Сеткавае выданне zviazda.by

Баек ды розных гісторый пра рыбалку і рыбакоў — лічыць не злічыць: і праўдзівых, і непраўдзівых... Да ўсіх я стаўлюся з разуменнем, бо чалавек мой — таксама рыбак: калі-нікалі нядрэнны ўлоў дадому прыносіць. Але ж зараз гаворка не пра яго, не пра мужа, а пра суседа, які на рыбалку ў нашу вёску прыязджае ажно з Масквы. Не раз пыталася ў яго, навошта гэтак далёка, няўжо бліжэй вадаёмаў няма? «Ёсць, — кажа, — але тут і рыба смачнейшая, і лавіць яе цікавей».

Той чорт, які, стаптаўшы не адну пару лапцяў, звёў такі гэтых мужчын, быў, няйнакш, вялікім жартаўніком і выскалякам, бо сказаць, што суседзі Юзік і Іван — людзі розныя, значыць, прамаўчаць.

Вось таму кожную раніцу я выпраўляюся на прагулку ў сталічныя скверы, іх паблізу ад дома два. І ў адным, і ў другім выгул сабак забаронены — адпаведныя таблічкі вісяць. Але ж многія з так званых сабачнікаў не звяртаюць на гэта ніякай увагі — выгульваюць сваіх гадаванцаў. Я пакуль ні разу не чула, каб міліцыянер хоць некаму зрабіў заўвагу ці аштрафаваў кагосьці. 

У кампаніі людзей пажылых цяпер модна цяжка ўздыхаць ды перастаўляць націск у слове гадЫ, бо яны, калі шмат ды яшчэ з хваробамі, і сапраўды, здараецца, гАды... Не я адна, мусіць, забываюся, што рабіла ўчора вечарам, але добра памятаю тое, што было калісьці, у мінулым стагоддзі. 

Гэту гісторыю з сярэдзіны 60-х гадоў мінулага стагоддзя мне расказала суседка бабуля Вольга. Далей з яе слоў.

Апошнія паўтара-два месяцы майго жыцця — гэта бальніца, аперацыя, лекі, працэдуры і... ціхія, шчырыя размовы, падчас якіх амаль кожны са сталых сяброў па няшчасці шкадаваў аб зробленых памылках, хацеў бы неяк выправіць іх, але ўсё што мог — гэта расказаць...