Вы тут

Ціхая восень у сваім доме


Спявак Пётр Елфімаў з жонкай, прадзюсарам, канцэртным дырэктарам Таццянай Касмачовай ды яе братам Аляксандрам падымаюць пад Мінскам не шыкоўны палац — звычайны дом па ўласным праекце


Аляксандр Эленевіч і Пётр Елфімаў на ціхім паляванні пад Швабамі

Кавід — гэта магчымасць прыпыніцца ды агледзецца. Падумаць: куды мы ўсе так спяшаемся? І ці вартае тое, чаго імкнемся дасягнуць, каб палажылі мы за яго сілы, здароўе, ці нават жыццё? Зрэшты, некаму тое патрэбна, бо так зоркі сталі ад нараджэння. Такая доля, як у народзе кажуць. Некаму вечны спех і “вечны бой” падабаюцца. Становяцца ладам жыцця. Кагосьці абставіны жыццёвыя прымушаюць не проста варушыцца: усё бягом ды бягом. І ў многіх артыстаў, пэўна ж, ёсць такая заведзенасць, у якую пандэмія ўнесла істотныя карэктывы. І добра, калі толькі планы паламала, не адабраўшы само Свята Жыцця…

Вось і вядомага спевака Пятра Елфімава з жонкай у мінулыя гады на суседнім дачным участку пад Мінскам бачылі мы хіба што ў часе іх прыездаў з Масквы. Віталіся, перакідваліся парай слоў. Бліжэй знаёміцца неяк часу не было. Як высветлілася ў верасні, Пётр Пятровіч у Расіі не толькі спявае — і навучае спевам студэнтаў. Каб удакладніць інфу, заглянулі на ягоны сайт. Профі! “У 1998‑м закончыў Магілёўскі ліцэй музыкі й харэаграфіі, у 2005‑м — Беларускую дзяржакадэмію музыкі па класе “акадэмічныя спевы”. З 2007‑га выкладае эстрадны вакал у маскоўскім Інстытуце сучасных ведаў імя А. М. Шырокава”.

У садовым таварыстве пры трасе на Гродна мы аказаліся дзякуючы нявестцы: радыёжурналістка Вольга Смоліч, яе маці, атрымала у свой час тыя соткі. Воляй лёсу й дачнай “латарэі” падсуседзілася да яе тэлежурналістка Таццяна Касмачова, жонка Пятра Елфімава. Доўгі час “нулявы цыкл” на суседнім участку быў замарожаны, а гадоў з пяць таму з’явіліся там вясёлыя людзі, узвялі навес, і Пётр з Таццянай часцей прыязджалі з раднёй на шашлыкі. Патрохі, няспешна залежы чырвонай цэглы леглі ў сцены двухпавярховіка. Дарэчы, голас майстра-спевака ў тую пару быў чуваць па ўсёй акрузе: працуючы на даху, пераможца шэрагу прэстыжных, у тым ліку й міжнародных конкурсаў і спяваць умудраўся.

Пад мінулую зіму ў таварыства падвялі газ. І цёплы ўжо, утульны, да дробязяў самімі спланаваны ды ўласнаручна ўладкаваны дом з радасцю абжываюць Пётр з Таццянай разам з яе братам Аляксандрам Эленевічам. Апошні ўсур’ёз агародніцтвам захапіўся: памідорамі з цяпліцы частаваў — во! І розных сартоў! Да таго ж у мінулым Саша (перайшлі на “ты” без цырымоній: амаль равеснікі) — вялікі спец па радыёэлектроніцы, рамантык нястомны, крыху тэлежурналіст. І моцны паэт, на вершы якога ў Пятра Пятровіча нямала рамансаў, песень, у тым ліку й “Колокола”: “Колоколов разбуженная медь/ вливалась в сердце, тишину нарушив,/ и сердцу помогала рассмотреть/ в себе начало, а в начале — душу”.

