Вы тут

Вольная барацьба. Яўгенiя Андрэйчыкава: Мне падабаецца тое, што я раблю. Астатняе не мае значэння


Вольная барацьба, дарэчы, як i ўсе адзiнаборствы, асацыiруецца жорсткасцю, сутыкненнямi. А насамрэч гэта сапраўднае мастацтва са сваiмi правiламi i законамi, якое не мае з бойкамi абсалютна нiчога агульнага. Калi на пляцоўку выходзяць дзяўчаты, барцоўскi паядынак становiцца не толькi захапляльным, але i прыгожым вiдовiшчам. Бронзавы прызёр чэмпiянату свету сярод юнiёраў, уладальнiк «серабра» i «бронзы» чэмпiянату Еўропы сярод юнiёрак i кадэтаў, Яўгенiя Андрэйчыкава развейвае ўсе памылковыя стэрэатыпы, звязаныя з барацьбой i спортам у цэлым.


Фота: Беларуская федэрацыя барацьбы.

— Жэня, чаму справай свайго жыцця ты зрабiла менавiта барацьбу?

— Як звычайна бывае з усiмi важнымi падзеямi, гэта адбылося выпадкова. Сяброўка пазвала схадзiць у новую спартыўную секцыю. А мы былi баявыя дзяўчынкi, i словы «вольная барацьба» для нас гучалi вельмi цiкава i прывабна. На трэнiроўках мы бегалi эстафеты, гулялi, было па-дзiцячы весела. А на першых спаборнiцтвах я выйграла дзве схваткi, адну прайграла i не стала пераможцам. Тады мяне ўпершыню ўзяла спартыўная злосць, i я вырашыла, што павiнна дасягнуць поспеху. Дарэчы, у сяброўкi, якая прывяла мяне ў барацьбу, спартыўная кар'ера не атрымалася. Мой першы трэнер Андрэй Пятровiч Барабанаў жыў са мной у адным доме, мы разам хадзiлi на трэнiроўкi. А я ў той час без iх ужо не магла. Вялiкую ролю адыграла i тое, што ў маiм родным Бабруйску адна з найлепшых школ вольнай барацьбы ў краiне. Узорамi для пераймання для нас былi Вольга Хiлько, Ванэса Каладзiнская, Залiна Седакова, двухкратны прызёр чэмпiянатаў свету. Iра Курачкiна, якая ўжо мае алiмпiйскую лiцэнзiю ў Токiа, таксама з намi трэнiравалася. У такiх умовах было цяжка не палюбiць барацьбу.

— А бацькi як аднеслiся да твайго выбару?

— Яны былi задаволеныя, што я праводжу час на трэнiроўках, а не на вулiцы. Тым больш, як я ўжо казала, я была непаседлiвай, баявой дзяўчынкай i бацькам трэба было накiроўваюць маю энергiю ў правiльнае рэчышча. Канешне, мае бацькi ганарацца мной i ўсяляк мяне падтрымлiваюць. Малодшы брат пайшоў па маiх слядах i займаецца ў майго першага трэнера. Але ён яшчэ маленькi, i яму рана думаць аб прафесiйнай кар'еры.

— Прыходзiлася сутыкацца з меркаваннем, што барацьба — гэта не жаночы спорт?

— Гэта любiмыя словы маiх бабуль, дзядуляў i школьных настаўнiкаў. Але я нiколi не звяртала на iх увагi. Мне падабаецца, што я раблю, мяне гэта натхняе, астатняе не мае значэння. У раннiм узросце падобныя выразы яшчэ могуць выклiкаць нейкiя сумненнi. А потым гэта становiцца любiмай работай, для спартсменаў нават сэнсам жыцця. I ўжо не важна, што кажуць людзi. Напрыклад, асабiстаму жыццю барацьба нiколi не перашкаджала. Маладыя людзi не баяцца, што я ў добрай фiзiчнай форме (смяецца).

— З якiмi стэрэатыпамi адносна барацьбы ты сустракалася?

