Вы тут

Сенатар Тамара Шатлікава: Мы ўсе сталі крыху шчаслівейшыя


Для дзяцей з маларыцкага дзіцячага дома сямейнага тыпу, якіх выхоўваюць Таццяна і Вячаслаў Абрамукі, мінулая нядзеля стала нечым накшталт сямейнага свята. Усёй сям'ёй, у якой выхоўваецца дзевяць дзяцей, яны выправіліся ў Брэст, дзе іх чакала цікавая праграма: спачатку адпачынак у санаторыі «Сонечны», а потым экскурсія і абед у Брэсцкай крэпасці. Пра гэта паклапаціліся сенатар Тамара ШАТЛІКАВА, старшыня Маларыцкага райсавета Алег ЯКУБЧЫК, старшыня Маларыцкай раённай арганізацыі «Белая Русь» Алена СЕРАДА і іншыя нераўнадушныя людзі.


Паводле слоў Тамары Анатолеўны, гэтая ідэя ўзнікла, калі яна сама адпачывала ў санаторыі «АСБ Беларусбанка» «Сонечны». Там ёсць кантактны міні-заапарк, і ў выхадныя дні часам прыязджаюць сем'і з дзецьмі, каб правесці з карысцю на свежым паветры час. А сямейным дзіцячым дамам у сваёй акрузе сенатар Шатлікава ўдзяляе асаблівую ўвагу. Вось і дамовіліся на паездку. Тым больш што санаторый узяўся ўладкаваць праграму выхаднога дня для сям'і на ўмовах спонсарства.

Колькі ж радасці было для дзяцей пакатацца вярхом на кані і ў запрэжанай павозцы! Самыя малыя гладзілі-абдымалі вялікіх добрых сабак, іншых ручных звяркоў. У салянай пячоры таксама было вельмі цікава.

— Меншыя адчувалі сябе ці не героямі мультфільмаў, іх цяжка было з гэтай пячоры выцягнуць, — са смехам згадала маці-выхавальніца Таццяна Абрамук. — А ў крэпасці было, вядома, цікава нашым старэйшым. Тым больш што ў новых музеях спрэс інфармацыйныя тэхналогіі, 3D-ілюстрацыі, іншыя сучасныя цікавосткі. Мы нават падумалі, што трэба зноў сюды прыехаць са школьнікамі, ужо без малых. Бо, здаралася, падчас экскурсіі трэба было лавіць меншых, якія разбягаліся па залах і знаходзілі нешта цікавае для сябе.

Яно і зразумела. Узрост дзяцей у гэтай сям'і — амаль як лічылка: 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 13, 15 гадоў. І для ўсіх адразу зрабіць цікавай праграму не вельмі проста. Але ж галоўнае, як лічыць маці-выхавальніца, магчымасць выехаць усёй сям'ёй:

— Усе разам мы часам толькі ў парк выходзім, ну, яшчэ ў госці да другой такой жа сям'і, — гаворыць Таццяна Мікалаеўна. — А ў Брэст выбрацца праблематычна. Дзякуй аддзелу адукацыі, які выдзеліў аўтобус, ну, і ўсім нашым арганізатарам-спонсарам. За шэсць гадоў работы нашага сямейнага дзіцячага дома мы выязджалі аднойчы за кошт спонсараў у абласны цэнтр. Але тады праграма была вельмі насычанай, уключала шмат мерапрыемстваў, і дзеці нават стаміліся. Цяпер жа паездка атрымалася больш камерная, дзеці з задавальненнем камунікавалі з дарослымі, пазнавалі новае. Дадому прыехалі не вельмі позна, паспелі нават падрыхтавацца да ўрокаў. Адным словам, усё атрымалася як найлепш.

