Вы тут

Як стаць аўтаінструктарам і вучыць іншых?


Спецыяліст па ваджэнні — даволі стрэсавая і вельмі адказная прафесія, якая з кожным годам карыстаецца ўсё большым попытам з боку кліентаў. Як стаць майстрам у гэтай справе і з якімі цяжкасцямі давядзецца сутыкнуцца, мы высветлілі ў дырэктара адной з мінскіх аўташкол 31-гадовага Аляксандра Новікава.


Фо­та но­сіць ілюст­ра­цый­ны ха­рак­тар.

Пачалося ўсё з... дзяўчыны

— Я ўпершыню пабываў у аўташколе, калі мне было прыкладна гадоў дзесяць. У ёй працаваў сябра бацькі, таму даволі часта там пачаў «завісаць». Ужо ў той час мяне пачало цікавіць усё, звязанае з машынамі. А калі ў чатырнаццаць гадоў першы раз сеў за руль на закрытай пляцоўцы, канчаткова зразумеў, што гэта маё, — расказвае суразмоўнік. — Нягледзячы на гэта, у прафесію прыйшоў усё ж выпадкова. Калі вучыўся ў інстытуце па спецыяльнасці менеджар-эканаміст, мая дзяўчына захацела атрымаць пасведчанне кіроўцы, і я вырашыў уладкавацца ў аўташколу і стаць яе інструктарам, бо ўсе патрэбныя навыкі і дакументы на той момант у мяне ўжо былі. Вядома, не абышлося на ранніх этапах без цяжкасцяў. Самая галоўная — гэта максімальна хутка паглыбіцца ў навучальны працэс. Проста кіраваць аўтамабілем самому і навучыць вадзіць курсанта аўташколы, які ніколі не сядзеў за рулём, — абсалютна розныя рэчы. На шчасце, з гэтай задачай я справіўся даволі хутка, і практычна ўсе першыя навучэнцы здалі экзамен у Дзяржаўнай аўтамабільнай інспекцыі з першага разу, уключаючы маю дзяўчыну. Акрамя гэтага, асноўнай праблемай для мяне стала афармленне ўсёй неабходнай рабочай дакументацыі, бо яе было вельмі шмат і з вялікай колькасцю нюансаў і правілаў. Нягледзячы на ўсе цяжкасці, я не толькі стаў прафесіяналам сваёй справы, але, дзякуючы ўпартасці і матывацыі, змог дасягнуць пасады дырэктара аўташколы.

Ніякага ціску на курсантаў

— Аўтаінструктары хоць і ўскосна, але адказваюць за жыцці людзей. Бо, калі мы дрэнна навучылі ці выдалі пасведчанне чалавеку, які не ўмее вадзіць, і па яго віне адбудзецца аварыя, то гэта будзе наша віна. Таму людзі маёй прафесіі павінны валодаць пералікам пэўных навыкаў і якасцяў. Думаю, тлумачыць, што сам інструктар павінен умець кіраваць машынай, нікому не трэба. (Смяецца.) Акрамя гэтага, добры спецыяліст павінен «ад» і «да» ведаць Правілы дарожнага руху і, акрамя тэорыі, умець прымяняць на практыцы. Таксама адзін з самых асноўных, але, напэўна, самых складаных навыкаў, — умець простай мовай растлумачыць вучню ўсе тонкасці кіравання.

Што датычыцца якасцяў, то ў першую чаргу любы аўтаінструктар павінен быць добрым псіхолагам для таго, каб знайсці падыход да кожнага курсанта. Бо людзі бываюць розныя, і да ўсіх патрэбна індывідуальнае стаўленне. Вядома ж, важная стрыманасць, ні ў якім разе нельга крычаць, а тым больш прымяняць фізічную сілу. Кажуць, і такое бывае. Таму што любы ціск з боку педагога прыводзіць да поўнай страты жадання вучыцца.

І студэнты, і пенсіянеры

— Сярод маіх вучняў былі і ёсць людзі розных сфер дзейнасці і пасад: урачы, акцёры тэатра і кіно, дэканы навучальных устаноў... І гэта галоўны, на мой погляд, плюс прафесіі. З імі ўсімі вельмі цікава камунікаваць і пазнаваць нешта новае для сябе. З многімі з колішніх падапечных я камунікую нават пасля атрымання тымі правоў кіроўцы.

Гэтак жа ў аўташколах няма асаблівых абмежаванняў па ўзросце, але дакументы вам выдадуць не раней за васямнаццаць гадоў. У нашай навучальнай установе асноўную масу вучняў складаюць людзі ва ўзросце менавіта з васямнаццаці і да трыццаці гадоў. Найбольш актыўнымі ахвотнымі навучыцца вадзіць з'яўляюцца, вядома, студэнты. У іх такі ўзрост, калі працэс адбываецца «з лёту». Акрамя «стандартных» курсантаў былі і тыя, каму за семдзесят гадоў. Безумоўна, працэс асваення азоў даваўся ім складаней, але тым не менш і яны змаглі здаць паспяхова экзамен і атрымаць пасведчанне кіроўцы на роўных з усімі.

Як змагацца са страхамі

— Прыкладна восемдзесят працэнтаў з тых, хто прыходзіць на навучанне, баяцца кіраваць аўтамабілем, таму што ні разу не сядзелі за рулём. І гэта зусім нармальнае пачуццё, бо боязь перад нязведаным — гэта натуральна. Пасля некалькіх заняткаў на аўтадроме пачуццё страху сыходзіць у большасці. Тым, у каго яно ўсё ж застаецца, я заўсёды тлумачу, што няма нічога немагчымага і ўсе праблемы, хваляванні мы зможам пераадолець.

Акрамя ўласнай няўпэўненасці, ёсць яшчэ адна праблема. Многія курсанты баяцца «не знайсці агульную мову з аўтамабілем». Да гэтага пытання асабіста я стаўлюся вельмі прынцыпова і маю шэраг патрабаванняў да навучальнага транспарту. У першую чаргу ён павінен быць сучасны, таму што час савецкіх машын ужо прайшоў. Па-другое, бяспечны і камфортны для засвойвання азоў кіравання. Курсант, сядаючы за руль, павінен адчуваць сябе зручна, тады і працэс ідзе нашмат лягчэй. У сукупнасці гэтыя фактары даюць выдатны вынік у працэсе. А далей ужо справа за ўпартасцю і жаданнем.

Ангеліна НОВІКАВА, студэнтка ІV курса Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Калі дапамога патрэбна экстранна, яе заўсёды змогуць аказаць валанцёры Чырвонага Крыжа

Гучны гул сірэны знянацку застаў пенсіянерку Веру Васільеўну дома.

Грамадства

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Хормайстр Ніна Ламановіч: Можна выходзіць замуж, калі жыццё жанчыны пасля гэтага палепшыцца

Галоўнаму хормайстру Вялікага тэатра 27 жніўня споўнілася 70 гадоў. 

У свеце

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

У «чорнай» зоне. Чаму Літву захліснула пандэмія?

Уся Літва трапіла ў «чорную» зону заражэння каранавірусам. 

Грамадства

Страшнае слова «генацыд»

Страшнае слова «генацыд»

Для тых, хто прысвойвае сабе права быць «выключнымі», гэта рана ці позна становіцца катастрофай у маштабах народа.