Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Звычайны цуд, альбо «Едзь, дамавічок, з намі, з новымі гаспадарамі...»

Гэту гісторыю трэба пачаць здалёку, з таго, што некаму шчасціць у жыцці, а некаму — не. Юлі (цяпер яна ўжо і Раманаўна) людзі заўжды спачувалі, казалі, што ў яе бяда па бядзе як па нітачцы ідзе... Рана аўдавела гэтая гаротніца, сама гадавала, замуж аддавала дачку, а потым і... пахавала яе. Зноў, яшчэ раз, засталася з дзіцем: цяпер ужо з сямігадовым унукам Паўлікам.

Хлопчык пацешным рос (бацька да сёння сена сабакам косіць... Ніхто не ведае, дзе): не хварэў, добра скончыў школу і будаўнічы тэхнікум, адслужыў у войску, у Мінску ўладкаваўся на працу, ажаніўся. Баба Юля («казка» хутка расказваецца...) нават праўнука прычакала!..

Адно яе непакоіла: Паўлік па-ранейшаму жыў у прымах, у цешчынай кватэры. На сваё асобнае жытло ўсё не хапала грошай, хоць і сам ён працаваў як мураш, ды і бабуля адпачынку не ведала. Карову, праўда, ужо не трымала, а вось вялікі парсюк у хляве заўсёды рохкаў, куры на падворку грэбліся, гусі па садзе расхаджвалі і ў гародзе радзіла ўсё. Было што прадаць, было што Паўліку даць з сабою, калі ў госці да яе прыязджаў.

Не шкадавала бабуля і грошай, бо ўсё не марна было. Яе ўнук будаваў у Мінску сваю двухпакаёвую кватэру. Расказваў ёй, як атрымаў ключы, якія купіў шпалеры... А ўрэшце запрасіў бабулю на ўлазіны. «Дык трэба ж катка... Каб прыгожа, па-людску», — з радасці адазвалася тая. «Не, давай без гэтага, — папрасіў унук. — У жонкі на поўсць алергія...»

«Значыць, трэба нешта іншае? — падумала баба Юля і ўспомніла, што некалі яе родная сястра таксама заязджала ў новае жытло без ката, а хатніка, дамавіка, між тым, «перавозілі» — у левым лапці...

Уявіла бабуля, як пасадзіць яго, як праўнучак Міхасёк за абору, нібы ў карэце, павязе, як перацягне цераз парог у новую кватэру, — і так ёй радасна стала!

Назаўтра ў пошуках лапця яна перавярнула ўвесь свой падворак, абышла, апытала суседзяў і ўрэшце знайшла патрэбнае! Лапаць быў якраз такі, як ёй хацелася: стары, лазовы, з аборай... Заставалася адчысціць яго ад старога бруду, пакласці цукерак-сухарыкаў і дзён колькі патрымаць на печы — завабіць дамавічка. А потым...

Усё як належыць: бабуля нарыхтавала розных гасцінцаў і рушыла ў сталіцу.

...Паўлава цешча павіталася з ёй досыць ветліва, прыняла і цяжэйшую сумку з вясковымі прысмакамі (госця заспяшалася ў пакой да праўнука), і лягчэйшую з падарункамі, а стала ўсё распакоўваць, раскладваць што куды — і аж скамянела: там, у асобным пакеціку з блакітнай стужкай, ляжаў... стары атопак з нейкім барахлом. «Вядзьмарка! Чараўніца... На Палессі многа такіх, — падумала цешча. — Не іначай на смерць мне штосьці зрабіла, каб і гэтая кватэра ўнуку засталася... Дык жа не! Так не будзе!..»

Схапіла яна гэты скрутак, шпурнула ў смецце і нават вядро з ім тут жа панесла на вуліцу.

