Навiны
Пярцоў пра канцэрт-рэквіем «Кожны трэці»: У гэтым прадстаўленні заключана горыч страт нашага народа
Сенатар Аляксандр Каркатадзэ — пра захаванне гістарычнай памяці, патрыятычны турызм і яго патэнцыял
Радаўніца — Дзень асаблівага памінання спачылых
Нярэдка Радаўніцу называюць Вялікаднем спачылых: жывыя прыходзяць да магіл не з плачам і смуткам, а з велікодным прывітаннем, з верай ва ўваскрэсенне і вечнае жыццё
Невідавочнай прычынай пагаршэння памяці можа быць прыём некаторых лекаў
Праблемы са сном, недахоп вітаміну B12 і жалеза, а таксама прыём пэўных лекаў могуць стаць прычынай пагаршэння памяці
Каля станцыі метро «Кастрычніцкая» ў Мінску ўшанавалі памяць ахвяр трагедыі 2011 года
Старт рэспублікансканскага патрыятычнага праекта «Кветкі Вялікай Перамогі»
Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі даў старт рэспубліканскаму патрыятычнаму праекту «Кветкі Вялікай Перамогі».
У Хатыні прайшла ўсенародная вахта памяці
«Калі забудзем дарогу ў Хатынь — усё паўторыцца»
Ігар МАРЗАЛЮК — пра нашых суседзяў-калабарантаў і веліч беларускага народа
Хатынь — несуцішны боль, незагойная рана беларусаў. 83 гады таму — 22 сакавіка 1943 года — вёска Лагойскага раёна Мінскай вобласці была спалена разам з жыхарамі, знікла з геаграфічнай карты Беларусі. У вогнішчы, распаленым ворагамі, а таксама суседзямі, якія размаўлялі з намі на адной мове, загінулі 149 жыхароў, большасць з якіх — 75 чалавек — былі дзецьмі... Гэты чорны дзень навечна ўпісаны ў гісторыю нашай краіны. І Хатынь такая не адна — новыя факты расследавання справы аб генацыдзе беларускага народа сведчаць пра тое, што ў жудасным спісе паселішчаў, якія паўтарылі яе лёс, — не менш як 290 назваў...
Як адна сям’я. Родныя ацалелых ад агню хатынцаў пабывалі на мемарыяле напярэдадні гадавіны трагедыі
Уся краіна гэтымі днямі ўзгадвае жахлівую гісторыю невялікай беларускай вёскі Хатынь: 22 сакавіка 1943 года фашысцкія каты спалілі яе разам з жыхарамі. Тады ў агні згарэлі 149 чалавек, самаму маленькаму загінуламу ў агні хатынцу Толіку Яскевічу было ўсяго сем тыдняў. Лёс падарыў шчасце жыць шасці вяскоўцам: Іосіфу Камінскаму, а таксама пяцярым дзецям — Аляксандру Жалабковічу, брату і сястры Уладзіміру і Соф’і Яскевічам, Віктару Жалабковічу і Антону Бараноўскаму, якія працягнулі годна несці памяць аб сваіх гераічных продках, перадаўшы эстафету. Родныя тых, хто перажыў трагедыю, пабывалі на мемарыяле, каб яшчэ раз расказаць праўду пра вайну, якая ніколі не павінна паўтарыцца. Пра гэта паведамляе БелТА.
Да 130-годдзя Кандрата Крапівы
Гумар, трапныя словы і яркія вобразы, з якімі сутыкаліся з дзяцінства, а пасля ў дарослым жыцці думалі, як такога пазбегнуць, — гэта тое, што пакінуў нам пісьменнік Кандрат Крапіва. Класік, які ў свой час меў шмат высокіх узнагарод, атрымаў галоўную: яго творы жывуць і не губляюць актуальнасці ўжо другое стагоддзе. За кошт чаго? Пра гэта ў дзень 130-годдзя народнага пісьменніка Беларусі мы разважаем з яго ўнучкай Аленай Атраховіч, даследчыцай, аўтарам кнігі пра Кандрата Крапіву і захавальніцай яго творчага архіва. А ці ёсць у ім невядомыя старонкі?