Вельмі высокія палёты думак, вобразаў, задумак і галасоў у нашых дачных суседзяў! Але ж і “простыя”, даступныя, дружалюбныя гэта людзі! Мы ў верасні з Пятром і Таццянай хораша, няспешна пагаварылі “за жыццё” пад вечаровую гарбатку. Зрабілі — пасля незабыўнай паездкі з мужчынамі па грыбы — цікавае інтэрв’ю для часопіса — гл. у інтэрнэце: “Пётр Елфімаў: Спяваць на радзіме — вялікі для мяне гонар” — “Беларусь. Belarus”, 2020, № 10. Цяпер мы чуць на дачу — яны вітаюцца, падыходзяць. Абменьваемся навінамі. Катам іхнім (было пяцёра, ды адзін з трох чорных братоў згубіўся) на газоне нашым прывольна, і ў часе перакусаў “на пленэры” нешта смачнае са століка пры нашым вогнішчы ім перападае. Таццяна ж неяк пахвалілася: больш за 150 слоікаў “усяго ўсялякага” закатала-нагатавала на зіму. З такімі прыпасамі, жартавалі мы, Пятру й па навагодніх карпаратывах можна не матацца, ды й невядома, ці будуць яны сёлета ўвогуле.

Мінчанцы ад нараджэння Таццяне складана было, нават страшнавата прызвычаіцца ў сваім доме. А цяпер атрымлівае ад таго велізарную асалоду. І Пётр, маючы досвед жыцця “на зямлі, а не на асфальце” (у бацькоў-музыкантаў у Магілёве — свой домік, сядзіба) рады, што жонка ў новым для яе жыццёвым фармаце ўтульна сябе пачувае. А спеваку-педагогу лёгка ўдалося ўпісацца ў загараднае жыццё: інтэрнэт-тэхналогіі ў кавідную пару даюць магчымасць заняткі па спевах праводзіць дыстанцыйна.

Паспрабавалі ўдакладніць: хто з вучняў яго найбольш радуе? І Пётр Пятровіч з гордасцю казаў, што ўсімі ганарыцца: “Яны годна выступаюць на міжнародных конкурсах, фестывалях, удзельнічаюць у тэлепраектах у розных краінах: (Італія, Чэхія, Расія, Латвія, Казахстан…). Мінчанка Аляксандра Няхай, да прыкладу, вучыцца й выкладае ў Санкт-Пецярбурзе. (Пра яркую ўдзельніцу тэлепраекта “Голос-дети”-2016 “Комсомолка” пісала: “Як аказалася, з дзяўчынкай ужо 4 гады займаецца Пётр Елфімаў (ён удзельнічаў у “Голосе”, “Главной сцене”, быў удзельнікам ад Беларусі на “Еўрабачанні”, у яго багажы й перамога на “Славянскім базары”) — так што ўсе тонкасці ўдзелу ў конкурсах ён выдатна ведае”. Цяпер у сацсетках маладая спявачка піша, што вучыцца ў Расійскім дзяржінстытуце сцэнічных мастацтваў. — Аўт.) У яе свае цікавыя аўтарскія песні. Хтосьці ўжо выкладае, хтосьці з’ехаў за мяжу… Вучні ў мяне ёсць па ўсім свеце, я пастаянна займаюся з імі анлайн”. У ягонай інстытуцкай групе цяпер 11 чалавек, у тым ліку й беларуска Анастасія Смірнова: “Яна вучыцца на другім курсе, з Мінска, выхаванка маёй вучаніцы з Літвы Аксаны Дацэвіч (Ксанты). Калісьці Ксанта з Вільнюса кожную суботу да гадзіны дня ездзіла да мяне ў Мінск на заняткі, а потым — назад. Гэта да размовы: калі чалавек хоча нечага дасягнуць, ён будзе ўпарта ісці да мэты, як кажуць, рыць зямлю, прыкладаючы неймаверныя намаганні. Інакш — ніяк! Хлеб спевака — нялёгкі. Калі я пачынаю заняткі са студэнтамі, то кажу ім: мы з вамі спяваць не будзем. Як так, дзівяцца. Вось такая ў мяне методыка. І мы не спяваем доўга. Спяваць — гэта велізарная праца, не забава, кажу я ім. Гэта й мая пякельная праца, і вашая адпаведна”.

