчык Стыві, які жыве з маці і не вельмі прыязным старэйшым братам. Каб выйсці з кола сям'і і расчапіць замкнёны на ёй сусвет, Стыві адшуквае кампанію, да якой яму вельмі хочацца далучыцца. Яна фрывольна жартуе, для кожнага мае асобную мянушку і вырабляе зайздросныя трукі на скейтбордзе. А для ўразлівага хлапечага сэрца што яшчэ патрэбна.

Стыві мяняе дзіцячы «рэпертуар» на сцяне свайго пакоя, крадзе грошы ў матчынай камодзе, каб купіць скейтборд, і спрабуе далучыцца да кампаніі новых знаёмых. Уласна гэта спроба перацякае ў тусоўку на ўвесь фільм, якая, з аднаго боку, цудоўна выяўляе механізмы дзеяння соцыуму, а з іншага — прыносіць сентыментальнасць сапраўднага сяброўства.

Сацыяльная іерархія, фактары, што ўплываюць на папулярнасць, канкурэнцыя ў барацьбе за ўвагу і сімпатыі, зайздрасць і паняцце «крутасць» — рэчы, на якіх пабудавана камунікацыя вялікіх і маленькіх груп, заключаныя ў кампаніі, у якую трапіў Стыві. Але пакуль мы вывучаем гэты грамадскі лад, за ўсімі механістычнымі працэсамі з'яўляецца нешта значна больш важнае, пачуццёвае.

У гэтым балансе галоўны герой адчувае сябе найлепшым чынам: заваёўвае павагу за бясстрашнасць і ў маркотныя хвіліны знаходзіць у сяброў суцяшэнне, упершыню застаецца з дзяўчынай і ў шчаслівым экстазе жартуе пра гэта з камандай, з-за тонкіх псіхалагічных нюансаў дзеяння ў групе аказваецца ў небяспечнай сітуацыі, але атрымлівае магчымасць упэўніцца, што гэтыя людзі гатовы чакаць навін з яго бальнічнай палаты на нязручных канапах хола клінікі.

Не, нічога трагічнага. Карціна ўвогуле не дае ніводнай нагоды для таго, каб сэрца гледача ўпала. Вельмі зручны, роўны і стрыманы фільм толькі ўзнагароджвае багатай музыкальнай падборкай, у суправаджэнні якой ён становіцца паэтычным і мяккім аповедам пра асабістае. Нават малалецтва, якое быццам нясе за сабой іншай якасці праблемы, нешта псіхалагічна некамфортнае, карціну не абцяжвае, а вельмі далікатна маецца на ўвазе. Пераход на наступны ўзровень адбудзецца пад прымірэнне з усімі непрыязнымі сіламі і настальгію ў квадраце — відэаролік унутры фільма, які выхоплівае эпізоды сумесных дзён і робіць іх усяго толькі справай мінулага.

Асабліва варта адзначыць, як з дапамогай шматлікіх дэталяў і мімалётных рухаў не проста расказваецца асабістая гісторыя, але і выпісваецца сярэдзіна 90-х. «Хто такія чорныя?», бутэлька, цыгарэта і кепка задам наперад, з якімі ты выглядаеш дарослым, касеты, «гета», імкненні.

Карціна і праўда вельмі асабістая, што ў гэтым выпадку становіцца яе безумоўнай вартасцю: калі ты можаш нетрывіяльна і дэтальна-жывапісна расказаць пра свае 90-я, без размашыстага сюжэта і буйных падзей, але з музыкай і арганічнымі праездамі на скейтбордзе па сярэдзіне дарогі, яны набываюць неабавязковы для прагляду, але прыемны флёр.

Шукайце ў Fаlсоn Сlub Буцік Кіно і сетцы Sіlvеr Sсrееn.

Ірэна КАЦЯЛОВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як сучасныя палешукі рыхтуюцца да свята Уваскрэсення Хрыстовага

Як сучасныя палешукі рыхтуюцца да свята Уваскрэсення Хрыстовага

Аўтар «Звязды» расказвае на прыкладзе сваёй сям'і.

Культура

ЗЕНА: Ад сцэны не стамляюся!

ЗЕНА: Ад сцэны не стамляюся!

Графік у артысткі вельмі насычаны.

Грамадства

Звыклыя выключнасці. Ці можна зразумець «лічбавае племя»?

Звыклыя выключнасці. Ці можна зразумець «лічбавае племя»?

Даследаванне «Пакаленне «Z» у пытаннях і адказах» было прадстаўлена падчас навуковага стэндапа, арганізаванага для навучэнцаў профільных педагагічных класаў у БДПУ.

Грамадства

Ежа ці сімвал? Самы час зацікавіцца роспісам яек

Ежа ці сімвал? Самы час зацікавіцца роспісам яек

Карэспандэнт «Звязды» схадзіла на майстар-клас па стварэнні «пісанак».