Вы тут

Як удзельнікі «Танкавага біятлону» спаборнічалі за ўзнагароды і чаму гэта больш чым конкурс?


Многія беларусы з заміраннем сэрца сачылі за найбольш відовішчным конкурсам VII Армейскіх міжнародных гульняў — «Танкавы біятлон». Упершыню за гісторыю спаборніцтва наша каманда заняла трэцяе месца ў «Індывідуальнай гонцы», саступіўшы ўсяго пяць секундаў танкістам з Расіі. Аднак гэтая «бронза», як і ў мастацкай гімнастыцы, калі першыя дзве прыступкі п'едэстала, за рэдкім выключэннем, займаюць расійскія спартсменкі, даражэйшая за «золата».


Нашы вайскоўцы ўжо вярнуліся на Радзіму, раз'ехаліся па сваіх воінскіх часцях і прыступілі да ранейшых абавязкаў. Аднак танкісты не страчваюць сувязі адзін з адным — цяпер яны як адна сям'я. І абсалютна няважна, што знаходзяцца ў розных кутках нашай краіны.

Гвардыі лейтэнант Міхаіл Ланкевіч служыць у 11-й асобнай гвардзейскай механізаванай брыгадзе. Калі падчас Армейскіх міжнародных гульняў ён быў камандзірам танка, то ў рэальным жыцці ваеннаслужачы — камандзір цэлай танкавай роты. У «Танкавым біятлоне» ўдзельнічаў упершыню. Каб трапіць у склад нацыянальнай каманды, прайшоў нялёгкі шлях адбораў. Першы раз малады чалавек спрабаваў свае сілы яшчэ будучы курсантам Ваеннай акадэміі. Тады не хапіла не столькі майстэрства, колькі вопыту. У зборную Беларусі трапіў з трэцяй спробы.

— Прадстаўляць краіну на такіх маштабных міжнародных спаборніцтвах — вялікі гонар і адказнасць, — мяркуе Міхаіл Ланкевіч. — Конкурс складаны не толькі фізічным выкананнем пастаўленых задач. Немалаважна і тое, як маральна настроены члены экіпажа. Ты працуеш не толькі за сябе, але і за ўсю каманду, а гэта вялікая адказнасць.

Вядома, танкісты перажывалі, калі зусім няшмат ім не хапіла для перамогі. Але тыя, хто падтрымліваў беларускі экіпаж на трыбунах, а таксама сачыў за ім у рэжыме «анлайн», бачылі, што нашы танкісты зрабілі ўсё магчымае. А можа, нават больш — прадстаўнікі Узброеных Сіл Беларусі апярэдзілі 30 экіпажаў такіх наймацнейшых армій свету, як Іран, Кітай, Казахстан, Сербія. Гэтым фактам асабліва ганарацца сваякі Міхаіла, якія ў танкавай справе ведаюць толк. Бацька вайскоўца — палкоўнік, танкіст. У танкавых войсках у свой час служылі два дзядулі камандзіра роты. Афіцэрскія пагоны носіць і родны брат Міхаіла.

Старшы механік-кіроўца ўзвода гвардыі яфрэйтар Андрэй Зылевіч, як яго баявы таварыш, звязваць сваё жыццё з арміяй не планаваў. Аднак калі пасля тэрміновай службы яму прапанавалі застацца ў 19-й асобнай гвардзейскай механізаванай брыгадзе па кантракце, малады чалавек, не раздумваючы, пагадзіўся.

У «Танкавым біятлоне» ваеннаслужачы марыў паўдзельнічаць ужо даўно. Атрымалася толькі сёлета. Механік-кіроўца ў дэталях памятае кожны заезд, абдумвае, ці можна было пазбегнуць некаторых памылак. «У фінале нам не пашчасціла з надвор'ем, — расказвае Андрэй. — З-за дажджу траса пераўтварылася ў суцэльнае балота, што перашкаджала рухацца па зададзеным маршруце».

Кожны з членаў экіпажа дагэтуль памятае цырымонію ўзнагароджання. Вайскоўцам уручылі медалі, памятныя прызы. Праўда, найлепшы падарунак чакаў Андрэя Зылевіча на радзіме — на другі дзень пасля вяртання са спаборніцтва жонка нарадзіла вайскоўцу сына.

Менавіта сын, якому, праўда, ужо 10 гадоў, найбольш падтрымліваў свайго бацьку — камандзіра танкавага ўзвода 120-й асобнай гвардзейскай механізаванай брыгады старшага прапаршчыка Дзяніса Маісеенку. Хоць хвалявацца асабліва не было падстаў. Вайсковец — самы вопытны член экіпажа: у «Танкавым біятлоне» Дзяніс удзельнічаў ужо сёмы раз. А ўсё таму, што найбольш прафесійнага наводчыка танка ў беларускай арміі проста не існуе.

— Вядома, было крыўдна застацца за адзін крок ад перамогі, — перакананы Дзяніс Маісеенка. — У той жа час мы добра ведаем, што экіпаж добрасумленна выканаў усе пастаўленыя задачы і зрабіў немагчымае — аб гэтым сведчаць нашы сапернікі з іншых краін, якія засталіся ззаду. У любым выпадку, мы маем каштоўны вопыт, які нам спатрэбіцца як у будучыні, так і цяпер, у паўсядзённай дзейнасці.

Вераніка КАНЮТА

Фота Яна ГАРБАНЮКА, «Ваяр»

Загаловак у газеце: Экіпаж, які стаў сям'ёй

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

У разгары сезон журавін. Менавіта цяпер самы час назапасіць гэтых ягад на доўгі перыяд халадоў і прастуд.

Грамадства

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Янка Купала дакладна чуў беларускія калыханкі ад сваёй маці, Бянігны Іванаўны, лежачы ў калысцы ў Вязынцы.

Грамадства

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Банда рабаўнікоў «трапілася» дзякуючы адбіткам спецыяльнай прылады.

Грамадства

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Экспедыцыю ў Малінаўку арганізаваў навуковы супрацоўнік музея гісторыі Магілёва ветэран пошукавага руху Пётр Хаванскі.