Вы тут

Грамадзянскі шлюб: нармальна ці непрымальна?


Алі­на ПРА­ВА­ТО­РА­ВА, 

ды­рэк­тар pr-агенц­тва ETC:

—Да гра­ма­дзян­ска­га шлю­бу, хоць афі­цый­на ён лі­чыц­ца прос­та су­жы­цель­ствам, стаў­лю­ся да­стат­ко­ва нейт­раль­на — не вы­сту­паю су­праць, але і ні­ко­га не агі­тую жыць ме­на­ві­та ў ім. Лі­чу, што ка­лі лю­дзі ка­ха­юць ад­но ад­на­го і ім доб­ра ра­зам, то яны са­мі вы­бі­ра­юць, як жыць і ці па­трэб­ны ім штамп у паш­пар­це. Праў­да, ін­шае пы­тан­не, якія пра­вы ма­юць у та­кіх са­юзах дзе­ці ў па­раў­на­нні з дзець­мі, якія на­ра­джа­юц­ца ў афі­цый­на за­рэ­гіст­ра­ва­ных сем'­ях. У мно­гіх за­меж­ных кра­і­нах, на­коль­кі я да­свед­ча­на, гэ­тае пы­тан­не вы­ра­ша­на на ка­рысць ма­ці і дзя­цей. Як у нас — на жаль, не ве­даю: я не спе­цы­я­ліст у бе­ла­рус­кім за­ка­на­даў­стве.

Па шчы­рас­ці, і да шлю­бу на­огул я ні­ко­лі не ста­ві­ла­ся як да га­лоў­най мэ­ты ў жыц­ці — хоць да­гэ­туль у мно­гіх жан­чы­нах ёсць гэ­та пад­свя­до­мае па­мкнен­не да штам­па ў паш­пар­це лю­бой ца­ной, а по­тым мно­гія шмат га­доў жы­вуць у не­шчас­лі­вай сям'і і не ра­зы­хо­дзяц­ца, бо «ня­хай хоць та­кі-ся­кі, і п'е і б'е, але муж, а ў дзя­цей баць­ка…» Маё ж глы­бо­кае пе­ра­ка­нан­не, што жыц­цё за­над­та ка­рот­кае, каб так яго мар­на­ваць. Але ін­шая спра­ва, што сён­ня на­зі­ра­ец­ца тэн­дэн­цыя ін­фан­ты­ліз­му, ка­лі ма­ла­дым лю­дзям не­дзе глы­бо­ка ўнут­ры прос­та страш­на нес­ці ад­каз­насць за ка­гось­ці ін­ша­га, бо і са­мі яны жы­вуць ад­ным днём. Та­ды са­праў­ды ства­ра­юц­ца гра­ма­дзян­скія шлю­бы, на пер­шы по­гляд шчас­лі­выя, за які­мі на­са­мрэч ха­ва­ец­ца гэ­та ін­фан­тыль­насць і ня­ўпэў­не­насць ва ўлас­ных сі­лах. Та­му, пры­знац­ца, у апош­нія не­каль­кі га­доў мя­не ра­дуе, ка­лі зна­ё­мыя ма­ла­дыя па­ры ідуць у ЗАГС — не та­му, што «так трэ­ба», а та­му, што гэ­та іх свя­до­мы вы­бар. Хоць яшчэ коль­кі га­доў та­му я ад­га­вор­ва­ла свай­го пля­мен­ні­ка (маў­ляў, на­вош­та спя­шац­ца з жа­ніць­бай, та­бе ўся­го 20), то ця­пер ні­ко­га не ад­га­вор­ваю — на­ад­ва­рот, ка­жу сы­ну: «Ка­лі ты га­то­вы і хо­чаш жа­ніц­ца — жа­ні­ся». І на­ват ка­лі ён вы­ра­шыць па­жыць у гра­ма­дзян­скім шлю­бе, ні­чо­га су­праць не ска­жу. Ка­лі мне не да­вя­дзец­ца за сы­нам і яго дзяў­чы­най пры­бі­раць, га­та­ваць, мыць бя­ліз­ну, а яны са­мі бу­дуць спраў­ляц­ца з усі­мі ся­мей­ны­мі аба­вяз­ка­мі — ня­хай жы­вуць!

