Вы тут

Старшыня Смілавіцкага сельсавета расказала пра свой працоўны графік


Смілавіцкі сельсавет — не толькі самы буйны ў Чэрвеньскім раёне, але і адзін з найбуйнейшых у Мінскай вобласці. Толькі ў гарадскім пасёлку Смілавічы пражывае больш як сем тысяч чалавек. І з кожным годам колькасць насельніцтва павялічваецца. Дэмаграфічнай сітуацыі спрыяе зручнае геаграфічнае становішча, блізкасць да Мінска.


А ўзначальвае сельсавет вельмі нераўнадушная жанчына Ірына Марціновіч. Чым толькі не даводзіцца займацца старшыні сельвыканкама. І сем’ямі, у якіх дзеці знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным становішчы, і асацыяльнымі асобамі, што злоўжываюць спіртным, і пошукам работы для тых, хто не занадта імкнецца працаваць, і добраўпарадкаваннем тэрыторый, навядзеннем парадку на зямлі. Спіс спраў можна працягваць бясконца. Дзень у Ірыны Пятроўны распісаны літаральна па хвілінах.

— Мой рабочы дзень пачынаецца з вечара. Я павінна запланаваць, хто што будзе рабіць заўтра. Сказаць, што я на рабоце з сямі-васьмі раніцы — будзе недакладна, — прызнаецца Ірына Марціновіч. — Я раніцай кантралюю, каб не сарвалася запланаванае. Напрыклад, сёння работнікі аграрнага каледжа і прадпрыемства меліярацыйных сістэм расчышчаюць могілкі ад зарасніку. Папярэдне на сустрэчы з кіраўнікамі абгаварылі фронт работ, падлічылі, колькі трэба людзей, тэхнікі, кос. Запланаваны і суботнік па добраўпарадкаванні, зноў збіраемся разам і распрацоўваем планы. Напрыклад, адна арганізацыя высаджвае кветкі, іншая дапамагае мне па добраўпарадкаванні грамадскіх тэрыторый, школа праводзіць работу для ўладкавання варкаўт-пляцоўкі. Ёсць таксама замацаваныя за арганізацыямі тэрыторыі. Яны павінны быць пастаянна прыбраныя: летам — ад травы, смецця, зімой — ад снегу.

— І калі вы адпачываеце пры такім рабочым рытме? — цікаўлюся ў сваёй суразмоўніцы.

— Мне могуць патэлефанаваць і вечарам, і зусім рана. У некага няма вады, да кагосьці ў агарод забегла суседская хатняя жывёла, нашкодзіла. Я адказваю на ўсе званкі, не звяртаючы ўвагі на тое, знаёмы ці незнаёмы нумар.

Ірына Пятроўна сцвярджае, што прывыкла да такога ладу жыцця — работа ёсць работа, тым больш падтрымлівае сям’я. Муж, дочкі Алена і Юліяна, два ўнукі. І калі дадому прыходзяць наведвальнікі, члены сям’і сыходзяць, каб маці магла спакойна пагутарыць з грамадзянамі, выслухаць, па меры магчымасці дапамагчы. А каб вырашаць шматлікія пытанні, што хвалююць мясцовых жыхароў, трэба заўсёды быць у тэме, мець юрыдычныя веды. Таму Ірына Марціновіч займаецца самаадукацыяй, інфармацыю чэрпае з інтэрнэту, чытае розныя пастановы, дакументы, законы.

— Напрыклад, у апошні час шмат зваротаў па пытаннях добраўпарадкавання тэрыторый, што знаходзяцца за межамі зямельных участкаў. Адны хочуць пасадзіць дрэвы, паставіць лаўкі, вылажыць пад’езд да дома пліткай або заасфальтаваць. І ва ўсім трэба быць кампетэнтнай, растлумачыць, як тое зрабіць, куды звяртацца, пракансультаваць, — адзначае Ірына Марціновіч.

