Ні папіць і ні сагрэцца?!

З інтэлектам — у лічбавую будучыню

Сумны факт: сусветная эканоміка пачынае мілітарызавацца. У той час як грамадзянскія сектары адчуваюць усё большыя складанасці, гандаль зброяй расце, павялічваюцца выдаткі на розныя ваенныя пастаўкі: ад ануч да спецыяльнай арматуры для будаўніцтва магутных сховішчаў. І самае трывожнае, што гэты працэс рызыкуе стаць самаўзнаўляльным. З аднаго боку, бяспека сёння стаіць на першым плане ва ўсіх рэгіёнах. Міжнародная напружанасць нарастае, таму ўзмацненне ваеннай кампаненты выглядае цалкам лагічным, калі і не заўсёды апраўданым. З другога боку, эканамічны рост у значнай ступені падаграваецца пашырэннем мілітарызацыі. У наяўнасці так званае ваеннае кейнсіянства, калі ваенныя пастаўкі ствараюць попыт у прамысловасці і іншых сферах. У кароткатэрміновым перыядзе гэта дазваляе загрузіць тыя ці іншыя магутнасці, нават стварыць бачнасць дабрабыту. Але гэта толькі маскіруе сістэмныя і прынцыповыя праблемы і складанасці, якія назапасіліся ў светагаспадарчай сістэме.

У прынцыпе, мы ўмеем вырабляць. І беларуская прадукцыя дастойная па якасці, цалкам прымальная па цане, тым не менш, не заўсёды канкурэнтаздольная. Прасоўванне і продажы, прама скажам, наша слабае звяно. І па гэтым фактары мы прайграём імпартным кампаніям, часам нават на ўнутраным рынку. Продажы, на жаль, не самы моцны бок айчынных вытворцаў. Але ўсю віну звальваць на менеджараў таксама не зусім карэктна і справядліва. Ёсць і аб’ектыўныя фактары: змагацца за паліцы і пакупніка даводзіцца нашым кампаніям з буйнымі карпарацыямі (і міжнароднымі, і расійскімі), якія, аб’ектыўна, больш буйныя і магутныя, валодаюць значным фінансавым рэсурсам. І за кошт эфекту маштабу іншы раз паравым катком расчышчаюць сабе месца на рынку. Але не ўсё так дрэнна. 

Убачыць Парыж і памерці! Гэтая формула яшчэ працуе, але ўжо не безумоўна. Архітэктурныя помнікі, знакамітыя музеі, знакавыя месцы па-ранейшаму вабяць гасцей. Аднак адзін з самых хутка растучых сегментаў турызму — падзейны. Сучаснікі хочуць не проста адпачынку, а яркіх эмоцый, уражанняў, не толькі захаваных у помніках мінулага, але перш-наперш звязаных з днём сённяшнім. Егіпецкія піраміды, Парфенон, Луўр, шматлікія архітэктурныя і мастацкія шэдэўры ў Італіі стагоддзямі прыцягваюць падарожнікаў і будуць прыцягваць. Аднак сімвалам новай эпохі ўсё больш становіцца самавыяўленне, адлюстраванне ўласнай індывідуальнасці і ўнікальнасці. 

Менш ведаеш — мацней спіш. 

Доля продажу айчынных тавараў за першае паўгоддзе склала 53,3 %. Шчыра скажам, крыху не той паказчык, да якога мы імкнёмся. Аднак трэба адзначыць: ёсць аб’ектыўныя перадумовы для росту імпарту ў нашым спажывецкім кошыку. Зарплаты растуць (і ў намінальным, і ў натуральным выражэнні), беларусы пачынаюць купляць больш садавіны, рыбы. А мы — дзяржава не марская. Ды і клімат не дазваляе вырошчваць тыя ж цытрусавыя ці па ўраджайнасці чарэшні сапернічаць з Малдовай, Узбекістанам ці Турцыяй. Іншае пытанне, што існуюць таварныя катэгорыі, у якіх у нас фактычна ўсё ёсць для поўнага дамінавання на паліцах.

Рэсурсы таннеюць