Старшыня раённага савета Алег Якубчык таксама атрымаў незабыўныя эмоцыі і ўражанні:

— Звычайна мы прыязджаем у дзіцячыя дамы і іншыя падобныя ўстановы на кароткі час. Дзеці не паспяваюць прывыкнуць, бывае, праяўляюць сарамлівасць у адносінах. А тут яны даволі хутка асвоіліся, і аказалася, што для іх галоўнае — патрымаць за руку, пагаварыць з дарослым чалавекам, які цікавіцца ім, маленькім. І гэта было вельмі кранальна. Добрай атмасферы паспрыяла тое, што большую палову часу дзеці знаходзіліся на свежым паветры, маглі свабодна рухацца: на тэрыторыі санаторыя — у заапарку, а ў крэпасці ад душы палазілі па танках, баявых машынах, якія для гэтага і ўстаноўлены на адмысловай пляцоўцы.

Тамара Шатлікава сказала, што яна захапляецца тымі, хто ідзе на работу бацькоў-выхавальнікаў:

— Гэта людзі вялікай душы і вялікай мужнасці. І мы, грамадскасць, павінны ўсяляк іх падтрымліваць. Дзеці прыходзяць з розных сем'яў. Часта зусім малы чалавек за свае некалькі гадоў паспявае сербануць і гора, і нястачы. Пра аднаго выхаванца дзіцячага дома мне расказвалі літаральна наступнае. Калі яго забралі з біялагічнай сям'і і прывезлі да новых бацькоў, недзе праз месяц зайшлі педагогі, каб пацікавіцца, як яму жывецца. І дзіця сказала: «Добра, тут так шмат кормяць, і я... мыюся кожны дзень». Па адным гэтым сказе можна меркаваць, як малы жыў раней. Адагрэць гэтых дзяцей, дастукацца да іх душы бывае вельмі няпроста. А ім гэта часта ўдаецца.

Ведаеце, нам было радасна хадзіць з імі, паказваць, расказваць нешта новае, — працягвае Тамара Анатолеўна. — Адзін хлопчык мяне пытаў, ці прыеду я зноў. А другі, школьнік, дапытваўся, ці ўбачыць ён шкляную падлогу ў музеі, пад якой ляжаць гільзы і пісталеты. Відаць, нехта з таварышаў, хто раней быў у Брэсцкай крэпасці, расказваў, што найбольш уразіла пры наведванні музея. Вось і наш падарожнік хацеў абавязкова гэта ўбачыць, і яму ўдалося. А нам пашчасціла паспрыяць... Думаю, што ўсе мы сталі шчаслівейшыя пасля гэтай паездкі.

На канец мая мы запланавалі такую ж паездку з сямейным дзіцячым домам, які знаходзіцца ў вёсцы Лукава. Там мы былі на Новы год з падарункамі, святочнай дзеяй. А цяпер зладзім тур выхаднога дня. Пазней, думаю, арганізуем экскурсію і для трэцяга дзіцячага дома (іх усяго тры ў Маларыцкім раёне). Апроч іншага, такі досвед вельмі карысны для дзяцей: пачынаючы са збораў, выезду з дому, потым абеду ў кафэ — усё спрыяе жыццёваму вопыту і навыкам паводзін у грамадскіх месцах, камунікацыі. Часам трэба ладзіць вось такія сямейныя паездкі для дзіцячых дамоў, тым больш што ёсць аднадумцы, якія падтрымліваюць і маральна, і матэрыяльна, — заключыла сенатар.

Святлана ЯСКЕВІЧ

Выбар рэдакцыі

Жыллё

Па якіх крытэрыях дамы ўваходзяць у праграму па капрамонце?

Па якіх крытэрыях дамы ўваходзяць у праграму па капрамонце?

Пра ўсе тонкасці правядзення капітальнага рамонту расказалі спецыялісты.

Рэгіёны

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Самы працяглы ўрок гістарычнай праўды і сяброўства

Удзельнікі «Цягніка Памяці» папярэдніх гадоў дзеляцца сваімі ўражаннямі ад праекта.

Экалогія

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Якія прагнозы на лета робяць метэаролагі?

Тры месяцы суцэльнай спякоты нам не абяцаюць

Гараскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

У пачатку тыдня да Ракаў могуць падступна падкрасціся трывогі і сумневы.