Вы тут

Гісторыя з канверта. Як у кіно трапіла


Разам са мной у «хрушчоўцы» жывуць дзве дачушкі, мама, сабака і дзве кошкі. Працую толькі я. Смяюся — мабыць, карма такая: усе ў доме жаночага полу, нават жывёла. Не да мужчын мне, ды і яны не звяртаюць увагі на загнаную кабылку. Так што свеціць застацца незамужняй да старасці.


Каб падбадзёрыцца і не паддавацца дэпрэсіі, па патрабаванні дзяцей купіла тур у Парыж. Даўно марыла ўбачыць «Джаконду» ў арыгінале.

Паехала на камфартабельным аўтобусе. Група аказалася няпоўнай, 14 чалавек. На мне быў чырвоны касцюм, набыты перад паездкай, — зручны ў дарозе, лёгкі, не спякотны, не камячыцца, не цісне, сядзіць добра, я сабе ў ім падабаюся.

І вось мы ў Парыжы, я блізкая да галоўнай мэты сваёй паездкі! Увайшлі ў Луўр. Для «Джаконды» адведзена вялікая зала, карціна абаронена браніраваным шклом і адмысловым выпраменьваннем. Зусім не такая, якой я яе ўяўляла, — значна меншая і больш жывая. Пераходзячы з аднаго кутка залы ў другі, глядзела на яе і так, і гэтак — і заўсёды сустракалася з яе позіркам. Я яе адчувала. Нельга адчуць карціну, гледзячы на копію або рэпрадукцыю, — толькі арыгінал валодае сілай уздзеяння на душу — гэтай сілай яго надзяліў мастак. Усё ж такі «Джаконда» — шэдэўр шэдэўраў. Вось і спраўдзілася мая мара!

А ўвечары мы ўсёй групай пайшлі на вуліцу Чырвоных ліхтароў. Жалюзі на вітрынах былі паднятыя. Днём яны апушчаныя, і вуліца не адрозніваецца ад іншых. Гід інструктаваў: калі на доме чырвоны ліхтар або нават адна чырвоная літара, гэта азначае, што тут прапануюць платны секс. Наша сацыялістычная закваска перашкаджала спакойна ўспрымаць убачанае. Група ж змяшаная: мужчыны і жанчыны, усе саромеліся адзін аднаго і рабілі выгляд, быццам проста шпацыравалі.

Вочы глядзелі вакол, а шыя напружана ўтрымлівала галаву ў становішчы «толькі наперад». Іншы свет, іншая мараль, але паглядзець цікава, быццам у кіно трапілі — толькі мы не ў зале, а на экране.

Трэба прызнаць, тутэйшыя красуні не былі падобныя на тых, што стаялі каля абочын нашых дарог у дзевяностыя. Гэта былі лялечкі, кожная з якіх ведае сабе кошт, з аксамітнай скурай і вытачанымі формамі — мужчыне цяжка прайсці міма такой...

Раніцай я прыйшла на сняданак першай. Круасан, тонкія кавалачкі сыру і вяндліны, алей, джэм, кава... Іншыя турысты спускаліся па лесвіцы да сняданку, калі я ўстала з-за стала. Стомленасці як не было, яна растала ў чаканні новых уражанняў. Сказала «дзякуй» і выйшла падыхаць паветрам французскай сталіцы.

Ступіўшы з дзвярэй гасцініцы на перакрыжаванне, агледзелася. Мінакі рэдкія, машыны спяць на абочынах. Вуліцы чыстыя, здаецца, іх прыбіраюць ноччу (увечары смецця было поўна). У нас у параўнанні з вячэрнім Парыжам вельмі чыста. Да экскурсіі заставалася хвілін пятнаццаць, яснае неба прадракала спякоту.

Я хадзіла ў чаканні групы, атрымлівала асалоду ад свежасці раніцы. Раптам рэспектабельны мужчына ў касцюме падхапіў мяне пад локцік і зажурчаў прыемным галаском — вось што значыць француз! Але я нічога не зразумела, і ўзнікла замяшанне. Ахапіла лёгкае хваляванне: так ласкава мужчыны са мной ніколі не размаўлялі — толькі нябожчык муж стараўся быць джэнтльменам, калі заляцаўся першы тыдзень. На жаль, праз тыдзень мы распісаліся.

Кожнай жанчыне хочацца сустрэць рыцара, а тут — замежнік, і такі галантны! Не зразумеўшы пытання, зачараваная журчаннем голасу, нясмела адказала:

— Ай эм рашэн, ноў спік франсэ.

