Вы тут

Прыйшла і кажу. Гісторыя аднаго шлюбу


Яны стаялі, падняўшы галовы ўверх, і махалі рукамі. Ён сціскаў далонь другой яе рукі, напераменку кідаючы погляд то на жанчыну, то ўверх. Погляд быў прасякнуты каханнем.


Фота: pexels.com

Я падняла вочы — у акенцы школы стаяла маленькая дзяўчынка. Я яшчэ мацней сціснула далоньку дачкі, яшчэ раз паглядзела на іх і знікла за дзвярыма школы.

Гэтая карціна паўтаралася кожную раніцу. Я вяла дачку ў школу, яны стаялі ўдваіх, трымаючыся за рукі, і махалі сваёй малой. Я бачыла іх раней у двары бацькоўскага дома. Кожны раз — такія ж погляды адно на аднаго, ласкавая гаворка. Яны мяне злавалі. Я, як сапраўдная жанчына, знаходзіла мільён недахопаў у іх знешнасці: ад валасоў да адзення. Усё дзеля таго, каб не заўважаць самага важнага.

Я даўно забылася на гэтую пару. У двары бацькоўскага дома яны мне больш не сустракаліся. І тут — зноў. Нашы дзеці трапілі ў адзін клас. Яна не валодала прыгажосцю: важкі целасклад, простыя рысы твару, не прыбраныя валасы і някідкае адзенне. Ён быў шчуплы, невысокага росту, валасы радзелі. Звычайная сямейная пара — такія раствараюцца ў натоўпе, як толькі ты ўпускаеш іх з вачэй. Пры гэтым ад іх адчувалася неверагодная прыгажосць. Іншая. Прыгажосць кахання.

Раней я была не такая мудрая і назіральная. Мне былі ўласцівыя стандартныя рысы: асудзіць, пакрытыкаваць, часам абясцэніць і не разбірацца ў сітуацыі. Пазней я навучылася глыбей адчуваць, больш думаць і заўважаць незаўважнае (прабачце за таўталогію). Але самае важнае — навучылася быць сумленнай з сабой, хоць часам гэта было і вельмі балюча.

Убачыўшы гэтую пару зноў, я адчула знаёмую злосць. Цяпер кожны раз, ідучы з дачкой у школу, я сустракаюся з імі, і яны мяне раздражняюць.

Розніца з мінулым была ў тым, што на гэты раз я дакладна ведала: гэта не яны цябе злуюць, ты сама — крыніца гэтага пачуцця. Яны сталі напамінам пра мой боль. А яшчэ — прыкладам, што нават праз дзесяць гадоў шлюбу каханне можа жыць. І яно жыве. Можна падмануць на словах, але вочы — яны заўсёды кажуць праўду.

Гісторыя майго шлюбу скончылася шэсць гадоў таму. У аповедзе пра юнацкае каханне, якое перарасло ў сям’ю, была пастаўлена кропка. Змяняліся поры года, беглі гады... Новыя раманы, падзеі, прыгожыя заляцанні, бестурботныя ўчынкі, пустыя словы. Паралельна з асабістым жыццём — кар’ера. Штогадзінная праца ўсюды і ва ўсім. Чым больш мянялася я, тым шчыльней нарастала скура, якая бараніла душу. Праз яе ўсё складаней пранікалі мужчынскае каханне, эгаізм і падман. Станавілася камфортна і спакойна. Я ставіла знак роўнасці паміж «цябе не параняць» і «ты шчаслівая». Ідэальны самападман: такі салодкі, так заспакойвае. Часам «браня» злятала, агаляючы далікатнае цела, праз якое свяцілася душа. Надыходзіў небяспечны момант: працягваць скідаць з сябе тоўстыя акраўкі ці зноў залатваць іх.

Гавораць, што лепш паспрабаваць, чым шкадаваць аб упушчаным. Магчыма. А магчыма — і не. Я спрабавала і спрабую. Дазавана. Крыху мужчынскі падыход: бярэш тое, што трэба, і адыходзіш, каб не прывыкаць і не адчуваць.

Яшчэ кажуць, што сёння — час адзіноты. Камфортнай адзіноты. Узаемаадносін, калі табе добра з самім сабой. Не трэба будаваць ніякіх зносін: сустрэліся, правялі выдатна час, разышліся. Папахвае цынізмам? Крыху. Але тут няма небяспекі прывыкнуць да чалавека, пакахаць і потым... раптам, калі ўсё ж не атрымаецца... надламаць душу.

А потым сусвет глядзіць на цябе, такі разумны, усміхаецца і пасылае чалавека, які гатовы на ўсё дзеля цябе. Які кахае і робіць. Не кідае словы ў пустату, а дзейнічае. І ты зноў адчуваеш, як часцінкі ахоўнай «брані» сыплюцца на зямлю, агаляючы цела. І нешта цёплае пранікае ў тваё сэрца. Пры гэтым ты малайчына, ты трымаешся: працягваеш сумнявацца і пераконваць сябе, што табе гэта не трэба... Ці трэба? І ўсе гэтыя пытанні віхурай праносяцца скрозь цябе.

Праходзіць яшчэ крыху часу. І вось ты ўжо, амаль аголеная, стаіш пасярод горада, баючыся памыліцца і так яўна жадаючы паспрабаваць зноў.

Ганна ЧЫЖ-ЛІТАШ

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.