...А дома тым часам ішлі апошнія зборы: Паўлік з усімі сваімі збіраўся ехаць у новую кватэру. «Мы бяром з сабой дамавічка! — радаваўся малы Міхасёк. — Я сам павязу яго... У сапраўдным лазовым лапціку. Пакажыце...»

Паўлік хуценька ў кухню — ні цешчы там, ні нейкага пакета... «Я выкінула! Усё занесла на сметніцу! — з'явіўшыся на парозе, горда аб'явіла гаспадыня. — Не пройдуць тут вашы чары!» — «Ну а як жа ў новай хаце без іх, без дамавічка?» — разгубілася бабуля, а Міхасёк расплакаўся ўголас...

Да кантэйнераў са смеццем Павел пабег першым, а за ім — усе астатнія. Па чарзе, адважна яны зазіралі ў кожную скрынку, вытрасалі асобныя пакеты, каб урэшце на ўвесь двор закрычаць: «Ур-ра»! Знайшоўся наш дамавік!»

...У новую кватэру (усё, як планавала і марыла) баба Юля з праўнукам ішлі першымі. За абору ўдваіх яны цягнулі лапцік ды яшчэ і прыгаворвалі: «Едзь, дамавічок, з намі, з новымі гаспадарамі, заставайся ў нас на пастой, беражы наш мір і спакой».

Пасялілі чарадзея ў новай кухні за газавай плітой (печы ў горадзе, на жаль, няма).

А ў лапцік бабуля паклала свой падарунак — сапраўдную залатую пяцёрку з выявай цара Мікалая.

Ніна Кандрашонак, г. Петрыкаў


Шчасце — не ў гарэлцы

Гэтую гісторыю я пачула ад дзядзькі Ігната. Майстрам ён быў — якіх пашукаць! Сёння грошы лапатай, відаць, заграбаў бы! А тады... Зусім іншы быў час: людзі дапамагалі адзін аднаму па дабрыні душэўнай, без платы... Калі не лічыць пачастункаў — на жаль, з гарэлкай.

Вось так, паступова, Ігнат да яе і прывык, можа, нават зрадніўся: амаль кожны дзень прыходзіў дадому п'яны. Жонка яго ўсе вочы выплакала! І дзеці такім бацькам больш не ганарыліся, а хутчэй саромеліся... Усім жа астатнім людзям і клопат малы: запросяць яго, каб нешта зрабіў, а потым і «аддзячаць»...

Не ведаю, колькі так цягнулася, але ж неяк дзядзька Ігнат і ў нас працаваў — з татам склеп рабілі, потым селі вячэраць. Удвух бутэльку гарэлкі выпілі. Тата хацеў з другой у чаркі наліць — Ігнат адмовіўся. Сказаў: «Мне досыць... Болей ні кроплі!» — «Можа, гарэлка благая?» — насцярожыўся тата. Дзядзька ў адказ: «Не, проста пажыць яшчэ хочацца... Я ж на тым свеце пабыў». — «Ты што?! — не паверыў тата. — Раскажы».

...Дзядзька — я сама гэта чула — пачаў з таго, што выехаў араць калгаснае поле (па прафесіі ён механізатарам быў), што гадзіну-другую папрацаваў і стаў, бо трактар зламаўся, спатрэбіўся рамонт. А ведама, якія ў майстэрні запчасткі: то адной няма, то другой, таму ён што-нішто са свайго гаража на трактар прыносіў.

Вось і тым разам крутнуўся (дом быў паблізу), бярозавага соку ў склепе папіў, там жа пах брагі ўнюхаў. Не вытрымаў — адкрыў пасудзіну (сам для капусты з лёгкай нержавейкі зварыў), «пачаставаўся» і назад да трактара.

Назаўтра яго таксама стала «смага» душыць — дамоў забягаў...

«А жонка непадалёк на ферме працавала. Згледзела, што зачасціў, і назіркам за мною. Я біклагу добра нахіліў (няпоўная была), нагнуўся і п'ю, а яна з той злосці як агрэе...