Француз не зразумеў і, нахіліўшыся, зноў далікатна-далікатна зашчабятаў, як птушачка. Збянтэжаная, нічога не разумеючы, я западозрыла ў гэтым нешта інтымнае і разгублена дадала:

— Русо турыста, — і тут жа вырвалася наступная фраза з «Брыльянтавай рукі»: — Обліка марале.

На шчасце, француз нашага фільма не глядзеў і майго гумару не зразумеў. Ён наогул нічога не зразумеў — працягваў казаць, гледзячы мне ў вочы. Але я зноў адчаканіла:

— Русо турыста. Нічога не разумею. Бай.

Мужчына адышоў. Я ж працягвала шпацыр. Трыццаць крокаў улева ад уваходу ў гатэль, трыццаць управа. Дзіўна. Праз дзве хвіліны такім жа пяшчотным жэстам узяў мяне пад локцік нейкі шатэн прыемнай знешнасці. Глядзіць зацікаўлена — відавочна, спадабалася.

Рэдкі выпадак. Пачала здагадвацца: тут нешта не тое! Адчаканіла:

— Русо турыста. Донт спік франсэ. Бай.

Ён адышоў, але недалёка. Трывожныя сумненні перайшлі ва ўпэўненасць: «Ён прапаноўваў нешта падобнае на рамантычную вячэру ў рэстаране». Здаецца, я яму спадабалася, шкада, не размаўляю па-французску. Вось хіба цяжка было да паездкі хоць пару фраз вывучыць? Самаацэнка пачала расці, што выклікала ў мяне лёгкую эйфарыю. Заставалася пара хвілін да збору групы. Паветра прагравалася хутка. Колькасць мінакоў павялічвалася, і праз хвіліну...

Гэта неверагодна, але хтосьці зноў далікатна ўзяў мяне пад локцік і чароўным голасам замурлыкаў. Павярнулася — і аж дыханне перахапіла.

Перада мной стаяў чарнаскуры мужчына гадоў сарака, гладкі, як гумавая цацка. Валасы кучаравыя, пругкія, зубы белыя, вочы добрыя. Ветліва ўсміхаўся і нешта ласкава казаў. Сэрца замёрла. З жалем у голасе адказала:

— Русо турыста. Ніхт не разумею. Бай!

...Я глядзела яму ўслед, лётаючы ў аблоках. Фантастыка!

Група дружна высыпала на вуліцу, і я ім усё распавяла. Пачуўся дружны рогат. Палкоўнік з другога сядзення ржаў як малады канёк.

— Ну, Валянціна, ха-ха... Карыстаешся попытам, ха-ха-ха... Учора на вуліцы Чырвоных ліхтароў што сказалі? Ха-ха... Апазнавальны знак платнага сексу — чырвоны колер. І працуюць яны з дваццаці трох да чатырох раніцы. Ха-ха-ха! А ты, шпацыруючы ў ярка-чырвоным касцюме на скрыжаванні каля гатэля ў восем раніцы, натуральна, па-за канкурэнцыяй! Не баішся падатковай? Ох, рассмяшыла!

Я разгублена міргала. Бізнесвумен з трэцяга сядзення сур'ёзна прапанавала:

— Валянціна, адкрывай бізнес. Дапамагу.

Моладзь папрасілася ў долю. Усе весяліліся. Апынуўшыся ў цэнтры ўвагі, я адчула, што мая самаацэнка падымаецца вышэй і вышэй. І сказала:

— Жарты жартамі, але ў нас на мяне ніхто не звяртаў увагі. А тут тры мужыкі, ды яшчэ цікавыя, ды яшчэ французы, і ўсяго за пятнаццаць хвілін! Аказваецца, я магу ў Парыжы нават грошы зарабіць!

Пасмяяцца мы пасмяяліся, але ехаць на экскурсію ў чырвоным касцюме я рашуча адмовілася. Жанчыны праявілі салідарнасць, і мы адправіліся ў краму купляць мне што-небудзь больш сціплае — па французскіх мерках, зразумела.

Валянціна БЫСТРЫМОВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

«Сацыяльная зніжка» — каму і на што? Як купіць прадукты танней на 10 %

На зніжку могуць разлічваць пенсіянеры, шматдзетныя сем’і.

Палітыка

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Андрэй Савіных: Якасць абраных стратэгій не правяраецца ў ідэальных сітуацыях

Беларускі парадак дня нікому не дае расслабіцца, час не дазваляе.

Грамадства

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС

Дзяжурныя службы — вушы і вочы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. 

Палітыка

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Пасол Беларусі ў КНР: З 1992-га тавараабарот з Кітаем вырас больш як у 130 разоў

Наперадзе юбілей беларуска-кітайскіх адносін — 30 гадоў.