Традыцыя здзіўляць

Няхай іх білет будзе шчаслівым!

Сёлета фармат свята быў зменены — агульнарэспубліканскі «Апошні званок» вырашылі не праводзіць з-за вялікай загрузкі выпускнікоў, звязанай са здачай экзаменаў. Аднак апошні званок 23 мая прагучаў святочна, весела па ўсёй прасторы нашай краіны, па ўсіх вялікіх і малых гарадах — як і належыць такому маштабнаму мерапрыемству і знакавай падзеі. Яно і зразумела: мы адпраўляем у дарослае жыццё тысячы нашых дзяцей, чарговую плеяду маладых, дзёрзкіх, таленавітых — тых, хто будзе будаваць сваю будучыню і будучыню сваёй краіны.

Да апошняга ў гэтым навучальным годзе школьнага званка часу амаль не засталося. Для бацькоў надышоў час вырашаць пытанне арганізацыі летняга адпачынку для дзіцяці. Школьных, загарадных, спартыўных лагераў у Беларусі больш за 5 тысяч. Але следам за пытаннем «куды» ідзе пытанне «колькі». Пракаментаваць сітуацыю мы папрасілі дырэктара Рэспубліканскага цэнтра па аздараўленні і санаторна-курортным лячэнні насельніцтва Генадзя Балбатоўскага.

Кожны метр — пад кантролем

Урачыстае адкрыццё адбылося — у афлайн- і анлайн-фармаце. Яго ўдзельнікамі сталі рэктары Белдзяржуніверсітэта і Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава Андрэй КАРОЛЬ і Віктар САДОЎНІЧЫ, дэканы, супрацоўнікі і студэнты двух універсітэтаў, паведамілі ў прэс-цэнтры Белдзяжрунівесітэта. 

Вясна, якая корміць год

Для многіх дзяцей і іх бацькоў свята апошняга званка будзе адначасова і радасным, і сумным: з аднаго боку, старшакласнікі на крок стануць сталей, з другога — развітаюцца з самым шчаслівым (але яны пакуль гэтага не ўсведамляюць) перыядам свайго жыцця — дзяцінствам.

У сацыяльных сетках з гэтай нагоды стаіць гвалт: праз тыдзень з невялікім вучні 10-х класаў адправяцца на вучэбна-палявыя зборы. «Не пушчу», «Не аддам дзіця!», «Непаўналетнія, якія зборы з начлегам?!», «Яны яшчэ і грошы з бацькоў здзіраюць за зборы. Плаціць не буду!..» — гэта адзін бок. На другім — больш узважаныя і спакойныя развагі: «Менавіта так пачынаецца шлях ад юнака да мужчыны», «На бульбу ездзілі, у паходы хадзілі з настаўнікам. Нас жа адпускалі», «А ў кругласутачны лагер матулі сваіх дзяцей, прычым з сямі гадоў, таксама адпраўляюць з рыданнямі — не пушчу, не аддам?» Быць арбітрам у чужой спрэчцы — справа няўдзячная. Тут дапаможа толькі кампетэнтнае слова спецыялістаў, да якіх мы і звярнуліся, каб разам раскласці па палічках усе нюансы.

1 верасня 2025 года ў школах увялі абмежаванне на карыстанне мабільнымі тэлефонамі, прычым не толькі на ўроках. Як водзіцца, тэма імгненна завірусілася ў сацсетках, з розных бакоў пасыпаліся дыяметральна супрацьлеглыя меркаванні. «Навошта наогул дзецям у школе тэлефон?! Яны там павінны вучыцца, а не лайкаць відосікі, не забаўляцца рознымі відэагульнямі. Абсалютна правільнае рашэнне!..», «Гэта трэба было зрабіць даўно, у дзяцей ужо назіраецца моцная залежнасць ад гаджэтаў...», — спакойна і аргументавана разважалі адны. «Жорсткія абмежаванні створаць напружаную атмасферу ў навучальных установах!», «У бацькоў павінна быць магчымасць заўсёды быць на сувязі са сваімі дзецьмі...», — галасілі іх апаненты. Асабліва старанна «хваляваліся» за нашых школьнікаў мамы, якія з’ехалі за мяжу: «Вы парушаеце правы дзяцей! А вось у „еўропах“ усё па-іншаму...»