Вы тут

Уваскрасенне Хрыста — задатак будучай славы. Пастырскае пасланне на Вялікдзень 2020


Хрыстус уваскрос! — Сапраўды ўваскрос!

Глыбокапаважаныя святары, кансэкраваныя асобы, браты і сёстры, суайчыннікі, людзі добрай волі!

Сардэчна віншую вас са святам Вялікадня — святам нашай веры і надзеі на вечнае жыццё. Гэтая праўда з'яўляецца галоўным пасланнем свята Уваскрасення Хрыста. Пра яе мы, хрысціяне, павінны заўсёды памятаць і ёю жыць. Яе актуальнасць падкрэслівае таксама і выкліканая пандэміяй каранавіруса сітуацыя, у якой уваскрасенне Хрыста з'яўляецца промнем надзеі, нават насуперак надзеі (Рым 4, 18). Як Езус выйшаў жывы з цёмнай магілы, гэтак і мы верым, што дзякуючы Богу, намаганням лекараў і адказных за грамадскі парадак, якім мы бязмерна ўдзячныя за іх ахвярнае служэнне, таксама зможам паспяхова выйсці з цемры эпідэміі, якая ахінула зямлю, у святло жыцця.

Сёння мы павінны засяродзіць нашу ўвагу на тым, што адбылося ў Пасхальную ноч. Праўда ўваскрасення Хрыста азначае, што смерць — гэта не канец, што яна не мае апошняга слова, што гэта толькі дзверы ў будучыню. Таму мы не можам дазволіць, каб гэтая праўда знікла з нашага жыцця. Яна павінна быць яго цэнтрам, і нам нельга страціць яе сэнсу.

Пасха заклікае да пытанняў, на якія неабходна даць адказ. Які сэнс жыцця? Якая яго мэта? Дзе знаходзяцца сэрца і думкі чалавека падчас яго зямнога жыцця? Часовае жыццё на зямлі — гэта падрыхтоўка да вечнасці. Калі мы не імкнёмся да гэтага, то становімся падобныя да карабля, які сеў на мель. Карабель ёсць, але не можа плысці, а яго прызначэнне — перавозіць людзей або грузы. Таксама і мы калі не засяроджваемся на галоўнай праўдзе нашай веры — уваскрасенні Хрыста, — то жывём без яснай мэты.

Сёння перад перспектывай нашай будучыні, якую нам адкрывае праўда ў Уваскрасення, неабходна засяродзіцца на некаторых тэндэнцыях жыцця сучаснага чалавека. Матэрыяльныя каштоўнасці, дух спажывальніцтва, задавальненні і прасоўванне па кар'ернай лесвіцы з'яўляюцца галоўнымі крытэрыямі паспяховасці сучаснага чалавека.

Касцёл не супраць таго, каб чалавек жыў заможна, і шмат робіць для таго, каб свет развіваўся згодна з прынцыпамі сацыяльнай справядлівасці. Аднак імкненне да ўзбагачэння любой цаной, можа нават ідучы па касцях іншых людзей, і абагаўленне матэрыяльных каштоўнасцяў несумяшчальнае з маральнымі нормамі хрысціянства. Успомнім евангельскі аповед пра чалавека, які сабраў багаты ўраджай і казаў сабе, што можа адпачываць, есці, піць і весяліцца. На гэта Бог яму сказаў, што ўжо гэтай ноччу забярэ яго душу, і каму тады дастануцца ўсе яго багацці? (Лк 12, 16—21)

Вялікую заклапочанасць выклікае адыход ад традыцыйных хрысціянскіх каштоўнасцяў і выбар амаральнага стылю жыцця. Укараняецца секулярызм і вельмі небяспечны маральны рэлятывізм, які не прызнае абсалютнай праўды і ўсё лічыць адносным. Прапагандуецца неабмежаваная свабода без маральнай адказнасці. Такі шлях вядзе да размывання сапраўдных каштоўнасцяў і ўсёдазволенасці.

