Вы тут

Пагуляем у каханне?


Што ні кажыце, а мужчыны пайшлі не тыя — драбнаватыя нейкія. Не ў фізічным сэнсе — з гэтым яшчэ так-сяк мірыцца можна. А ў плане, так бы мовіць, «начынкі», зместу, шырыні натуры...


Не, напачатку знаёмства ўсё адбываецца як мае быць. Ён з'яўляецца на першае спатканне ў начышчаных да бляску чаравіках, дастае з кішэні два білеты ў тэатр, потым запрашае куды-небудзь павячэраць... Наступны раз усё паўтараецца, толькі ўжо без білетаў... А потым ён і ўвогуле не з'яўляецца на прызначаную сустрэчу. Ты прыходзіш, бітую гадзіну разглядаеш шыльду якога-небудзь моднага італьянскага рэстаранчыка, нервуешся, уяўляеш сабе ўсялякія жахі («трапіў у аварыю», «злёг з тэмпературай», «пакахаў іншую» і да т. п.). Пры гэтым твой мабільны тэлефон маўчыць, а «абанент» увесь час недаступны... Нарэшце, ты вяртаешся дадому, не ведаючы, што і думаць. Пачуццё страху выцясняецца злосцю, злосць змяняецца рэўнасцю, а рэўнасць — прылівамі пяшчоты («ён абавязкова знойдзецца і ўсё растлумачыць!»). Праз тры гадзіны, калі нервовае напружанне дасягае свайго апагея, на ватных нагах падыходзіш да тэлефона, каб пазваніць, скажам, у морг (не разумею, чаму ўсе жанчыны кідаюцца тэлефанаваць менавіта ў морг?). І тут злавесная цішыня лопаецца ад званка мабільніка. «Ну, як справы? — цікавіцца твой каханы, быццам нічога не здарылася і ніякай ранейшай дамоўленасці паміж вамі не існавала. — Яшчэ не спіш? Дзівачка. А я ўжо кладуся... Чаму не прыехаў на сустрэчу? М-м-м... Ну... там такое надвор'е сёння, снег з дажджом... Падумаў, ты ўсё роўна не прыйдзеш. Прыходзіла? Хвалявалася? У бальніцу хацела тэлефанаваць?.. Ну, не можаце вы, жанчыны, без крайнасцяў...»

Мне адна мая сяброўка каштоўную параду дала: хочаш, сустракаючыся з мужчынам, зберагчы здароўе і нервы — стаўся да вашых адносін з пэўнай доляй гумару, як да гульні.

Не будзь занадта сур'ёзнай, не прымай нічога блізка да сэрца, не паглыбляйся ў пачуцці — не зацыклівайся... Інакш прападзеш ні за што...

Я доўга не магла зразумець, як можна не паглыбляцца ў пачуцці. Яны або ёсць, або іх няма. І што гэта за каханне такое — нібыта «другога гатунку»? Сёння ў мяне ёсць настрой і час — мы сустракаемся. Заўтра няма ні настрою, ні часу — гуд бай, хлопчык, аўфвідэрзэен, арыведэрчы? А як жа быць з адказнасцю за таго, каго прыручаеш?..

Карацей кажучы, я так доўга насілася з гэтай сваёй адказнасцю, што... сама сабе надакучыла. У рэшце рэшт, нічога страшнага не здарыцца, падумала я, калі сапраўды ўнесці ў адносіны долю здаровага пафігізму. Напрыклад, перастаць яму штодзень тэлефанаваць, задаваць традыцыйнае пытанне «як справы?», выслухоўваць падрабязныя і нікому (акрамя мяне) не патрэбныя справаздачы аб гэтых самых справах, супакойваць з нагоды дробязных (не кажучы аб буйных) непрыемнасцяў на рабоце, падсілкоўваць яго «эга» дыфірамбамі ў адрас існуючых (а яшчэ больш — неіснуючых) вартасцяў...

