Вы тут

Некалькі гадзін на дзяжурстве ў раддоме правялі карэспандэнты «Звязды»


Роды — для кожнай жанчыны працэс узрушальны, калі не сказаць палохаючы. Шматлікія форумы ў інтэрнэце, расказы сябровак і легенды не дадаюць душэўнага спакою. Мы наведалі адзін з самых вялікіх і сучасных сталічных раддамоў у выхадны дзень і ўпэўніліся, што нараджаць у нядзелю гэтак жа бяспечна, як і ў любы працоўны дзень. Без кваліфікаванай дапамогі вы не застаняцеся дакладна. Магчыма, нехта, пачытаўшы наш рэпартаж, пазбавіцца хаця б ад аднаго з міфічных уяўленняў пра роды.


...За ноч у сталіцы выпаў невялікі снег, на вуліцах нешматлюдна, і, здаецца, вялікі горад не спяшаецца прачынацца — як-ніяк, выхадны. Мы ж накіроўваемся туды, дзе жыццё не замірае ні днём, ні ўначы, больш за тое, тут кожныя суткі нараджаецца некалькі дзясяткаў новых жыццяў. У фае 5-га сталічнага раддома — пакуль ніводнага наведвальніка. На гадзінніку 10 раніцы. Нас сустракае адказны дзяжурны акушэр-гінеколаг Ірына Кухта (на фота). Яе сённяшняя змена пачалася ў 8.30 і скончыцца а палове на дзявятую вечара. У гэты час Ірына Станіславаўна адказвае за ўсё, што адбываецца ў аддзяленнях раддома: удзельнічае ў кансіліумах і аперацыях, пад яе кантролем знаходзяцца ўсе радзільныя залы, яна нясе адказнасць за экстранную дапамогу, у тым ліку і ў аддзяленні вострых гінекалагічных хвароб, куды ў выхадныя і святочныя дні прывозяць з вострымі паталогіямі жанчын з усяго Мінска. Менавіта да яе, як да самага кваліфікаванага і вопытнага ўрача змены, звяртаюцца па параду ўсе дванаццаць дактароў, якія ў гэты час дзяжураць у розных аддзяленнях.

— У родах зараз знаходзіцца чатыры жанчыны. Сёння рыхтуецца адна аперацыя: будзем рабіць кесарава сячэнне пацыентцы, якая знаходзіцца ў аддзяленні рэанімацыі з умеранай прээмплаксіяй (ускладненне цяжарнасці, якое характарызуецца павышаным ціскам, ацёкамі, наяўнасцю бялку ў мачы), — адразу ўводзіць у курс справы Ірына Станіславаўна, але адмаўляецца спрагназаваць, якім чакаецца дзяжурства: — Бывае, і 20 родаў прымеш і ўсё пройдзе спакойна, а здараецца, што адна пацыентка такая цяжкая, што ўсю змену ад яе не адыходзіш.

Радзiльны дом №5 здадзены ў снежнi 2015 года. Новы 9-павярховы будынак адбудаваны з "нуля" на месцы старога 3-павярховага. Калi раней тут прымалi да 3,5 тысяч родаў у год, то летась — 5 565. У старым будынку пасля родаў жанчыны размяшчалiся у 6-7-месных палатах, цяпер яны разлiчаны на 1-3 чалавек.

Палаты блочнага тыпу, у кожным блоку ёсць душ, туалет. Платныя палаты павышанай камфортнасці — з індывідуальным санвузлом, халадзільнікам і тэлевізарам. Маюцца і тры двухпакаёвыя палаты сямейнага тыпу, дзе пасля родаў з жанчынай могуць знаходзіцца муж ці мама. Пакоі таксама аснашчаны ўсім неабходным — вага і спавівальны столік з падагрэвам для немаўляці, ложак, канапа, халадзільнік і тэлевізар. Калі ўрачы дазваляюць, маму і дзіця з першага дня нараджэння наведваюць блізкія. Яны могуць прыходзіць непасрэдна ў палату, калі яна аднамесная. Дастаткова надзець бахілы і скарыстацца сродкамі для дэзынфекцыі рук: дазатары для зручнасці наведвальнікаў знаходзяцца на прыкметных месцах.

