Вы тут

Валянціна Быстрымовіч. «Каго любіць, таго і чубiць»


Люба сядзела ў прыёмнай трэсту, чакаючы запрашэння на сумоўе. Начальнік аддзела пагаварыў з ёй ужо і пайшоў да галоўнага інжынера. У тым, што яе прымуць, сумневаў не было: яна ведала і Андрэя, галоўнага інжынера трэсту, і Валодзю, дырэктара, па сваёй старой працы. Калісьці яны працавалі разам майстрамі ў адной арганізацыі. Старая дружба не ржавее.


Начальнік аддзела выйшаў прыгнечаны, з расчырванелымі шчокамі, і запрасіў ісці за ім.

— Адмовіў, — вінавата сказаў ён. — I не назваў прычыну, проста адмовіў.

— Адмовіў?! — Люба пачырванела. — Што ж, ён мае права…

Выбачаючыся, яна выбегла з кабінета, ледзь стрымліваючы слёзы. Чаму адмовіў? Ён ведае яе як добрага спецыяліста, і нават раней выяўляў да яе сімпатыю. Так, калі вы хочаце лепш пазнаць чалавека, дайце яму ўладу. Яна гэтага не чакала, яна ніякім чынам гэтага не чакала...

— Навошта ён гэта зрабіў? 

Люба плакала ў сяброўкі.

Сяброўка была не ў настроі разбіраць сітуацыю па костачках i сказала, як адрэзала:

— Чаму ў цябе істэрыка? Зайдзі і спытай наўпрост! Выганіць — дык выганіць, затое прычыну даведаешся. 

Інструкцыя спрацавала. На наступны дзень Люба ўляцела ў кабінет Андрэя, не спытаўшы дазволу і не звярнуўшы ўвагі на сакратарку, якая ўскочыла. Ён утаропіўся на яе так, нібы яна была прывідам.

— Не палохайся! Я не буду прасіць аб працы, ўсё роўна ўжо адмовіў, — сказала Люба.

— Рады цябе бачыць, — Андрэй устаў, зачапіўся доўгімі нагамі за ножку крэсла і перакуліў яго.

— Ты ж ведаеш, я добры спецыяліст. Чаму ты не ўзяў мяне на працу?

— Вось таму i не ўзяў! Навошта мне патрэбен падначалены разумнейшы за мяне?

Яны абмяняліся яшчэ парай фраз, і Люба сышла, калі не ўзрадаваная, то супакоеная шчырасцю Андрэя.

Праз два дні нечакана патэлефанавала сакратарка і папрасіла зайсці да дырэктара трэста. За сталом сядзеў ужо не Валодзя, а салідны Уладзімір Валяр’янавіч. Люба нават адчула баязлівасць пад яго ўладным позіркам. Ён жэстам запрасіў яе сесці.

— Я чуў, што ты прыходзіла ўладкоўваца на працу? Прыходзь заўтра. Я ўпэўнены, ты справішся.

Яна не стала затлумляцца, як працаваць з Андрэем, бо ён жа будзе яе непасрэдны начальнік, і выйшла на працу на наступны дзень. Непрыемнасці пачаліся адразу ж.

Напярэдадні Новага года прафсаюзны камітэт раздаў супрацоўнікам салодкія падарункі. І менавіта ў той момант, калі яна адкрывала навагодні падарунак, каб выпіць кубачак гарбаты з калегай, якая зазірнула на хвілінку, Андрэй уляцеў у кабiнет у гуллівым настроі:

— З Новым годам, прыгажуні! — і пакланіўся, ледзь не склаўшыся напалову (ростам Бог не пакрыўдзіў).

Люба, адрэагаваўшы на гуллівы настрой боса, са словамі: «I вас віншуем!» — падарыла яму вялікую цукерку з выявай вясёлага коніка. Усмешка спаўзла з твару Андрэя, яго бровы сышліся на пераноссі, а падбародак высунуўся наперад:

— Здзекуешся з мяне?! — ён злосна паглядзеў на Любу і знік за дзвярыма.

Яна ледзь не заплакала, зусім не хацелася сваркі. Калега маўчала... і тут да яе дайшоў сэнс таго, што яна зрабіла — на абгортцы цукеркі намаляваны конік, а нязграбны Андрэй з доўгімі канечнасцямі нагадвае яго, і ведае пра гэта! Ну i здарэнне!

