Вы тут

У Салігорскім раёне сям'я стварыла кантактны заапарк


У сучасным свеце людзі і жывёлы непарыўна звязаны паміж сабой. Немагчыма нават уявіць, якім было б існаванне чалавека без гэтых мілых істот. Практычна ў кожнай сям'і жыве гадаванец, які патрабуе да сябе клопату і ўвагі. Аднак сям'я Буйняковых з вёскі Чапялі Салігорскага раёна пайшла далей і замест аднаго хатняга ўлюбёнца адкрыла цэлы кантактны заапарк. Мы пагаварылі з гаспадыняй сям'і Святланай і высветлілі гісторыю ўзнікнення і цяжкасці ўтрымання такога незвычайнага хобі.


— У майго мужа з дзяцінства была мара — завесці каня, — расказала нам суразмоўніца. — Да таго ж, мы хацелі, каб нашы дзеці не былі залежныя ад гаджэтаў, таму вырашылі набыць сваю першую жывёлу — кабылу чорнай масці Фліку, якую купілі ў Літве. Наша гадаванка адразу ж была паслухмянай, вельмі ласкавай. Вось з яе ўсё і пачалося.

З часам колькасць жывёл у сям'і Буйняковых пачала павялічвацца і агульным саветам было прынята рашэнне адкрыць хатні кантактны заапарк. Галоўнае яго адрозненне ад традыцыйнага ў тым, што кожны госць пры жаданні можа дакрануцца да любога насельніка і нават пакарміць яго.

— Наогул, калі купілі сабе першага каня, не думалі, што ў нас будзе свой заапарк. Набылі жывёлу проста для сябе, для душы. Мы жыхары гарадскія, таму адвезлі яе ў вёску да знаёмага. Каталіся на кані самі, а потым вырашылі, што трэба яшчэ купіць поні для нашых дзяцей, каб ім было не сумна. Чатырохкапытныя гадаванцы зацікавілі сяброў і знаёмых, яны таксама сталі прыязджаць, каб разам з дзецьмі пакатацца. Па «сарафанным радыё» пра нас даведаліся сябры сяброў і іншыя знаёмыя і сваякі, яны гэтак жа пачалі наведваць нас, некаторыя сталі пакідаць нейкую капейчыну. Мы самі будавалі для жывёл клеткі, кармілі, даглядалі і нам гэта падабалася. Нечакана наша хобі пачало цікавіць зусім незнаёмых людзей. Спачатку мы не бралі за ўваход ніякіх грошай, пакуль не купілі вярблюдзіцу. Гэта каштавала немаленькай сумы: адна такая жывёла абыходзіцца, як добры патрыманы аўтамабіль. А карміць і жывёл, ды і сям'ю неяк трэба. Тады мы зноў жа параіліся і пасля нараджэння трэцяга сына вырашылі развіваць гаспадарку і ўстанавіць фіксаваную цану за ўваход у заапарк. Над назвай доўга не думалі, назвалі ў гонар сыноў: «ДаРэМі» — абрэвіятура ад імёнаў Дабрыня, Рэнат і Мікіта.

Адкрыццё любога бізнесу — гэта заўсёды цяжка, асабліва калі не маеш патрэбнай адукацыі і вопыту. Але ўмелы падзел абавязкаў сярод членаў сям'і спрасціў нялёгкую задачу.

— У заапарку працуем толькі сваёй сям'ёй. Абавязкі размяркоўваем па меры здольнасцяў і ўзросту. Напрыклад, старэйшы сын найперш займаецца коньмі, ён іх выводзіць на пашу, прыводзіць назад, поіць і корміць. Сярэдні даглядае больш дробных жывёл, напрыклад, козачак, авечак выгульвае пасля таго, як я іх падаю. Самы складаны абавязак у малодшага — ён падчас догляду за гадаванцамі глядзіць мульцікі альбо чухае ката за вухам (смяецца). Ну, а муж назірае за намі (смяецца). Яшчэ ўносіць сваю лепту разам са старэйшым сынам, калі што трэба пабудаваць, падбіць, дзе патрэбна фізічная праца. Ці нешта падвезці на трактары, нарыхтаваць сена — гэта ўсё яго фронт работ.

