Вы тут

Пра пабітыя каленкі і не толькі


Як вы думаеце, што маладую маці можа выбіць з душэўнай раўнавагі? Не паверыце, пабітыя каленкі яе дзіцяці! Хто б мог падумаць, што я буду так перажываць з-за звычайнай рэчы.


Фота: pixabay.com

Лета, хлопчык, пабітыя калені — класіка жанру. Але калі падобнае адбываецца з тваім маленствам, успрымаеш сітуацыю інакш. Вядома, я не крычала на Цёміка, калі на мінулым тыдні забірала яго з дзіцячага садка з «зялёнымі» нагамі. Нават не падумала вінаваціць у недаглядзе выхавальніцу. Яна ўсё зрабіла правільна: памыла ранкі, апрацавала перакісам вадароду, намазала зялёнкай. Ды яшчэ, як потым расказваў сын, дзьмула на каленкі, каб малому менш балела.

Мае перажыванні ўзмацніліся на наступны дзень, калі патэлефанаваў муж і спытаў, ці ёсць у нас дома ёд. Аказваецца, падчас прагулкі на вуліцы малы зноў упаў — і скурка, якая ўтварылася на ўчарашніх ранках, бессаромна злезла. Крыві было! А слёз! На наступны дзень, нягледзячы на тое, што быў ён цёплы і сонечны, Цёмік пайшоў у садок у доўгіх штанах — паўтору «трагедыі» нам вельмі не хацелася. Калені, вядома, амаль ужо зажылі. І шорты Арцём, канешне, носіць. Затое мы цяпер яго сто разоў папярэджваем, каб не насіўся як вецер, каб быў асцярожны. Быццам самі і не былі дзецьмі...

Пра мужа і брата маўчу — у дзяцінстве хлопцам усяго хапіла: не тое што пабітых каленяў, а нават зламаных рук і сур'ёзных апёкаў. А вось як магла трапіць ва ўсялякія сітуацыі я, абсалютна паслухмяная і спакойная дзяўчынка?! Летам ногі і рукі пастаянна былі то ў сіняках, то ў драпінах. Аднойчы ехалі з сяброўкай на веласіпедах, і я загледзелася на шыкоўную машыну, якая ў нашай вёсцы была рэдкасцю, — у выніку ўпала, моцна падрапаўшы нагу аб бардзюр. Сяброўка мая (дарэчы, і цяпер мы разам), малайчына, не разгубілася: знайшла нейкі кавалак бінту (сучасныя дзеці наўрад ці такое з сабой возяць) і заматала ім рану, папярэдне прыклаўшы да яе лісцік трыпутніка — ранейшыя дзеці «лячыліся» менавіта так. Пра надзвычайнае здарэнне я, вядома, бацькам сказаць пабаялася. Мама, праўда, увечары, калі я мылася, убачыла ўсё сама — вялізны рубец на левай назе складана было не заўважыць, як я ні хавала. Па-добраму яго трэба было зашыць у бальніцы, бо напамін аб той падзеі «ўпрыгожвае» маю нагу і сёння.

Як і шнар на шчацэ. Гэта сіямскі кот маёй стрыечнай сястры паклапаціўся. Мне было гадоў восем, калі ў садзе бабулі і дзядулі я, седзячы на плоце, няўдала ўзяла ката за адну лапу — другой ён мяне паласнуў па шчацэ. Акрываўлены быў увесь твар. Бабуля (і сёння здзіўляюся яе спакою) апрацавала рану спіртам і загадала спакойна ляжаць і чакаць вечара, калі бацькі дакапаюць бульбу. Яна, разумная жанчына, добра ўсведамляла: калі сказаць ім аб маім «раненні» цяпер, работа спыніцца. А гэтага па тым часе, а тым больш у вёсцы, калі задзейнічана тэхніка і людзі, дапусціць было нельга. У выніку ў бальніцу, хоць і ноччу, мы ўсё ж такі паехалі — мясцовы фельчар сказала, што, калі тэрмінова не зашыць рану, рубец застанецца на ўсё жыццё. І ён застаўся — відаць, бульбу трэба было пакінуць на заўтра.

Ужо будучы падлеткам, я перакуліла на сваю нагу каструлю з кіпенем. Успамінаю і адчуваю той боль, з якім цяжка было справіцца. Не дапамагала ні халодная вада, ні лёд, ні ўсялякія народныя сродкі. Памятаю, як паўлета бацька вазіў мяне на веласіпедзе ў фельчарска-акушэрскі пункт, дзе мне рабілі перавязкі, як я ў спёку хадзіла ў шкарпэтках, каб не пашкодзіць сваю рану. Таму я, як ніхто, ведала, што адчуваў мой сын, калі ў годзік вывернуў на сябе кубак з гарачай гарбатай. Быццам вар'ятка, я з галавой трымала яго пад халодным душам, а потым дзьмула на месца апёку, калі ў машыне хуткай дапамогі мы ехалі ў бальніцу. У такіх сітуацыях нават самыя сучасныя і смелыя маці становяцца безабароннымі.

Вось і аберагаеш сваё дзіця ад падобных непрыемнасцяў, бо на ўласным вопыце ведаеш, як гэта балюча, а часам і страшна. І хоць кажуць, што вучацца на ўласным вопыце, на сваіх памылках, аднак калі гэта датычыцца тваіх дзяцей, гэтых самых памылак адэкватныя бацькі дапусціць не могуць. Вось і трасуцца над сваімі малымі, у соты раз папярэджваюць глядзець пад ногі альбо не бегаць хутка, каб хоць калені былі цэлыя...

Вераніка КАНЮТА

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Водар лаванды вабіць на Веткаўшчыну

Водар лаванды вабіць на Веткаўшчыну

Як выглядае «беларускі Праванс», дакладна ведаюць жыхары глыбінкі Гомельскай вобласці.

Эканоміка

«Прадам утульную кватэру, а куплю яшчэ лепшую». А пра падаткі вы не забыліся?

«Прадам утульную кватэру, а куплю яшчэ лепшую». А пра падаткі вы не забыліся?

Адна мая добрая знаёмая вырашыла палепшыць свае жыллёвыя ўмовы — прадаць сваю двухпакаёвую кватэру і купіць трохпакаёвую.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

БЛІЗНЯТЫ. Калі ёсць цікавыя ідэі, то менавіта цяпер яны будуць запатрабаваныя і нарэшце ажыццёвяцца. Тыдзень прынясе знаёмствы з новымі людзьмі, спатканні, вандроўкі і шмат яркіх уражанняў. Асабістае жыццё рэзка зменіцца, прычым менавіта так, як вы марылі. Вы больш не будзеце самотныя, сітуацыя вырашыцца на вашу карысць.

Грамадства

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

«Верхавіна лета» прайшла, і ўжо мала хто памятае, што першая дэкада чэрвеня была халаднаватай і з замаразкамі.