Роды па-новаму

Урач і акушэр прыёмнага пакоя, з якога пачынаецца шлях у раддом кожнай жанчыны, пакуль свабодныя, з пачатку іх змены сюды ніхто не паступіў: большасць дзяцей, паводле назіранняў медыкаў, для з'яўлення на свет выбіраюць ноч. Паднімаемся ў родавае аддзяленне. Тут размешчаны палаты і радзалы для жанчын без інфекцыйных ускладненняў. Зараз у аддзяленні тры жанчыны. На пасту — столькі ж акушэрак. Кожная з іх сочыць па відэаманіторах за сваёй падапечнай. У раддоме працуе сістэма «адны роды — адна акушэрка», калі жанчыне дапамагае адзін і той жа спецыяліст. Яны зрываюцца з месца, калі некаму з пацыентак патрэбна дапамога. З лета гэтага года раддом працуе па новай сістэме: жанчына на працягу ўсяго перыяду родаў і дзве гадзіны пасля іх знаходзіцца ў адной радзільнай палаце — менавіта так рэкамендуе Сусветная арганізацыя аховы здароўя.

— Жанчыны ні на хвіліну не застаюцца без нагляду, хоць яны гэтага, магчыма, і не ведаюць, думаюць, што іх пакідаюць. Відэа з кожнай палаты, радзалы і аперацыйнай выводзіцца на маніторы на акушэрскім пасту. А паказчыкі КТГ плода выводзяцца на мой манітор у ардынатарскую, — знаёміць з сучаснымі тэхналогіямі акушэр-гінеколаг родавага аддзялення Ганна Гадзяева.

Ірына Кухта тлумачыць, што згодна з рэкамендацыямі Сусветнай арганізацыі аховы здароўя, калі роды праходзяць фізіялагічна, патрэбы ў абязбольванні няма. І ўсё больш жанчын свядома адмаўляюцца ад анестэзіі. Аднак калі пацыентка просіць абязболіць, урачы ідуць насустрач яе пажаданням. Адзін з варыянтаў — эпідуральная ці спінальная анестэзія, такім метадам карыстаюцца і ў еўрапейскіх клініках. Укол робіцца ў ніжнюю частку спіны, працэдура дазваляе цалкам абязболіць роды, пры гэтым жанчына знаходзіцца ў прытомнасці, можа размаўляць ці нават драмаць.

— Мы практыкуем адтэрмінаванае перацісканне пупавіны, — працягвае расказваць пра сучасныя падыходы да родаў Ірына Станіславаўна. — Калі дзіця нараджаецца, не перасякаючы пупавіны, мы выкладваем яго на жывот маці, накрываем коўдрачкай і даем крыху паляжаць. Першы кантакт немаўляці з мамай «скура да скуры» вельмі важны. Так яно сустракаецца з той флорай, якая будзе яго суправаджаць і далей, дома. Праз 1,5-2 хвіліны пупавіну перасякаем. Калі гэта партнёрскія роды і праводзіцца кесарава сячэнне, яшчэ ў аперацыйнай дзіця прыкладаем да грудзей мамы, а затым перадаём на рукі тату.

Партнёрскіх родаў, дарэчы, у радзільным доме з кожным годам усё больш. Летась іх было паўтысячы, сёлета медыкі ўпэўнены, што лічба атрымаецца яшчэ большай.

— Ва ўсіх цывілізаваных краінах свету роды пераважна партнёрскія. Незалежна ад таго, каго хоча бачыць жанчына сярод сваіх партнёраў — мужа, маму, сястру, сяброўку, — яна мае на гэта права. Колькасць такіх родаў у нас таксама павялічваецца. Асабіста я іх вельмі люблю, — прызнаецца Ірына Кухта. — Для кожнай жанчыны роды — стрэсавая сітуацыя. Таму, калі ёсць чалавек, якому яна давярае і які яе падтрымлівае, гэта вельмі важна. І партнёр павінен прыходзіць, каб падтрымаць жанчыну ў родах, а не ад кагосьці яе абараняць.

...Надзея і Аляксандр  (на фота) усяго два дні таму сталі бацькамі. Да з'яўлення на свет першынца абодва паставіліся адказна: загадзя вырашылі, што роды будуць партнёрскія, разам наведвалі курсы.

