23 верасня, серада

Вы тут

«Пакуль я на матацыкле, мне нiчога не страшна!». Iнтэрв'ю з «Краю Зямлi», далей ад якога толькi пiнгвiны i Антарктыда


Хуткасць, драйв i буркатанне матора — вось тыя тры складнiкi, што робяць шчаслiвай нашу гераiню. Мiнчанка Кацярына Дубаневiч на момант размовы праз сецiва знаходзiлася ў кругасветнай вандроўцы ўжо 555 дзён (калi вы зараз чытаеце гэтыя радкi, то, вядома, лiчба iншая), праехаўшы больш за сто тысяч кiламетраў (тут таксама трэба рабiць папраўку ў бок павелiчэння). У скарбонцы ўражанняў у яе — безлiч найпрыгажэйшых месцаў нашай планеты i сотнi новых сустрэч, многiя з якiх перараслi ў моцнае сяброўства. З iншага боку, на ўласным вопыце яна зразумела, што падарожнiчаць не заўсёды проста — чатыры крадзяжы, адно ўзброенае рабаванне, дзве перанесеныя лiхаманкi, некалькi непрыемных падзенняў, замена рухавiка i вiзавыя праблемы... Але, нягледзячы на ўсё гэта, яна зноў садзiцца на свайго вернага сябра BMW F650 GS, якi мае ўласнае iмя Генры, i адпраўляецца заваёўваць новую краiну.


— Мая першая паездка на матацыкле была зусiм выпадковая. Мне было чатырнаццаць, i старэйшыя хлапчукi пракацiлi на зялёным «Кавасакi» па полi за горадам. Уражаннi ў такiм узросце моцна перабольшаныя, але менавiта гэты дзень можна лiчыць пачаткам маёй вялiкай любовi да двухколавай тэхнiкi. Было страшна, высокая трава балюча бiла па каленках, а шлем не падыходзiў па памеры i пастаянна спаўзаў на вочы, але адчуванне хуткасцi i пачуццё свабоды я запомнiла на ўсё жыццё, — прыгадвае дзяўчына.

Менавiта з гэтага моманту мотатэхнiка стала аб'ектам любовi i вывучэння нашай гераiнi. Аднак уласны матацыкл яна змагла набыць толькi праз дзесяць гадоў.

— Гэта быў беласнежны «Мiнск М4 200», маленечкi, на мой сённяшнi погляд, але ён здаваўся сур'ёзнай агрэсiўнай машынай у той час. Першыя паездкi былi вакол дома, затым вакол горада, i паступова кола iх пашырылася да краiны, а затым i кантынента, — працягвае суразмоўнiца.

Кацярына прызнаецца, што спачатку сядзець за рулём ёй было вельмi страшна i здавалася, што яна зусiм не ўмее ездзiць. Але з вопытам з'явiлiся i ўпэўненасць у сабе, i прага да вандровак.

Набыццё ўласнага транспарту стала не адзiнай цяжкасцю, з якой сутыкнулася матацыклiстка. Нягледзячы на тое, што ў сучасным свеце жанчыны паспяхова асвоiлi мужчынскiя прафесii i захапленнi, у краiнах постсавецкай прасторы, а таксама ў некаторых дзяржавах з сур'ёзнымi рэлiгiйнымi асновамi яшчэ iснуюць гендарныя стэрэатыпы. Кацярына не раз выслухоўвала выказваннi пра тое, што яе месца на кухнi, а не за рулём, што матацыклы — гэта мужчынская зона i яна парушае яе межы. Але, нягледзячы на гэта, не апускала рукi i ў 2012 годзе здзейснiла сваё першае падарожжа.

— Гэта адбылося дзякуючы майму сябру Дзiму Навiцкаму. Я тады працавала менеджарам у адной кампанii, i мы рабiлi сумесны праект. Якраз у той момант набыла свой другi матацыкл. Дзiма зайшоў да нас абмеркаваць некалькi дэталяў супрацоўнiцтва i памiж iншым пацiкавiўся, чаму я не падарожнiчаю на iм, а яшчэ расказаў пра тонкую паласу сушы, якая злучае прыгожай звiлiстай дарагой Лiтву i Расiю i называецца Куршскай касой. Яго аповед моцна запаў мне ў душу. Ужо вечарам я сядзела перад манiторам, накiдваючы свой першы маршрут у «гугл. мапс» i складаючы спiс неабходных рэчаў для гэтага «мотадальнабою». Цяпер адлегласць у трыста кiламетраў для мяне здаецца нечым накшталт шпацыру ў суседнi двор, а тады гэта была дарога ў невядомасць. Не абышлося i без прыгод.

Як толькi я перасекла гранiцу Лiтвы, уляцела ў яму i прабiла пярэднюю шыну на маiм ружовым матацыкле. Далей — усё як у кiно. Бачу знак шынамантажу i павольна паўзу да яго на прабiтым коле. У дзвярах стаяць два механiкi, глядзяць на мяне i напэўна не разумеюць, што адбываецца. Мокрая, спатнелая ад напружання дзяўчына ў шлеме з ружовымi хвосцiкамi i на ружовым матацыкле крыва падпаўзае на спушчанай шыне i пагнутым колавым дыску. Мне пашанцавала, хлопцы хутка паставiлi ў шыну жгут, напампавалi кола, не ўзялi нi капейкi, расказалi, якую рыбу пакаштаваць у Нiдзе на Куршскай касе, i пажадалi шчаслiвай дарогi. Шырока ўсмiхаючыся i дзiвячыся такому прыёму ў незнаёмай краiне, я хутка даехала да Вiльнюса, замянiла шыну i яшчэ да вечара была ў Клайпедзе, а ранiцай атрымлiвала асалоду ад прыгажосцi дзюн i «Танцуючага» лесу, — прыгадвае Кацярына.