Свой дом — сваімі рукамі, з песнямі

І вось менавіта кавід, як ні дзіўна, даў сёлета магчымасць нам з Пятром ды Сашам вырвацца разам з кола паўсядзённых праблем ды клопатаў — па грыбы. Як цяпер бачу: сонечная прахалодная вераснёўская раніца. Едзем “за Лагойск, пад Швабы”. Пётр за рулём “Volvo”, Саша — побач з ім. Шафёрыць Елфімаў спакойна, разважліва. У нетаропкай размове заўважае, што розныя манеры руху па дарогах у Беларусі ды Расіі: “Там больш імклівы рух, і ўстаяліся свае няпісаны пры заторах законы, правілы. Скажам, абавязкова праз адну тыя машыны, што едуць з другаснай дарогі, на галоўную прапускаюць — а ў нас яшчэ такога няма”. Хоць вязе нас у грыбы Пётр, але галоўны грыбнік сярод нас ягоны швагер Саша. (У Беларусі шваграмі называюць брата ці братоў жонкі, а сёстры, адпаведна, — швагеркі). Аляксандр Эленевіч, паколькі не за рулём, і вядзе рэй. Расказвае, як, жывучы ў Чэрвені, асвойваў грыбную навуку, для беларусаў надзвычай важную. Яшчэ і ў школу не хадзіў, а выбіраўся ў летнюю пару па грыбы, бывала, да ўсходу сонца (ну вядомая справа: хто рана ўстае — таму Бог дае). Саша лічыць сябе грыбным фанатам. І эксперыментуе з… аматарскім грыбаводствам. Чуў я, што займаўся тым Якуб Колас: “выспелыя” баравікі не выкідваў — скарыстоўваў як насенне, каб разводзіць іх у зручных для збору месцах. І Саша-сусед, калі мы ў чарговы раз прыехалі на лецішча, хваліўся: у блізкім лесе прыгледзеў пад грыбныя плантацыі месцы ды… засеяў. Якімі грыбамі, дзе канкрэтна — і дапытвацца я не стаў. Грыбавод-паэт казаў, што бочкамі ў лес ваду вазіў: каб лясная падсцілка добра прамачылася ды міцэлій лепш прыжываўся.

За нетаропкімі размовамі збочылі мы з шашы “Мінск — Віцебск”, праехалі Лагойск. І вось у лясных масівах пры Швабах, праехаўшы па новай лясной дарозе, занырнулі ў “запаветныя мясціны”. Сашу не церпіцца: з машыны наўзбоч дарогі бачыць махавікі, польскія грыбы. Радуецца: будзем са здабычай. Я ж першымі бачу маслякі, потым збіраю сыраежкі, махавікі, далей з’яўляюцца польскія грыбы, баравічкі. Так, патрохі, адыходжу ад машыны далёка, і толькі час ад часу чуваць у лесе звонкі, высокі голас Пятра: выводзіць асобныя рулады. Як потым патлумачыў, даўняя траўма — усур’ёз у свой час займаўся таэквандо — патрабуе такіх распевак, розных практыкаванняў. Дарэчы, і ў часе руху па шашы Пётр нешта наспеўваў, прарыкваў ці проста барабаніў языком па губах, як тое часам робяць дзеці.

Урэшце грыбоў найбольш назбіраў, вядома ж, Аляксандр: хоць і аматар, але своеасаблівы прафесіянал. На ўспамін пра тыя прыемныя гадзіны засталіся фотаздымкі. Ды й грыбы, вядома ж. Мяркую, будуць яны ў Навагодне-Калядную пару на святочным стале нашых дачных суседзяў. Якія, чулі мы, выбіраліся ў Маскву ў снежні па неадкладных справах, ды плануюць вярнуцца дадому на Новы год. Бо дзе ж можа быць лепш, як не ў сваім утульным доме!

Іван Ждановіч

Фота з архіва Пятра Елфімава.

Нумар у фармаце PDF

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.

Грамадства

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Галоўнаму хормайстру Вялікага тэатра 27 жніўня споўнілася 70 гадоў. 

У свеце

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

Уся Літва трапіла ў «чорную» зону заражэння каранавірусам. 

Грамадства

Страшнае слова «генацыд»

Страшнае слова «генацыд»

Для тых, хто прысвойвае сабе права быць «выключнымі», гэта рана ці позна становіцца катастрофай у маштабах народа.