Вялікай праблемай з'яўляецца заняпад духоўнага жыцця, найперш малітвы. Сучасны чалавек настолькі заняты часовымі справамі, што не мае часу маліцца. Цяжка зразумець таго, хто кажа, што верыць у Бога, але не моліцца і не ставіць малітвы ў цэнтр свайго жыцця.

У выніку, замест таго каб піць з крыніцы чыстай вады Божай ласкі, мы аддаём перавагу бруднай жыжы з дамешкамі секулярных і антыхрысціянскіх інгрэдыентаў. У сучасным прагматычным свеце, скіраваным на спажывальніцтва і задавальненне, дзе ўсё купляецца і прадаецца, няма месца духоўнасці, справядлівасці і маралі. Усё знаходзіцца ў палоне часовасці.

Пасхальная праўда адкрывае перад намі новую перспектыву вечнасці, бо і мы ўваскрэснем, як Хрыстус уваскрос. Запэўнівае нас у гэтым святы апостал Павел, які ў Першым пасланні да Карынфян кажа: «Як у Адаме ўсе паміраюць, так і ў Хрысце ўсе будуць ажыўлены. Кожны ў свой час: першы Хрыстус, потым тыя, хто належыць Хрысту, падчас прыйсця Ягонага» (1 Кар 15, 22—23).

Гэтыя словы Апостала народаў схіляюць нас да змены нашага жыцця згодна з Божым законам. У выніку надыходзячай секулярызацыі хрысціяне перастаюць быць соллю зямлі і святлом свету (Мц 5, 13—16). Замест таго каб бруіцца духоўным жыццём, хрысціянства становіцца пасіўнае і абыякавае. Такое хрысціянства з'яўляецца хрысціянствам без Хрыста.

Падчас малітвы аб вызваленні ад эпідэміі каранавіруса 21 сакавіка на пустой плошчы Святога Пятра ў Рыме Папа Францішак звярнуўся да свету з наступнымі пранікнёнымі словамі: «У нашым свеце мы рухаліся наперад на поўнай хуткасці, адчуваючы сябе моцнымі і здольнымі на ўсё. Прагныя да заробку, мы дазволілі, каб нас паглынулі рэчы і каб мітусня звяла нас. Мы не спыніліся перад Божымі заклікамі, не абудзіліся перад абліччам сусветных войнаў і несправядлівасці, не паслухалі крык бедных і нашай цяжкахворай планеты. Абыякавыя, мы пайшлі далей, думаючы, што заўсёды застанёмся здаровыя ў хворым свеце. Цяпер, калі мы знаходзімся на ўзбураным пандэміяй каранавіруса моры, мы просім Цябе, Пане, дапамажы!»

У сувязі з маральна нездаровай сітуацыяй сучаснага свету ўзнікае пытанне, на якое свята Уваскрасення Хрыста патрабуе адказу: «Ці мы жывём праўдай вечнай славы, якая нас чакае?» Гэта сутнаснае пытанне. Калі так, то клопаты нашага зямнога жыцця набываюць новае вымярэнне. А менавіта — яны не павінны весці ў рабства матэрыяльных каштоўнасцяў і амаральных задавальненняў і не станавіцца нашым «богам».

Мы верым у шчаслівую будучыню і спадзяёмся дасягнуць яе, бо з'яўляемся хрысціянамі. Хрост — гэта сертыфікат нашай прыналежнасці да хрысціянства, гэта нашае хрысціянскае ДНК. А хрысціянства адкрывае перад намі перспектыву шчаслівай вечнасці. У сакраманце хросту мы паміраем для граху і ўваскрасаем да новага жыцця ў Божай ласцы. Менавіта таму ў Пасхальную Вігілію мы аднаўляем абяцанні хросту.

Евангельскія аповеды пра ўваскрасенне Езуса сведчаць пра тое, што камень ад магілы быў адсунуты. Гэтая акалічнасць дазволіла жанчынам, якія прыйшлі намасціць Яго, зазірнуць у грабніцу і ўбачыць, што яна пустая (Лк 24, 1—3). Гэта таксама дазволіла апосталу Яну ўвайсці ўсярэдзіну яе і паверыць ва ўваскрасенне Хрыста (Ян 20, 8).

