Вы здесь

Працуй пільна, і тут будуць Мальдывы


Правіла простае. Калі чагосьці вельмі хочацца, гэта трэба зрабіць. Прыйшла аднаму чалавеку ў галаву ідэя стварыць з маленькіх лямпачак гіганцкія каляровыя скульптуры, аб'яднаць іх тэматычна і вазіць па ўсім свеце як вялікі перасоўны парк — у выніку атрымаўся Фестываль гіганцкіх кітайскіх ліхтароў. А іншаму падумалася, што казку ўбачыць варта, хоць і каштуе яна нятанна (адзін квіток 16 рублёў), таму і завітаў у сталічны Цэнтральны батанічны сад, дзе цяпер размешчаны гэты фестываль. У выніку ўсе задаволеныя.


Днямі такі сад я сапраўды наведала ў Мінску — і чарговы раз пераканалася, што ўсё геніяльнае проста. Трэба толькі паверыць у пэўную ідэю і ажыццявіць яе. Фігуры звяроў, птушак, кветак, рыб, прадстаўленых у парку, зроблены са светлавых лямпачак ці чагосьці падобнага. Дададзены сюды хіба што каляровыя тканіны і яркая фарба. І вось як дарослыя з дзецьмі, так і закаханыя парачкі прагульваюцца па такіх рамантычных алеях і радуюцца навакольнай прыгажосці. Яшчэ адно прыемнае дапаўненне — запісы арыгінальных прыродных гукаў. Чуецца, як рыкаюць тыгры, ільвы, як смяюцца гіены, як ракочуць, іначай не скажаш, бегемоты.

Я ж падумала, што ідэі беларускіх брэндаў, якія могуць стаць сусветнымі, таксама дзесьці на паверхні. Нагледзеўшыся на кітайскае хараство ў беларускім садзе, я вырашыла крышку пакрэатывіць і прапанаваць ідэі айчынных цікавінак, якія маглі б стаць маштабнай дзеяй, вядомай у тым ліку прыезджым з розных краін.

Фабрыкі глазураваных сыркоў і згушчонкі

Памятаеце фільм «Чарлі і шакаладная фабрыка» з Джоні Дэпам у галоўнай ролі? У стужцы паказана мара не толькі дзяцей, але і дарослых — велізарнае прадпрыемства па вырабе шакаладу. Яго госці ходзяць ад аднаго канвеера з шакаладам да другога, ад карамелі да глазуры, назіраюць за працэсам вырабу і каштуюць. Вядома, кожны марыць аднойчы трапіць на такую фабрыку. Можа, шакаладам у наш час не надта кагосьці здзівіш. Аднак маецца ў беларусаў тое, чаго няма нідзе. Гэта глазураваныя сыркі і згушчонка. Калі ў вас ёсць замежныя сябры, то вы маглі сутыкацца з іх асаблівай любоўю да гэтых прадуктаў і з просьбамі перадаць ім дзясятак глазураваных сыркоў і скрыначку згушчонкі. Калі яны прыязджаюць сюды, іх набегі на мясцовыя крамы прысвечаны адной галоўнай мэце — набыць і з'есці як мага болей глазураваных сыркоў! Гэта ўжо сапраўдны брэнд.

Прывесці наведвальнікаў у цэхі адпаведных фабрык — такі варыянт магчымы, але ён не надта відовішчны. Але зусім іншую карціну мы б мелі, калі б пабудавалі адну насупраць адной «фабрыкі» згушчонкі і глазураваных сыркоў — напрыклад, на супрацьлеглых берагах адной ракі. І пастарацца зрабіць іх максімальна казачнымі, дэкаратыўнымі — такімі, якімі б яны выглядалі ў фільмах. Кандытараў апрануць у незвычайную, крыху лялечную форму. Пры належнай рэкламе адбою ад наведвальнікаў дакладна не будзе! Беларусь — месца прыцягненне ўсіх ласух свету і сапраўдны салодкі рай. Як вам?

Вясковы кластар

Далёка хадзіць не трэба, каб зразумець, што наш вясковы лад жыцця ў межах сучаснай глабальнай цывілізацыі з'яўляецца даволі ўнікальным. Нездарма так развіты ў нас агратурызм — усё-такі адчуваюць мясцовыя жыхары сваю адметнасць і падладжваюцца да патрэб сучаснасці. Але на гэтым вясковы патэнцыял зусім не вычарпаны.

Думаецца, добра было б стварыць вясковы турыстычны кластар, дзе будзе сабрана тое лепшае, што мы маем у вёсцы. Найперш прыгадваецца лазня па-чорнаму. Насамрэч сама я ў такой лазні ніколі не парылася, аднак хоць бы аднойчы паспрабаваць дакладна хачу. Дым выходзіць не праз комін, а валіць проста праз вокны! Можа, для кагосьці гэта і звыкла. Аднак для іншых будзе самай сапраўднай прыгодай — быццам бы пажар з дымавой заслонай, толькі нічога не згарэла, акрамя дроў, вядома ж. Вясковая ежа дакладна не пакіне абыякавым ніводнага замежніка, гэтаксама як і тутэйшага гараджаніна. На сняданак — дамашні тварог і казіны сыр, гарбата на зёлках, хатні мёд, варэнне; для асабліва галодных — кавалак дамашняга хлеба з паляндвіцай і зялёнай цыбуляй — гэта ідэальна!

