Вы тут

Па першым снезе. Казкі хаця б аднойчы ў жыцці здараюцца


Нарэшце. Пасыпаўся з неба — спачатку няўпэўненымі замерзлымі драбнюткімі кропелькамі, пасля, асмялеўшы, — пушыстымі белымі камячкамі. Прыбраў у белае мокрую зямлю, зялёную яшчэ траву, дрэвы і дахі. Ад яго неяк адразу пасвятлела — і на вуліцы, і на душы. Першаму снегу заўжды радуешся, нібы здараецца ён у жыцці ўпершыню. Не хочацца нават думаць, што заўтра-паслязаўтра прыйдзе наша заўсёднае ў апошнія зімы «каля нуля», і ўсё белае хараство знікне, ператварыўшыся ў шызы туман. Але пакуль да выхадных два дні, вільготныя сняжынкі лезуць пад шырокі капюшон проста ў твар, казычуць лоб, на некалькі імгненняў павісаюць на веях, каб потым ператварыцца ў кроплі і сапсаваць макіяж. Нічога. Усё роўна. Таму што хораша. І амаль святочна. Бы ўпершыню. Адчуванне палёту і казкі. Хоць мімаходзь. Хоць на некалькі імгненняў.


123ru.net

А самая казачная казка, амаль сапраўдная, здарылася са мной гадоў мо дзесяць назад таксама ў самым пачатку снежня недзе паміж Гомелем і Бабруйскам. Звычайная службовая камандзіроўка ператварылася тады ў прыгоды з разраду «знарок не прыдумаеш». Цяпер, калі прайшоў час, я ўсё роўна, згадваючы тую гісторыю, не магу сама сабе адказаць на простае пытанне: што гэта было? Пасля, праўда, кажу сама сабе штосьці накшталт: жыццё цудоўнае — і супакойваюся. Да наступнага года — пакуль з неба белымі камячкамі не пасыпле першы снег.

Менавіта ён, першы снег — шыкоўны, пушысты, які павольна і ўпэўнена засыпаў гомельскія вуліцы, і збіў мяне ў той дзень з панталыку. Правёўшы ў мясцовым каледжы круглы стол па праблемах адукацыі, я ўжо збіралася ехаць на вакзал — у кішэні ляжаў білет на гродзенскі цягнік, які да поўначы прывёз бы мяне ў сталіцу. Але на вуліцы было такое незвычайнае хараство і так захацелася ўбачыць у гэтых цудоўных дэкарацыях палац Румянцавых-Паскевічаў, што замест вакзала я рушыла ў парк. Карацей, мой цягнік сышоў без мяне.

Давялося браць білет на маршрутку. Выехалі з горада ўжо ў цемры, і толькі тут стала заўважна, што павольны пушысты снегапад ператвараецца ў моцную мяцеліцу, якая бязлітасна хвошча наўскос у шыбы, заляпляе іх рыхлай шэрай кашай, перамятае дарогу. Пару разоў маршрутку заносіла на трасе юзам, а дзесьці пад Бабруйскам мы, як і астатнія нешматлікія машыны, увогуле сталі. Адносна ненадоўга — мо на гадзіну. Пасля прыехаў трактар з мігалкай, расчысціў дарогу, і ўсе паехалі далей. За выключэннем нас — пяці пасажыраў той злашчаснай маршруткі. Яна зламалася. На гадзінніку было ўжо гадзін дзевяць вечара, мяцеліца не сціхала, яшчэ і падмарожваць пачало, мы стаялі сярод чыстага поля. Кіроўца пачаў званіць начальству, мае нешматлікія спадарожнікі — сваякам (аказалася, усе, акрамя мяне, ехалі ў Бабруйск). Па іх крыху пазней прыехалі на машынах і забралі. Мы з кіроўцам засталіся чакаць ці то падменную маршрутку, ці то проста машыну, якая адвязе нас хоць куды-небудзь. Спачатку жартам, а пасля ўсё больш і больш усур'ёз, мы пачалі абмяркоўваць, як гэта нам пераначаваць і не змерзнуць. Хацелася есці, выпіць гарачага, залезці пад коўдру —- карацей, хацелася дадому!