На працягу двух тыдняў ён прыдзіраўся да яе з нагоды і без. Аднойчы ён аблаяў яе пры чужых. Выскачыўшы з яго кабінета, Люба рыдала як бялуга, замкнуўшыся ў сваім. Ён патэлефанаваў праз пару хвілін і пагрозліва запатрабаваў:

— Вярніся!

— Дай супакоіцца! — злосна адказала яна і кінула трубку.

Праз хвіліну пачуўся стук у дзверы. Выцершы пачырванелыя вочы, яна адчыніла. Андрэй з парога ўручыў ёй адразу пяць упаковак сурвэтак:

— Вось, вытры слёзкi, потым увойдзеш, — і, павярнуўшыся, як на шарнірах, знік за дзвярыма. Люба адразу супакоілася і нават павесялела — занадта смешнай здалася ёй яго выхадка.

Сітуацыі былі розныя. Напрыклад, зламалася машына, і ім давялося дабірацца да ўстановы на грамадскім транспарце. Там было шмат людзей, яны жаліся адзін да аднаго. Люба адчула, што Андрэй побач, і на яе нешта найшло. I раней яна дзеля смеху магла што-небудзь зрабіць. І вось цяпер яна гулліва нахілілася да яго вуха:

— Я адчуваю ўвесь твой бок…

Андрэй, не раздумваючы, павярнуўся да яе тварам. Яна, стрымліваючы смех, прашаптала яму на вуха:

— А цяпер усё, што знаходзіцца наперадзе.

Ён пачырванеў і павярнуўся да жанчыны спінай. Люба, скаланаючыся ад залівістага смеху, прашаптала:

— А цяпер тое, што ніжэй спіны.

— Калі выйдзем з транспарту, вы напішаце заяву аб звальненні! — успыхнуў бардовы ад збянтэжанасці і абурэння Андрэй.

— Добра, — Люба больш не магла стрымліваць смех.

Дзень не праходзiў без здарэнняў: яна то ўсхліпвала, то ўсміхалася. Не раз Андрэй роў як звер: «Звольню!!!» "Чым усё гэта скончыцца?«— шаптаўся персанал.

Навагодняя карпаратыўная вечарынка была прызначаная на трыццатае на базе адпачынку за горадам. Усе супрацоўнікі селі ў аўтобусы і адправіліся на базу ў зімовым лесе. Дамы пабеглі прыводзіць сябе ў парадак, і вельмі хутка ўсе ўжо сядзелі за накрытым сталом. Люба сядзела насупраць дырэктара, і ён старанна наліваў ёй шампанскае.

«Калі хочаш даведацца, на што здольны падначалены, напаі яго», — пажартавала яна, адчуваючы, што п’янее. Пачаліся танцы. Людзі разаграваліся і танцавалі бугі-вугі так добра, як толькі маглі. У сярэдзіне вечара Андрэй нечакана запрасіў Любу на павольны танец. 

Танцораў было шмат, і яны згубіліся ў вясёлым натоўпе. Ён абняў яе моцна і асабліва пяшчотна. Люба адчула цяпло яго цела, машынальна паправіла яго загорнуты каўнер і, выпадкова дакрануўшыся да яго шыi, адчула, як Андрэй здрыгануўся.

Стала няёмка. Сітуацыя ў тралейбусе рассмяшыла яе, і гэты дотык, яго ўздрыгванне і блізкасць... Здавалася, ён таксама гэта адчуў. Яна вырашыла перапыніць танец.

— Я стамілася, — Люба адхілілася. — Я лепш пасяджу. Прабач.

Але Андрэй моцна трымаў яе. Люба зрабіла спробу вырвацца з моцных рук, і тады ён пацалаваў яе...

З таго часу яны разам. Андрэй прызнаўся, што непасрэднасць Любы, сарказм і гумар трымалі яго на адлегласці. Ён баяўся стаць прадметам яе жартаў. Сітуацыя змянілася. А чым гэта скончыцца — пакажа час.

Валянціна БЫСТРЫМОВІЧ

Прэв’ю: pexels.com

Выбар рэдакцыі

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.

Здароўе

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Як працуюць санаторныя школы-інтэрнаты для дзяцей, хворых на скаліёз?

Па статыстыцы на пяць хворых дзяўчынак прыходзіцца толькі адзін хлопчык.

Рэгіёны

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

У якіх ўмовах працавалі медыкі ў гады вайны?

Подзвіг ваенурачоў адлюстроўвае выстава Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.

Грамадства

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Што трэба ведаць тым, хто адпачывае каля вадаёмаў

Нават пры наяўнасці на пляжы ратавальнай станцыі не варта грэбаваць элементарнымі правіламі бяспекі.