Думаецца, што стомленаму разумовай працай гараджаніну і вясковая работа будзе вельмі даспадобы. Летам — перавярнуць граблямі сена ці сабраць яго ў стажок. А яшчэ вылушчыць боб, фасолю. Сплесці цыбулю ў тугую касу! Апрануць касцюм пчаляра і дапамагчы гаспадару дагледзець пчол. Збіць у драўлянай бойцы са смятаны кавалачак масла, а пасля, вядома ж, пакаштаваць яго ці забраць з сабой (незабыўнае ўражанне!). Паспрабаваць сплесці кошык ці лапці — натуральна, тут патрэбен і ўмелец, які пакажа. Маленькія дзеці могуць пакарміць курэй — жарты жартамі, але для маёй маленькай пляменніцы гэта найлюбімейшая справа ў вёсцы.

Абед абавязкова мусіць быць у чыгунку, згатавы ў печы (ніякіх газавых пліт і мультыварак!). Не так істотна, што пакласці ўнутр — кавалачак мяса з бульбай, проста фасолю, боб з цыбуляй, морквай і кропам. Поспех любой страве пры такім прыгатаванні забяспечаны. А невялічкі дамашні пірог стане проста верхам райскай асалоды!

Пасля абеду — прагулка на кані, паездка на роварах у лес, плаванне на лодцы ці проста вольны час для прагулкі па маляўнічых ваколіцах. Госці скажуць, што яны вельмі шчаслівыя! А ўвечары абавязкова раскласці цяпельца. Каб размаўляць каля яго, гледзячы ў зорнае неба. А яшчэ ў вогнішчы трэба спячы бульбу. Так-так — закаціць яе ў вуголле, якое дагарае, і своечасова дастаць. Такі спосаб прыгатавання прызнаюць вельмі незвычайным. Скрылёчкі хлеба і сала, запечаныя на прутках проста над агнём, смажаныя яблыкі і нават зефір — што яшчэ трэба для шчасця? Гэтага дастаткова.

Мосцікі цераз багну

Палессе — край неспазнаны і загадкавы. Хочацца болей даведацца яго таямніцы. І не толькі мне. Пра мосцікі цераз багну я ўжо пісала. Але вобраз гэты, зманлівы і так і не знойдзены, цвёрда засеў у галаве. Багна — гэта таямніца. І робіцца страшна, калі набліжаешся да яе. Чым не прастора для лёгкага жаху? Яго таксама любяць вандроўнікі. Натуральна, запалохваць нікога не хочацца. Але ад вострых адчуванняў і экстрыму мала хто адмовіцца. Стартаваць, напрыклад, з Пінска і плыць на пароме. Потым дабірацца на лодцы. Ну а затым — вандроўка па надзейных сцежках цераз балота — натуральна, з добрымі праваднікамі. У кожнай вандроўкі павінна быць мэта — тое, да чаго трэба ўрэшце дабрацца, адшукаць. Тады ты сапраўдны Рабінзон Круза, Індыяна Джонс, палескі Рабінзон. Чаму б сапраўды не пабудаваць дзесьці вузенькія драўляныя масткі над багнай? Такога пакуль не ўбачыш нідзе! Можа, з тэхнічнага пункту гледжання не так проста зрабіць сістэму такіх масткоў. Але, уклаўшыся ў гэта аднойчы, можна займець сапраўдную перліну айчыннага турызму. І, падаецца, рызыка, што хтосьці патоне, тут невялікая, калі рабіць вандроўкі пад наглядам праваднікоў і з наладжанай сувяззю са знешнім светам.

* * *

Зусім нядаўна думала пра тое, што, калі б мне прапанавалі на выбар умоўныя Мальдывы або паход праз беларускі лес — з леснічоўкай, сплавам на байдарцы, вогнішчам і супам з дзічыны, то розум выбірае Мальдывы, а вось сэрца дакладна больш хіліцца ў бок беларускага лесу.

Проста час нарэшце здацца — і прызнаць, што і ў саміх сябе нам ёсць што любіць, ёсць чым сябе заняць.

Ніна ШЧАРБАЧЭВІЧ

Выбор редакции

Общество

Еда или символ? Самое время заинтересоваться росписью яиц

Еда или символ? Самое время заинтересоваться росписью яиц

Корреспондент «Звязды» сходила на мастер-класс по созданию «писанок».

Общество

Что ищут семьи, которые едут к отцу Валериану в поселок Смиловичи?

Что ищут семьи, которые едут к отцу Валериану в поселок Смиловичи?

Связаться с храмом в честь Георгия Победоносца, где служит отец Валериан, можно по телефону, который нетрудно найти в интернете.