Зазірнуць у талерку да школьніка, паклапаціцца, ці ёсць асвятленне пасля непагадзі ў хаце пажылых вяскоўцаў, звярнуць увагу на перагружанасць гарадскога асяроддзя аўтамабілямі, пацікавіцца, як парламентарыі працуюць з людзьмі... Пасля геапалітычнага спіча і дыпламатычнага марафону міжнародных сустрэч кіраўнік дзяржавы зноў ва ўнутранай павестцы. 

Каб зберагчы краіну і яе будучыню, трэба не баяцца і не ленавацца 

Палессе. Жніво. Лукашэнка. Мабыць, у гэтым ланцужку слоў адзін з адмысловых набораў беларускасці. У ім і гістарычная глыбіня, і сакральнасць нашага культурнага коду, і вышыні сучаснага развіцця.

Імчым у Мінск. Вакол збожжавыя прасторы паміж Брэсцкай і Мінскай абласцямі, што, нібы крылы бусла, раскінуліся паабапал галоўнай магістралі краіны. Е30/М1 звязвае Маскву з Берлінам, расійскі Омск з нямецкім Коркам. Можна сказаць, галоўная дарога Еўразіі.

Развагі пасля селектарнай нарады ў Прэзідэнта

Дзяцінства, лета, малая Радзіма. Безумоўным атрыбутам гэтай шчаслівай пары быў «Славянскі базар». У пачатку 90-х — сярод засілля тэлевізійнага іншаземнага, нязведанага, а таму цікавага фаст-фуда — пранікнёна гучалі самыя ўрачыстыя ноты і голас з нашага беларускага Віцебска. І словы песні, 
што запомніліся на ўсё насычанае жыццё, —- «васількоў шапатліваю моваю зачароўваю». 

Памятаеце: «Купалінка, купалінка...» — нязгасны народны гімн беларускай культуры. Як і агонь продкаў, нібы авеяны туманамі пад-над Прыпяццю альбо Дняпром, гучыць гэты заварожваючы голас. Самае народнае, самае наша — беларускае — свята. Магія купальскай ночы ды моц сонца. Для земляробаў-беларусаў то была важная дата. Зараз мы прагрэсіўныя, модныя, «упакаваныя», але добра, што не забыліся і пра сваю зямлю — аснову. Песцімся ў промнях малой радзімы, хаты бацькоў.