— Памятаю, я прабег Мінскі паўмарафон, памыўся і пераадзеўся ў прыбіральні гандлёвага цэнтра, і мы разам з Надзеяй паехалі на курсы, — расказвае Аляксандр. Надзея дадае: — Для нас партнёрскія роды — не нейкі мэйнстрым, а ўсвядомлены выбар. Падтрымка мужа прыйшлася вельмі дарэчы. Напрыклад, давялося павучыцца сінхронна дыхаць, але гэта мне вельмі дапамагала падчас родаў.

Дарэчы, да выбару раддома маладая сям'я таксама паставілася сур'ёзна: чыталі водгукі, улічвалі магчымасці дародавага абследавання і ўмовы ў пасляродавых палатах.

— Сын, дарэчы, нарадзіўся якраз у дзень нашага знаёмства, толькі праз чатыры гады, — з гонарам кажа малады бацька. — А пачуцці ад яго нараджэння можна параўнаць хіба з адчуваннямі пасля паўмарафону.

Ніна Сяргееўна нарадзілася!

Пакуль да запланаванай на 12 гадзін аперацыі яшчэ застаецца час, ідзём туды, дзе ўсё самае ўзрушальнае яшчэ наперадзе: Ірына Станіславаўна праводзіць нас у «сваё» аддзяленне — паталогіі цяжарнасці. Тут знаходзяцца жанчыны на розных тэрмінах, якія маюць патрэбу ў кантролі спецыялістаў. Дзве будучыя мамы — Наталля і Кацярына — трапілі ў стацыянар на позніх тэрмінах і жартуюць, што «цяжарнымі адсюль ужо не выйдуць». Умовы ў раддоме называюць выдатнымі, а рэжым — санаторным, што дапамагае падрыхтавацца да родаў і маральна, і фізічна.

— Тут выдатная зала лячэбнай фізкультуры. У будныя дні мы займаемся з інструктарам: выконваем практыкаванні на фітболе, вучымся правільнаму дыханню, што спатрэбіцца падчас родаў, — расказвае Наталля. — Нас адразу прывялі ў тонус: пасля тыдня заняткаў адчуваеш сябе не ляжачым хворым, а здаровым актыўным чалавекам, — усміхаецца Наталля.

Дарэчы, фітболы маюцца ў перадродавых і родавых палатах — жанчына можа скарыстацца адным з іх для аблягчэння болю. У раддоме прыняты свабодныя паводзіны падчас родаў: дазваляецца хадзіць, сядзець, выконваць практыкаванні — усё, што пажадае будучая мама.

Перад аперацыяй (кесарава сячэнне, нагадаем, будуць рабіць жанчыне з умеранай прээмплаксіяй на 36-м тыдні цяжарнасці, стан жанчыны не дазваляе далей выношваць дзіця) Ірына Станіславаўна дае апошнія рэкамендацыі персаналу ў родавым аддзяленні: асаблівую ўвагу — паказчыкам КТГ, адной з жанчын зрабіць ін'екцыю. У аперацыі задзейнічана брыгада анестэзіёлагаў-рэаніматолагаў, два акушэры-гінеколагі, урач-неанатолаг, аперацыйная медсястра, акушэрка, а таксама брыгада дзіцячай рэанімацыі, паколькі дзіця неданошанае і іх дапамога можа спатрэбіцца. Жанчыну прывозяць да аперацыйнай, ад хвалявання — на твары слёзы. Праз дзясятак хвілін іх зменяць слёзы радасці.

— Ніна Сяргееўна нарадзілася, — вымавіла шчаслівая жанчына, калі ўрачы паведамляюць, што ў яе дзяўчынка.

Аперацыя доўжылася 28 хвілін, і пасля жанчыну зноў накіроўваюць у рэанімацыю — пад апеку дзяжурнага анестэзіёлага-рэаніматолага Аляксея Дубовіка, дзе яна прабудзе яшчэ пэўны час. А вось Ніну Сяргееўну (нягледзячы на вагу 2500 грамаў, дзяўчынка абсалютна здаровая) пасля неабходных працэдур дастаўляюць у палату інтэнсіўнай тэрапіі пад нагляд доктара Марыны Зуевай. Тут знаходзяцца дзеткі, якія маюць патрэбу ў назіранні ці лячэбных працэдурах — у прыватнасці з жаўтухай нованароджаных, адмоўным рэзус-фактарам маці, неданошаныя. Пры неабходнасці яны знаходзяцца тут пастаянна некалькі дзён, некаторых адразу пасля правядзення лячэбных працэдур вяртаюць мамам. У любым выпадку жанчыны могуць іх наведваць і карміць. З палат інтэнсіўнай тэрапіі дзетак пры неабходнасці пераводзяць у педыятрычнае аддзяленне — на другі этап выходжвання.