Нягледзячы на такую з'яднанасць сям'і, з адной цяжкасцю яны ўсё ж такі сутыкнуліся.

— Галоўнай праблемай пры стварэнні кантактнага заапарка быў выпас. У нас шмат жывёл, якія гэтага патрабуюць, а зямель каля дома, ды і наогул паблізу, няма. Яны ўсе належаць сельсавету, таму карыстацца імі нельга, інакш будзе штраф. У выніку выбілі для сябе пару маленькіх лапікаў.

Колькасць жыхароў заапарка Буйняковых расце з кожным годам, як і геаграфія іх паходжання Напрыклад, вярблюдзіца Ізабэла з Сургута, згаданы вышэй конь — з Літвы, а вось асліца Мэры апынулася ў сям'і пры незвычайных абставінах. Доўгі час яна была артысткай цырка — да яго закрыцця, а потым па збегу абставін стала насельніцай кантактнага заапарка. Акрамя гэтых гадаванцаў, у ім можна сустрэць страуса, янотаў, трусоў і многіх іншых пушысцікаў, якія заўсёды рады новым знаёмствам.

— Ведаеце, я не лічу, што для таго, каб адкрыць кантактны заапарк, патрэбныя нейкія звышмагчымасці. Вядома, прыйдзецца фінансава патраціцца, але, калі сапраўды любіш жывёл, такі занятак будзе толькі ў радасць. Цяпер час інтэрнэту, і калі нешта трэба даведацца ці замовіць корм, гэта не складае вялікіх цяжкасцяў. Але калі сутыкаемся з нейкімі сур'ёзнымі праблемамі, напрыклад, па здароўі, то вязём да сябе ветэрынара. У такіх выпадках не трэба займацца самалячэннем, неабходна звяртацца да спецыяліста. Галоўнае для адкрыцця кантактнага заапарка і наогул усяго, што звязана з жывёламі, — гэта перш за ўсё любоў да іх. Таму што калі проста наняць людзей, якія будуць даглядаць за вас гадаванцаў або сустракаць гасцей, з гэтага практычна нічога не атрымаецца. У нас у раёне мы першыя, хто адкрыў кантактны заапарк, хоць было шмат спроб паўтарыць, праўда, не вельмі ўдалых, таму што не ўкладвалі туды душу. А ў нас усё па-іншаму: выйшаў на двор, а там твае любімыя звяркі. Пацалаваўся з казой, абняў труса, пачухаў за вухам тхара... Для нас гэта кайф, рэальны кайф!

Ангеліна НОВІКАВА, студэнтка ІІІ курса Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў

Фота дадзены сям'ёй

Загаловак у газеце: Любіць жывёл, дык цэлым заапаркам!

Выбар рэдакцыі

Эканоміка

Энергія смецця, якасць вады і зніжэнне затрат удвая. Камунальнікі і навукоўцы абмеркавалі ўплыў інавацый на жыццё галіны

Энергія смецця, якасць вады і зніжэнне затрат удвая. Камунальнікі і навукоўцы абмеркавалі ўплыў інавацый на жыццё галіны

Святлодыёды са шматслойнымі нанаплёнкамі, якія мяняюць колер у залежнасці ад часу сутак і падстройваюцца пад біярытм чалавека...

Спорт

Сёлета футбольнаму клубу «Віцебск» спаўняецца 60 гадоў

Сёлета футбольнаму клубу «Віцебск» спаўняецца 60 гадоў

«У юбілейны сезон хацелася сур'ёзна адзначыць дзень нараджэння. Але пандэмія каранавіруса ўнесла свае карэктывы».

Эканоміка

 Фiнансiстам патрэбны банкноты — прымаюць любыя. Банкi гарантуюць, што захаваюць нашы грошы

Фiнансiстам патрэбны банкноты — прымаюць любыя. Банкi гарантуюць, што захаваюць нашы грошы

Фiнансавыя паслугi адзiн аднаму людзi аказваюць ужо тысячы гадоў.