Інвестыцыйны праект па вытворчасці лекавых прэпаратаў кампаніі «Рэб-Фарма» рэалізаваны ў Смілавічах у рамках праграмы «Адзін раён — адзін праект». Фота БелТА

— Наколькі я зразумела, у Смілавічах з кожным годам паляпшаецца дэмаграфічная сітуацыя, нараджаюцца дзеці. Хапае дзіцячых дашкольных устаноў? — задала ёй пытанне.

— Чакаем, што сёлета пачнецца будаўніцтва новага дзіцячага садка. У нас два садкі, але яны перапоўненыя, таму што пасёлак расце, развіваецца. Мы актыўна будуемся. 40-кватэрны дом уведзены ў эксплуатацыю сёлета, тры ў стадыі будаўніцтва. Жыллё ўзводзяць у асноўным маладыя сем’і, якія нараджаюць дзяцей, — значыць, будзе жыць пасёлак, будзе работа, прыліў маладой рабочай сілы. А для таго каб моладзь будавалася, ствараем для іх інфраструктуру — дарогі, водаправоды, праводзім добраўпарадкаванне.

Вядома, прыцягнуць і замацаваць моладзь можна не толькі жыллём, але і работай. У Смілавічах працуе адзіная ў Беларусі валюшна-лямцавая фабрыка, дзе вырабляюць валёнкі, а таксама — якасныя, з натуральнай воўны коўдры, падушкі. У гарадскі пасёлак прыходзіць і прыватны бізнес. Напрыклад, на базе гарбарнага завода пасля рэканструкцыі кампанія «Рэб-Фарма» адкрыла вытворчасць медыцынскіх прэпаратаў. Гэта сумеснае турэцка-беларускае прадпрыемства. «Рэб-Фарма» — актыўны ўдзельнік праграмы імпартазамяшчэння. Тут завяршаецца будаўніцтва буйнога прамыслова-вытворчага комплексу, а гэта значыць, што асартымент прэпаратаў будзе пашырацца.

На тэрыторыі сельсавета знаходзіцца сельгасарганізацыя «Запольскае», дзе таксама патрэбныя рукі. Таму ў кожнага чалавека ёсць магчымасць рэалізаваць сябе ў сельскай гаспадарцы, прамысловасці. Няхай заробак у Смілавічах ніжэйшы, чым у сталіцы, але для паездкі туды і назад кожны дзень неабходныя грошы на аплату дарогі, харчавання. На месцы такога няма.

— У завяршэнне задам пытанне. Вы, Ірына Пятроўна, былая настаўніца матэматыкі, намеснік дырэктара школы. Дзе цікавей працаваць: у школе або на пасадзе старшыні?

— У школе было працаваць цікава, бо я люблю дзяцей. Цікава мне і сёння, кожны дзень не падобны на папярэдні. Аднак тут цяжэй, таму што на плечы старшыні кладзецца шмат клопатаў. Няма сферы, якая б нас не датычылася. І той, хто ідзе на такую работу, павінен разумець, што спакою не будзе.

Таццяна ЛАЗОЎСКАЯ

Выбар рэдакцыі

Фінансы

Як банкі абараняюць ад махляроў грашовыя пераводы

Як банкі абараняюць ад махляроў грашовыя пераводы

За чатыры месяцы 2024 года раскрывальнасць цяжкіх кіберзлачынстваў у параўнанні з аналагічным перыядам мінулага года павысілася на 19%. 

Спорт

Настасся Касцючкова: Чалавек у калясцы не павінен быць зачынены ў чатырох сценах

Настасся Касцючкова: Чалавек у калясцы не павінен быць зачынены ў чатырох сценах

Фехтаваць наша гераіня ўмее трыма відамі зброі: шабляй, шпагай і рапірай. 

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Стральцам на гэтым тыдні не трэба пераацэньваць сваіх магчымасцяў.