Я галавой у пасудзіну... Туды «ўлез», а назад — ну ніяк.

Тут і жонка ўжо спужалася — убачыла, што задыхнуцца магу... Але ж, дзякуй богу, не разгубілася: куляй панеслася да майстэрні. А там (шчасце пажыць яшчэ!) і «лятучка» стаіць, і шафёр на месцы, і маладзенькі інжынер... Талковы хлопец: мігам прымчалі. Самаробку маю спачатку папалам разрэзалі... Потым з шыі «даспехі» знялі...»

Пакуль гэта рабілася, усе маўчалі, баяліся, а калі скончылі і ўбачылі, што дзядзька жывы, — ужо і рогат усчалі!

Хіба яму не да смеху было: смерці ў самы твар паглядзеў... З той пары і меру сваю запомніў. Звыш яе ні кроплі цяпер не бярэ, бо шчасце, яно зусім не ў гарэлцы.

Ларыса Купрыянчук, в. Хатоўня, Рагачоўскі раён


Здараецца на вяку і па спіне і па баку...

Шмат увагі цяпер да работы медыкаў. Складаная ў іх работа, але ж цікавыя выпадкі бываюць і ў іх калег — ветэрынараў. Такім чынам...

Са сваёю гаспадаркай

Пакрысе спраўляўся дзед.

Не глядзеў залішне ў чарку,

Дык не меў і лішніх бед.

Даглядаў ката з сабакам,

Пяць курэй... Гарод садзіў:

Тытунёк там рос прысмакам —

Самакруткі дзед цаніў.

А любімай у дварышчы

У яго каза была.

Для яе кустоўе нішчыў

У ваколіцах сяла.

Лепшы венік, лепшай траўкі,

Ды з гародніны чагось...

І капрызы, і заяўкі

Дзед здавольваў,

але ж вось...

Перад святам ён у краме

Шмат харчоў сабе набыў.

А сваёй любімай «даме» —

Крыху вафелек скарміў.

І заўважыў, бедачына,

Як змянілася яна:

Танцавала балерынай,

А тут стала як сцяна...

Дзед хутчэй к ветэрынару:

— Што зрабілася з казой?

Той яму падкінуў жару:

— Што — аб'елася лазой?

— Божа крый, сянцом духмяным

Я карміцельку карміў!»

(А пра вафелькі, рахманы,

Ці забыўся, ці ўтаіў...)

Залівалі чамярыцу —

Не давалася каза...

Ратавалі як сястрыцу,

Ды хіба ж ёй расказаць?!

...Пасля важнай працэдуры

Выцер лоб ветэрынар:

— Дык чаго ты даў ёй здуру?

Прызнавайся, гаспадар!

Тут прыйшло на памяць дзеду,

Чым казу ён частаваў:

— Трохі вафель да абеду, —

Вінавата адказаў.

— Ну, браток, ліхое творыш,

Хітры страўнік у казы:

Крыху вафелек, гаворыш?

Лепей венікаў з лазы!

Аляксандр Матошка,

в. Янкавічы, Расонскі раён.

Рубрыку вядзе Валянціна Доўнар

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Ці апраўдае сваю назву апошні месяц зімы? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава

Ці апраўдае сваю назву апошні месяц зімы? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава

Люты — ад лацінскага «фебруарыс», што азначае «ачышчэнне». 

Грамадства

Персанальныя даныя: ведаць нельга распаўсюджваць

Персанальныя даныя: ведаць нельга распаўсюджваць

Каму, калі, што, дзе і як можа давяраць пра сябе сучасны чалавек.

Грамадства

Пуд солі. Ружовая, чорная або марская — чым яны адрозніваюцца?

Пуд солі. Ружовая, чорная або марская — чым яны адрозніваюцца?

Раней было прасцей: скончылася ў доме соль — ідзеш у краму і купляеш, і ўсё зразумела.