І  раптам з узбочыны, ужо цалкам засыпанай снегам, пачулася сапенне, рыпенне, шпоканне — карацей, нешта вельмі падобнае на тое, што хтосьці едзе на запрэжаных санках. Падумалася: здалося, хто на ноч гледзячы ў такую непагадзь куды паедзе. Але ў святле нашых фар ужо маячыў і ладны чырвоны з чорнай грыўкай конік, і ўтульныя сані са спінкай, і постаць мужчыны ў шапцы і кажуху. «Што, змерзлі? — гукнуў нам здалёк. — Сядайце, паехалі!» Кіроўца маршруткі адмовіўся, а я (была-не была!) укулілася побач з дзядзькам у духмянае храбусткое на холадзе сена. Конік весела затупаў па неўтаптаным снезе, і толькі тады я падумала, куды і з кім я еду. Але ж не скакаць было з тых санак.

Ехалі мы чамусьці моўчкі і зусім нядоўга. Спыніліся на ўскраіне ці то нейкай маленькай вёсачкі, ці то зусім хутара, каля дыхтоўнага дома. У доме было цёпла і светла, але нікога не было, акрамя вялікага калматага сабакі, што радасна кінуўся пад ногі, ды лянівага рабога ката на падаконні. Гаспадар, скінуўшы кажух, аказаўся ніякім не дзядзькам, а прыемнага выгляду маладым мужчынам, які прадставіўся Сяргеем і пайшоў гатаваць чай. «Во прыехала!» — толькі і змагла падумаць спалохана...

Мы пілі гарбату з нейкімі зёлкамі і гаварылі ні пра што. Ад фантастычнасці сітуацыі я нават не спыталася, дзе менавіта мы знаходзімся. Яно і зразумела: мяне больш цікавіла, як сябе паводзіць і што рабіць, калі справа дойдзе да начлегу... Але выратавальнік, забраўшы пусты кубак, раптам спытаў: «Дык вам у Мінск трэба? Апранайцеся, выходзьце на вуліцу». Так і не зразумеўшы толкам, што ўвогуле адбываецца, я ўссунула на сябе куртку і боты ды выйшла на асветлены ганак. Раптам з цемры двара загуло, засвяціла фарамі нейкая вялікая (пэўна, джып), машына. «Сядайце, паехалі». «Куды?» «Як куды — у Мінск». Не паспеўшы апомніцца, я ўжо сядзела ў машыне. І мы памчалі праз мяцеліцу, спачатку па нейкай амаль лясной дарозе, пасля па трасе. Мы амаль не размаўлялі, перакідваліся нейкімі дзяжурнымі фразамі — пра надвор'е, пра Гомель. Было чамусьці так утульна і спакойна, што я праз нейкі час заснула.

Ён разбудзіў мяне ўжо на Партызанскім праспекце, спытацца адрас. Падвёз прама да дома. На ўсе мае спробы заплаціць ці проста ад душы падзякаваць адказаў цвёрда: «Ведаеце, я столькі ў жыцці дрэннага нарабіў, што не паправіш. І дапамагчы камусьці — гэта самае малое, каб выкупіць маю віну»... Сеў у сваю вялізную машыну і з'ехаў у тое невядомае месца, адкуль прыехаў. А я ў тую ноч доўга не спала, стаяла каля акна і глядзела, як першы снег, дагнаўшы мяне ўрэшце, пачынае засыпаць пустыя мінскія вуліцы...

Казкі хаця б аднойчы ў жыцці здараюцца. Нават калі ў іх не асабліва верыш, першы снег адным сваім існаваннем нагадвае, што яны магчымыя.

Алена ЛЯЎКОВІЧ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Як кадравыя агенцтвы падманваюць даверлівых грамадзян

Як кадравыя агенцтвы падманваюць даверлівых грамадзян

Калі ў кадравым агенцтве вам прапануюць заплаціць грошы і гарантуюць стапрацэнтнае працаўладкаванне, смела разварочвайцеся і сыходзьце: перад вамі, напэўна, ашуканцы.

Грамадства

Прыродныя антыбіётыкі: Лекі, якія дапамагаюць перамагчы інфекцыю і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма

Прыродныя антыбіётыкі: Лекі, якія дапамагаюць перамагчы інфекцыю і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма

У адрозненне ад «хімічных антыбіётыкаў», прыродныя лекі не толькі дапамагаюць перамагчы інфекцыю, але і ўмацоўваюць ахоўныя ўласцівасці арганізма.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

СКАРПІЁН. На гэтым тыдні традыцыйны падыход да вырашэння праблем не заўсёды будзе ўдалы.

Грамадства

Як дзейнічалі партызаны ва Усакінскім лесе на Клічаўшчыне

Як дзейнічалі партызаны ва Усакінскім лесе на Клічаўшчыне

Піша сын аднаго з партызан Генадзь Сахрай.