— Мабыць, самая вялiкая памылка з тых, з якiмi прыходзiлася сустракацца, датычыцца iнтэлектуальных здольнасцяў спартсменаў. Чамусьцi людзi лiчаць, што нам, акрамя спорту, нiчога не цiкава. Але ж гэта зусiм не так. Спартсмены — высокаразвiтыя людзi. Мы пастаянна знаходзiмся ў грамадстве, маем зносiны з людзьмi з розных краiн, з журналiстамi. Мы прадстаўляем краiну на ўвесь свет. Я бачыла вельмi мала замкнутых спартсменаў. Як правiла, гэта пазiтыўныя, цiкавыя людзi. Дарэчы, барцоў выдзяляе добрае пачуцце гумару, нам без яго нiяк. У нас фiзiчна цяжкая справа, i гумар дапамагае расслабiцца.

— А што наконт стэрэатыпу аб паламаных вушах барцоў?

— Гэта праўда жыцця, а не стэрэатып. У мяне таксама адно вуха зламанае. Наша «каронная» траўма залежыць ад удару. Ты «праходзiш» у ногi сапернiка i б'ешся аб яго сцягно. Удар за ўдарам, i вуха заплывае вадкасцю, якую трэба адкачваць. Не самыя прыемныя адчуваннi, але калi своечасова звярнуцца да доктара i выконваць яго назначэннi, можна астацца з прыгожым вушкам.

— Жэня, барацьба моцна змянiла твой характар?

— Спорт увогуле змяняе характар i ўсё жыццё. На дыване мы аднаасобнiкi i думаем толькi аб сабе, аб сваёй перамозе. I я заўважаю, што часам паводжу сябе так i па-за пляцоўкай. Мне абавязкова патрэбна, каб усё было па-мойму. Як у анекдоце: ёсць толькi два меркаваннi — маё i няправiльнае. На шчасце, такое здараецца рэдка. Я iмкнуся саступаць, слухаць людзей, якiя вакол мяне. Калi патрэбна, нават магу пераступiць цераз сябе. Барацьба, як i любы iншы спорт, загартавала характар. Спартсмен нiколi не спыняецца на дасягнутым i можа адстойваць сваю пазiцыю. Мы ўмеем паводзiць сябе ў грамадстве, дастойна паводзiць сябе ў канфлiктных сiтуацыях. Спорт вучыць быць адэкватнымi i ветлiвымi людзьмi.

— Барацьба — гэта, перш за ўсё, сапернiцтва i канкурэнцыя, а дружбе ёсць месца ў вашым спорце?

— Канешне, мы шмат часу праводзiм разам на зборах, на трэнiроўках, як тут не пасябраваць? Быў момант, калi я баролася са сваёй найлепшай сяброўкай. Проста патрэбна настроiцца на тое, што канкрэтна ў гэтую хвiлiну вы сапернiцы. На спаборнiцтвы прыязджаюць не сяброў заводзiць, а бароцца, i гэта трэба прыняць. А пасля схватак можна i нават трэба разам кавы выпiць, пагаварыць.

— Як пандэмiя каранавiруса паўплывала на тваю работу ў гэтым сезоне?

— Мяне яна закранула непасрэдна, таму што я захварэла на каранавiрус. Мабыць, у нас здарылася ўспышка iнфекцыi i нiхто аб гэтым не ведаў. А паколькi барацьба — кантактны вiд спорту, зразумела, што ўсе мы заразiлiся. На шчасце, у мяне хвароба прайшла без ускладненняў — крыху балела галава. А так у нас адмянiлi чэмпiянат Еўропы сярод дарослых, чэмпiянат Еўропы сярод моладзi i кадэтаў U-23 таксама не адбыўся. Скамечаны сезон. Але нiчога, працуем. Я хоць i адношуся яшчэ да катэгорыi U-23, але ўжо два гады выступаю i на дарослым узроўнi. А там вельмi моцныя спартсменкi, i трэба шмат выкладвацца, каб дайсцi да iх узроўню. Вось я i напрацоўваю форму.

— Жэня, што табе дапамагае не здавацца i кожны дзень прыходзiць на трэнiроўкi?

— Я не буду надта арыгiнальнай. Усе спартсмены трэнiруюцца дзеля алiмпiйскага медаля. Дзеля яго шмат ахвяр, поту i слёз. Трэба штодзень пераломваць сябе, каб падняцца наверх. Але медаль Алiмпiйскiх гульняў таго каштуе.

Валерыя СЦЯЦКО

Выбар рэдакцыі

Здароўе

Як вясной алергікам аблегчыць сваё жыццё?

Як вясной алергікам аблегчыць сваё жыццё?

Некалькі парад ад урача-інфекцыяніста.