А як з грахоўным каменем, які блакуе дарогу Езусу да нашых сэрцаў? Ці мы дазваляем, каб ён станавіўся ўсё большы, ці імкнёмся яго адсунуць? Мы павінны ад яго пазбавіцца, інакш Езус не ўвойдзе ў нашы сэрцы і не ўваскрэсіць да жыцця ў Божай ласцы, якая патрэбная для збаўлення.

Святы апостал Павел вучыць: «Калі ж вы ўваскрэслі з Хрыстом, шукайце таго, што ў вышынях, дзе Хрыстус сядзіць праваруч Бога; пра тое, што ў вышынях, думайце, а не пра зямное» (Клс 3, 1—2).

Неба — гэта наша мэта, якую мы можам дасягнуць толькі праз Хрыста. Таму неабходна дазволіць Яму весці нас шляхам нястомнага ўваскрашэння з грахоўнай магілы да жыцця ў Божай ласцы. Апагеем бязмежнай Божай міласэрнасці з'яўляецца Пасхальная таямніца Хрыста. Даверымся ёй і кінемся ў яе абдымкі, каб велікодная радасць дзяцей Божых запанавала ў нашых сэрцах.

Дарагія браты і сёстры!

Сардэчна віншую ўсіх вас са святам Уваскрасення Хрыста!

Віншую католікаў і тых хрысціян, якія сёння адзначаюць гэтае свята свят!

Віншую праваслаўных, якія будуць адзначаць Пасху Хрыстову праз тыдзень. Жадаю ім плённага перажывання апошняга этапу Вялікага посту — Вялікага тыдня — і духоўнай падрыхтоўкі да Вялікадня!

Віншую ўсіх людзей добрай волі!

Няхай моц уваскрослага Хрыста дасягне ўсіх нас і дапаможа стаць Ягонымі сведкамі. Няхай стане ўдзелам самотных, пакінутых і тых, хто трапіў у розныя залежнасці, каб убачылі Хрыста, які іх любіць і вядзе да нябеснага Айца.

Няхай уваскрослы Езус адорыць нас надзеяй перад выклікам эпідэміі каранавіруса. Яна паказвае, што мікраскапічны, нябачны вірус здольны перавярнуць сучасны, моцна адукаваны, высокатэхналагічны і ўзброены да зубоў свет з ног на галаву. Чалавек, які ўяўляе сябе «богам», яшчэ раз убачыў, што такім не з'яўляецца. Таму наша адзіная надзея ў Божай міласэрнасці, якая найбольш дасканала праявілася ў пасхальнай таямніцы.

Няхай Езус — Пераможца злога духа, граху і смерці — падтрымлівае намаганні лекараў і службаў грамадскага парадку, каб мы маглі выйсці пераможцамі з гэтай складанай сітуацыі.

Няхай Ён знішчыць непаразуменні, якія існуюць у нашым грамадстве, адорыць пасхальнай радасцю, любоўю, супакоем і патрэбнымі ласкамі, каб мы маглі будаваць нашу будучыню на падмурку евангельскіх каштоўнасцяў!

Бласлаўлёных і поўных надзеі велікодных свят усім вам!

Гэтыя свае віншаванні ўмацоўваю бласлаўленнем у імя Айца, і Сына, і Духа Святога. Амэн.

Арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч,

Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі,

Старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.

Грамадства

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Галоўнаму хормайстру Вялікага тэатра 27 жніўня споўнілася 70 гадоў. 

У свеце

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

Уся Літва трапіла ў «чорную» зону заражэння каранавірусам. 

Грамадства

Страшнае слова «генацыд»

Страшнае слова «генацыд»

Для тых, хто прысвойвае сабе права быць «выключнымі», гэта рана ці позна становіцца катастрофай у маштабах народа.