Усё магчымае і нават больш

— Што адчуваеш, калі нараджаецца дзіця? Магчыма, камусьці здаецца, што ў доктара павінна надысці эмацыянальнае выгаранне. На самай справе адчуваеш сябе гэтак жа, як і 20 гадоў таму: гатовы заплакаць ад радасці разам з мамай. Гэта самы прыемны момант у нашай прафесіі. Разам з маладымі мамамі мы зараджаемся станоўчымі эмоцыямі, — прызнаецца Ірына Кухта, якая прысвяціла акушэрству 21 год, 14 з іх яна працуе ў 5-м раддоме. — Вельмі прыемна, што мамы нас не забываюць. Нядаўна са мной звязалася жанчына, у якой нарадзілася неданошанае дзіця вагой усяго 950 грамаў. Мы яго выхадзілі і падгадавалі. Зараз яму ўжо годзік — абсалютна здаровае дзіця. Мама дагэтуль нам вельмі ўдзячная. Калі б давялося выбіраць спецыяльнасць, я зноў яе выбрала б, хоць праца акушэра-гінеколага вельмі складаная. Загадзя ніколі не ведаеш, якой атрымаецца працоўная змена, у колькі вернешся дадому. Урач не зніме пальчаткі і не пойдзе з аперацыйнай, калі скончыўся яго працоўны дзень. Трэба не толькі завяршыць аперацыю, але і прызначыць далейшае лячэнне, паназіраць за станам праапераванай пацыенткі. Самае галоўнае, якой бы складанай ні выдалася змена, — каб мамы і дзеці былі здаровыя. І кожнае дзяжурства стараешся правесці так, каб адчуваць, што ты зрабіў усё магчымае і немагчымае для таго, каб так і было.

У дактароў свае прыкметы, і паводле адной з іх не варта жадаць удалага дзяжурства ці спакойнай ночы, таму на развітанне Ірыне Станіславаўне зычым гэтага толькі ў думках. За суткі, падчас якіх мы пяць гадзін правялі ў радзільным доме, тут з'явілася на свет 13 дзяцей.

У 5-ы раддом трапляюць будучыя мамы, якія адносяцца да яго па тэрытарыяльнай прыкмеце і назіраюцца ў 3-й, 8-й, 17-й, 21-й, 22-й, 25-й, 29-й, 32-й, 36-й і 38-й жаночых кансультацыях Мінска. Таксама нараджаць сюды накіроўваюць жанчын з неўралагічнымі і гінекалагічнымі паталогіямі, у прыватнасці з міёмай вялікіх памераў. А таксама жанчын, у якіх пяць і больш дзяцей. Можна трапіць сюды і на платнай аснове.

Алена КРАВЕЦ

Фота Таццяны ТКАЧОВАЙ

Загаловак у газеце: Без страху і папроку

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

«Да штыка ён пяро прыраўняў». Узгадваем ваеннага карэспандэнта Канстанціна Сіманава

28 лістапада 2020 года спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння вядомага рускага пісьменніка, ваеннага карэспандэнта і журналіста Канстанціна Сіманава. 

Грамадства

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

«Калі б не сям'я Абрамукоў, наш род перастаў бы існаваць яшчэ ў 1941 годзе». Расіянка з Ніжняга Ноўгарада знайшла ў беларускай вёсцы сваякоў

І аднавяскоўцаў людзей, якія ў час вайны ратавалі сям'ю яе бабулі, жонкі афіцэра Чырвонай Арміі.

Спорт

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

«Вікторыя», якая робіць з Гродна баскетбольную сталіцу

Гродна — горад з багатай не толькі культурнай, але і баскетбольнай гісторыяй. 

Грамадства

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

У Гродне жыхары кватэр адмовіліся падчас капітальнага рамонту здымаць аздабленне з балконаў. На іх падалі ў суд

Такога кшталту справа ў судзе Кастрычнiцкага раёна Гродна разглядаецца ўпершыню.