Не ўсе падарожжы нашай гераiнi былi настолькi ўдалыя, i за такi доўгi перыяд мотавандроўнiцтва яна выявiла для сябе шэраг мiнусаў. Першы — гэта, вядома ж, уразлiвасць: тое, што для аўтамабiлiста застанецца драпiнай на бамперы, можа паслужыць прычынай смерцi або цяжкiх калецтваў для матацыклiста. Другi мiнус — залежнасць ад надвор'я. Калi ваша падарожжа праходзiць у дождж, холад цi моцную спякоту, то экiпiроўка можа стаць даволi некамфортнай. Важную ролю адыгрывае грузападымальнасць i ўмяшчальнасць, а яна ў матацыкла значна меншая, чым у аўтамабiля. Трэба моцна пастарацца, каб узяць усё, што неабходна для працяглага падарожжа. Ну i вядома ж, асноўным мiнусам з'яўляецца вялiкая маральная i фiзiчная нагрузка на кiроўцу матацыкла. Хуткасць рэакцыi павiнна быць непараўнальна вышэйшая, чым за рулём аўтамабiля. Ад працяглай язды па дрэнных дарогах моцна стамляешся з-за напружання ўсiх цяглiц цела. Той, хто думае, што мотавандроўкi — гэта лёгка i проста, глыбока памыляецца.

— Зараз я знаходжуся ў Ушуаi (горад у Аргенцiне. — «ЧЗ».) — гэта мая 42-я краiна i самы крайнi пункт Паўднёвай Амерыкi пад назвай «Край Зямлi», далей толькi пiнгвiны i Антарктыда, — сказала на момант нашага iнтэрв'ю Кацярына. — Наогул падабаюцца ўсе месцы, дзе я пабывала. У мяне атрымлiваецца знаходзiць нешта цiкавае ў кожнай краiне, бо ўсе яны розныя i ўражаннi не толькi ствараюцца ад iх самiх у цэлым, але i дапаўняюцца рознымi сiтуацыямi i новымi знаёмствамi. Калi б мяне папрасiлi скласцi топ-3 любiмых краiн для падарожжаў, то я  назвала б Аўстралiю, Мексiку i Японiю. У хуткiм часе хацела адправiцца ў Бразiлiю, Марока i Непал.

Каб захаваць у памяцi ўсе свае вандроўкi i эмоцыi, Кацярына завяла электронны дзённiк у iнтэрнэце, дзе iмкнецца кожны дзень пiсаць пра тое, што бачыць.

— У першую чаргу гэты дзённiк быў для сябе, сяброў i родных. Але мне вельмi прыемна, што iншыя людзi знаходзяць натхненне ў маiх фотаздымках i апавяданнях. У дарозе я раблю серыю фатаграфiй у сукенках, каб не трацiць жаноцкасцi i злучыць выдатныя мясцiны з маiм настроем у той момант. Падарожжы сталi неад'емнай часткай мяне, без iх не ўяўляю свайго жыцця. Я ўсёй душой палюбiла Амерыку! Лётала на маленечкiм самалёце над знакам «Галiвуд», мыла прыбiральнi i адчышчала дамы ў Лос-Анджэлесе, дапамагала мiльянеру-паветраплавальнiку на будоўлi басейна, дзiвiлася снегу ў Гранд Каньёне, разглядала дэталi iнтэр'ера дома Элвiса Прэслi, блукала па затопленым саляным плата Баневiль, плацiла выкуп за скрадзены пашпарт у Мексiцы... Усё гэта толькi малая частка таго жыцця, якое можа быць у кожнага чалавека, у якога ёсць мэта i жаданне пазнаваць нешта новае, — упэўнена наша гераiня.

— Цяпер з многiх краiн прыходзяць трывожныя весткi адносна каранавiруса. Гэтая навала нейкiм чынам паўплывала на далейшыя планы? — спытала я праз нейкi час пасля iнтэрв'ю.

— Вядома ж, пандэмiя ўнесла ў iх свае карэктывы. Я прапрацоўвала варыянт авiяпералёту разам з матацыклам у Мадрыд, а потым у Мiнск. Але Аргенцiна закрыла ўсе гранiцы i адмянiла рэйсы ў Еўропу на 30 дзён. У цяперашняй сiтуацыi я прыняла рашэнне перачакаць пiк захваральнасцi ў маленечкiм мястэчку на мяжы з Бразiлiяй i Парагваем, а затым шукаць магчымасцi вяртання на наш кантынент.

Ангелiна НОВIКАВА, студэнтка III курса Беларускага дзяржаўнага ўнiверсiтэта культуры i мастацтваў

Фота з архiва гераiнi

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Конкурс прафесiйнага майстэрства WorldSkills Belarus 2020 прайшоў у Мiнску

Конкурс прафесiйнага майстэрства WorldSkills Belarus 2020 прайшоў у Мiнску

Конкурс прафесiйнага майстэрства WorldSkills Belarus 2020 прайшоў у Мiнску ў Індустрыяльным парку «Вялiкi камень» з грандыёзным размахам. 

Культура

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

У выдавецтве «Мастацкая лiтаратура» выйшла кнiга Аляксандра Радзькова «Мой фiзмат»

Пра калег — настаўнiкаў, старэйшых таварышаў, паплечнiкаў распавядае доктар педагагiчных навук, прафесар матэматыкi, заслужаны дзеяч навукi Рэспублiкi Беларусь.

Грамадства

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

Тураўскі крыж упершыню будзе прадстаўлены 26 верасня

На свята Узнясення Крыжа Гасподняга, падчас вячэрняй службы ў Мінскім кафедральным саборы.