Мі­ха­іл АСТ­РОЎ­СКІ,
на­мес­нік кі­раў­ні­ка бу­даў­ні­чай фір­мы:

—На­огул не ра­зу­мею гэ­та­га па­няц­ця — «гра­ма­дзян­скі шлюб». Ка­лі муж­чы­на і жан­чы­на прос­та жы­вуць ра­зам, яны ад­но ад­на­му, як ця­пер ка­жуць, бой­фрэнд і гёрл­фрэнд, парт­нё­ры, су­жы­це­лі — як хо­ча­це на­зы­вай­це, але толь­кі не сям'я. Не­здар­ма і ў царк­ве па­ры вян­ча­юць толь­кі пас­ля афі­цый­най рэ­гіст­ра­цыі шлю­бу.

Аса­біс­та я ка­тэ­га­рыч­на не пры­маю та­кое: сён­ня з ад­ным па­жы­лі, заўт­ра з дру­гім, а по­тым, гля­дзіш — жан­чы­на за­ста­ла­ся з тры­ма дзець­мі ад роз­ных баць­каў, але гэ­та зноў жа не сям'я, а ней­кія яе ашчэп­кі. Сям'я — гэ­та ад­но цэ­лае, ка­лі абое га­то­вы не толь­кі жыць ра­зам, але і на­ра­джаць і вы­хоў­ваць су­мес­на дзя­цей, нес­ці за іх і ад­но за ад­на­го ад­каз­насць, пад­трым­лі­ваць ка­ха­на­га ча­ла­ве­ка, як ска­за­на, у го­ры і ў ра­дас­ці. Мо­жа­це не па­га­дзіц­ца, але я лі­чу, што гэ­тую ад­каз­насць штамп у паш­пар­це за­ма­цоў­вае лепш за ўсе пры­знан­ні і абя­цан­ні. Та­му і бя­гуць ад яго ма­раль­на ня­спе­лыя асо­бы, як чорт ад ла­да­ну, ад­га­вор­ва­ю­чы­ся дзі­ця­чы­мі «а нам і так доб­ра»… Мы з дач­кой, да­рэ­чы, даў­но ўжо аб­мяр­коў­ва­лі гэ­тую тэ­му і да­мо­ві­лі­ся: як мі­ні­мум, па­куль яна жы­ве пад баць­коў­скім да­хам, ні­я­кіх «гэ­та мой хло­пец, і мы бу­дзем жыць ра­зам». Ка­лі па­ста­лее, ста­не цал­кам са­ма­стой­най — спа­дзя­ю­ся, што та­ды яна зро­біць асэн­са­ва­ны, пра­ду­ма­ны і пра­віль­ны вы­бар.

 

Выбар рэдакцыі

Тэатр

Барыс Цяцёркін: Я аднолькава ўлюбёны і ў тэатр, і ў кіно

Барыс Цяцёркін: Я аднолькава ўлюбёны і ў тэатр, і ў кіно

Артыст Купалаўскага тэатра —  пра дзяцінства, шлях да сцэны і вывучэнне беларускай мовы.

Грамадства

Праўда і міфы аб паўфабрыкатах

Праўда і міфы аб паўфабрыкатах

У Год якасці мы задалі навукоўцам нязручныя пытанні аб тым, што «ўнутры» магазіннай пельмешкі або катлеткі.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Для Блізнятаў надыходзіць тыдзень сур’ёзных змен у асабістым жыцці.

Адукацыя

Беларуская мадэль дашкольнай адукацыі: якасць, даступнасць, адказнасць

Беларуская мадэль дашкольнай адукацыі: якасць, даступнасць, адказнасць

У нашай краіне амаль 90 працэнтаў дзяцей ад года да шасці атрымліваюць дашкольную адукацыю.