Прызнаюся шчыра: першыя дні, тыдні і нават месяцы мне было невыносна цяжка выкрэсліваць сябе з яго жыцця, пераключацца з сур'ёзных пачуццяў на «гульню». «Куды ты знікла?» — пытаўся ён пасля тыдня майго маўчання. «Ды так... ведаеш, — як мага больш раўнадушна адказвала я, ахутваючы сябе флёрам загадкавасці, — было некалькі важных сустрэч, мяне літаральна разрывалі на часткі!» (Не магла ж я прызнацца, што ўсе гэтыя праклятыя сем дзён трэніравала сваю волю, хаваючы мабільнік у пральнай машыне, каб лішні раз не ўзнікла спакусы патэлефанаваць...) «А-а-а, — супакойваўся ён. — Ну, вельмі рады за цябе. Бывай!» «Бывай-бывай!» — весела развітвалася я, выключала тэлефон і куляй неслася ў ванны пакой — рыдаць... Гульні не атрымлівалася, яго браня здавалася непрабівальнай у параўнанні з маімі кволымі даспехамі... Тады я павялічыла тэрмін свайго маўчання, адсекла ўсе магчымыя кантакты праз інтэрнэт... Я чакала, што гэта падштурхне яго да больш актыўных дзеянняў, прымусіць хвалявацца, нервавацца, шукаць сустрэч... Дні праходзілі за днямі, тыдні за тыднямі... «Ну што, выкінула яго з галавы?» — дапытвалася сяброўка. «Не!» — упарта адказвала я. «Тады гэта несапраўдная гульня. Ён адчувае твае флюіды. Працуй над сабой, займайся аўтатрэнінгам. Хадзі ў спартзалу — на фітнес ці яшчэ куды...» Я працавала, займалася то шэйпінгам, то шопінгам, знаёмілася з цікавымі людзьмі... Здавалася, яшчэ крыху — і я зацісну свае пачуцці ў кулак і змагу кіраваць імі. Але... упарта прачыналася і клалася спаць з яго імем.

Надышоў дзень майго нараджэння — і адначасова дзень, калі мы пазнаёміліся. Адразу нахлынулі ўспаміны — пяшчотныя хвалькі па-здрадніцку казыталі сэрца. І яно не вытрымала — паддалося. «Усё, хопіць сябе катаваць, — вырашыла я. — Няхай толькі патэлефануе, і я раскажу яму пра сваё каханне і выкажу ўсё-ўсё, што назапасілася за доўгія тыдні маўчання!»

Але ён не патэлефанаваў. Ні раніцай, ні днём, ні ўвечары. Ні заўтра, ні паслязаўтра, ні праз тыдзень... Гэта быў сапраўдны шок, дараваць такое я ўжо не магла, тым больш — паставіцца да гэтага з гумарам. Шоры ўпалі, ружовыя акуляры разляцеліся на дробныя кавалкі, і я нарэшце зразумела, што змагалася за пачуццё, якое... сама сабе прыдумала. Так бывае — траціш гады на спасціжэнне ісціны, а потым у адно імгненне робішся мудрым. Я проста фізічна адчула, як адыходзіць каханне. Адвальваецца, як сухая корка ад дрэва. Вось так. Лёгка. Без болю і надрыву.

...А роўна праз год на мой дзень нараджэння — я якраз была на рабоце — дзверы ў кабінет расчыніліся, і на парозе ўзнікла знаёмая постаць. З букетам хрызантэм майго любімага колеру. Ён падышоў і паклаў іх на стол. Потым прысунуў крэсла і сеў побач. «Ну, як справы?» — спытаў упэўнена, быццам мы развіталіся толькі ўчора. «Слухай, — не вытрымала я. — Ты не з'яўляўся цэлы год!» «Няўжо? — шчыра здзівіўся ён. — Хоць магчыма... А што гэта мяняе?»

Мы папілі каву з прынесенымі ім цукеркамі і пагаварылі адно з адным так, быццам сапраўды нічога не здарылася...

«Да заўтра?» — спытаў ён на развітанне. Усміхнуўся, пацалаваў мяне доўгім-доўгім пацалункам і знік. З таго часу мінула не год і не два. Але я не здзіўлюся, калі аднойчы, у дзень майго нараджэння... Не, лепш не загадваць. Дастаткова ўспамінаў. І надзеі, якую ён мне пакінуў. І сухіх хрызантэм у шклянцы.

Не так ужо і мала, каб адчуваць сябе шчаслівай. Ці не праўда?

Ала БЫВАЛАВА

Дадаць каментар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Зміцер Жылуновіч. Таварыш пясняр

Зміцер Жылуновіч. Таварыш пясняр

Ён быў аўтарам Маніфеста аб абвяшчэнні Савецкай Беларусі, першым прэм'ер-міністрам рэспублікі, яго двойчы выключалі з партыі, ён мог стаць першым народным паэтам...

Грамадства

Трансфармацыя адукацыі: поўнае паглыбленне... у лічбу

Трансфармацыя адукацыі: поўнае паглыбленне... у лічбу

Ці спросціць «Электронная школа» жыццё педагогам і як гэта адаб'ецца на якасці ведаў?

Грамадства

Прэзідэнт зрабіў кадравыя прызначэнні

Прэзідэнт зрабіў кадравыя прызначэнні

Аляксандр Лукашэнка даў згоду на прызначэнне рэктараў і кіраўнікоў раёнаў і прадпрыемстваў.

Калейдаскоп

Чым здзівіў Беларускі тыдзень моды

Чым здзівіў Беларускі тыдзень моды

Пазнаёміцца з навінкамі ад беларускіх дызайнераў можна было на тыдні моды, які праходзіў у Мінску з 7 да 11 лістапада.