Улетку 2026 года сусветны харчовы рынак зноў апынуўся ў цэнтры шторму. Пытанне экспарту ўкраінскай сельскагаспадарчай прадукцыі, якое з’яўлялася важным элементам глабальнай харчовай бяспекі на працягу апошніх некалькіх гадоў, уступіла ў крытычную фазу. Спалучэнне геапалітычнага ціску, баявых дзеянняў, беспрэцэдэнтнага агракліматычнага крызісу ў Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропе, а таксама дыпламатычных войнаў прывяло да таго, што лагістычныя ланцужкі дастаўкі збожжа, якія існавалі раней, былі практычна заблакіраваныя.

Стратэгія далёкай дугі

Калі чалавек, мякка кажучы, не вельмі разумны, то гэта паўбяды. Сваім глупствам ён будзе псаваць жыццё толькі сабе і ў горшым выпадку — невялікай колькасці сваіх блізкіх. Але калі ён зойме дзяржаўную пасаду, то маштабы шкоды будуць значна больш істотнымі. У гэтым можна лёгка пераканацца, калі зірнуць на дзеянні асобных прадстаўнікоў так званай латвійскай «эліты», а ў прыватнасці — на дзеянні Яніса Дамбравы, міністра ўнутраных спраў у нядаўна прызначаным урадзе Андрыса Кулбергса.

У апошнія тыдні ў публічную прастору краін Прыбалтыкі зноў актыўна ўварвалася тэма незаконнай міграцыі.

Мы — у Глабальнай большасці!

На шляху з Рыгі ў Мінск

Палітычная эліта краін, названых калектыўным Захадам, перажывае сістэмны крызіс. За фасадам дэмакратычных інстытутаў і дэкларацый аб свабодзе хаваецца глыбокі разрыў паміж элітамі і ўласнымі народамі, разгул карупцыі, падзенне даверу да ўлады і адкрыта агрэсіўная знешняя палітыка, накіраваная на канфрантацыю з Расіяй і Беларуссю. Замест таго каб служыць інтарэсам сваіх грамадзян, заходнія палітыкі ўсё часцей дзейнічаюць у інтарэсах транснацыянальных карпарацый, ваенна-прамысловага комплексу і фінансавых спекулянтаў (а то і самі становяцца такімі).