Вы тут

Алена Ляўковіч

Алена ЛЯЎКОВІЧ, намеснік галоўнага рэдактара газеты “Звязда”. Прыйшла ў рэдакцыю яшчэ студэнткай, доўгі час працавала рэдактарам аддзела пісьмаў. У рабоце і творчасці кіруюся прынцыпам, які лепш, чым напісаў Максім Танк, наўрад ці хто абазначыць:

“Можа, і ўсе колеры ўжо адкрыты –
Мне засталіся яшчэ спалучэнні.
Можа, і ўсе людзі маюць імёны –
Толькі памылкі яшчэ трэба выправіць.
Можа, і ўсе гукі свету вядомыя –
Мне яшчэ хопіць, што ў сэрцы я чую.
Можа, і ўсе подзвігі ўжо апеты –
Толькі я знаю, што дзве трэці айсбергаў
Мора жыцця ў глыбіні сваёй тоіць”…

16.09.2021

0 93

Чаму 17 верасня важнае для многіх асабіста

Падчас круглага стала, які нядаўна праходзіў у Гродзенскім дзяржуніверсітэце і на якім разважалі аб значэнні і асэнсаванні даты 17 верасня ў нашай гісторыі, я спытала яго ўдзельнікаў: што было б, калі б гэтай падзеі восемдзясят два гады назад не здарылася, калі б тэрыторыя Заходняй Беларусі засталася часткай Польшчы? 

На ўсе выпадкі жыцця. Дзе сёння найменш залежыш ад абставін
0 488

На ўсе выпадкі жыцця. Дзе сёння найменш залежыш ад абставін

Грыбы сёлета валаклі з лесу, як дурань дзверы: літаральна згінаючыся пад цяжарам рукзакоў ды пакетаў. Балазе ісці было зусім блізка: зазірнулі ў невялікі лес, што ад вёскі мо за паўкіламетра. А там апенек! Прыгожыя, беленькія, крамяныя. 

Упушчаны момант, або Чаго Варвара Пятроўна не даравала Сцяпану Трафімавічу
0 1272

Упушчаны момант, або Чаго Варвара Пятроўна не даравала Сцяпану Трафімавічу

Аб’ектыўную праўду аб уласным узросце даведваешся тады, калі нечакана для сябе робіш выснову, што самая пранізлівая інтымная сцэна ў літаратуры — гэта Варвара Стаўрогіна, якая гаворыць Сцяпану Верхавенскаму: «Я ніколі вам гэтага не забуду!»  

Маўчанне кацянят. Мы павінны гэта пра сябе ведаць
0 2063

Маўчанне кацянят. Мы павінны гэта пра сябе ведаць

Я, шчыра кажучы, сумнявалася, ці змагу пра тое напісаць, ці патрэбна пра тое пісаць увогуле. Бо гэта не ўкладваецца ніяк, ні ў якія рамкі чалавечыя, нават прыблізна. Але ўсё ж вырашыла, што варта. Мы павінны гэта самі пра сябе ведаць. Папярэджваю: асабліва ўражлівым лепш не чытаць. Шок-кантэнт — літаральна.

Людзьмі звацца
0 1732

Людзьмі звацца

Час, калі многае разумееш. І пра іншых, і пра сябе. Учора «Фэйсбук» настойліва піскнуў і прапанаваў успомніць, што я рабіла два гады таму. Са здымкаў, на якіх было бяздоннае сіняе неба і старажытныя каменныя купалы і вежы Праванса, пацягнула водарам нагрэтай хвоі, лаванды і цім'яну. І — шчасця, якое здавалася тады такім звычайным: усяго толькі і трэба было, што купіць білет на самалёт...

Маміны вазонікі, або Апошнія з пакалення фетышыстаў
0 1717

Маміны вазонікі, або Апошнія з пакалення фетышыстаў

З усіх пакаёвых кветак асабліва клапачуся пра дзве. Усе астатнія — фіялкі, юкі, амаранты, прыгожыя, падораныя на святы або купленыя пад ахвоту, таксама няблага сябе пачуваюць, але гэта проста кветкі, па якіх асабліва гараваць не буду, калі што і здарыцца. Гэтыя ж — непародзістыя, з вясковых падаконняў — не проста ўпрыгажэнне інтэр’еру. 

Праз навальніцу. Як нараджаецца жыццёва важнае веданне
0 1980

Праз навальніцу. Як нараджаецца жыццёва важнае веданне

Адразу, яшчэ ў душным выхадзе з метро, пацягнула водарам блізкага дажджу. Ужо на вуліцы стала зразумела: ён будзе вельмі хутка, вось ужо першыя цяжкія кроплі пляскаюць па нагрэтай зямлі, а хмары, якія яшчэ хвілін дваццаць таму здаваліся далёкімі і цёмна-свінцовымі, апынуліся непасрэдна над галавой — светла-шэрыя, рэдзенькія, бы зношаны зрэбны кужаль. 

Мора Герадота. Дзе можна набрацца незабыўных уражанняў і самых прыемных успамінаў
0 1653

Мора Герадота. Дзе можна набрацца незабыўных уражанняў і самых прыемных успамінаў

Хутка водпуск, і так хочацца на мора. Уяўляеш яго: то блакітнае, то бутэлечна-зялёнае, як яно плешчацца аб ногі або люляе цябе на хвалях. Часам нават здаецца, што вільготны гарачы вецер прыносіць здалёк яго ледзь улоўны пах... Але яно, мора, сёлета ў жыцці здарыцца наўрад ці. Час неспакойны, лепш пабыць дома.

Цяжкасці перакладу. Калі прыгожыя словы становяцца нічога не вартымі
0 1680

Цяжкасці перакладу. Калі прыгожыя словы становяцца нічога не вартымі

На гэтым тыдні пра што думаць і пісаць, як не пра вайну? У канцы чэрвеня, мне здаецца, кожны нармальны чалавек на гэтай зямлі пра яе калі не думае, дык хоць бы ўспамінае. Генная памяць — ад яе нікуды не ўцячэш. Гэта яна людзям, якія нарадзіліся праз трыццаць гадоў пасля Перамогі, душнымі чэрвеньскімі начамі прыносіць сны пра гібель у жытнёвым полі ад фашысцкай кулі.

Кароткі век — кароткі розум, або Жанчынам падабаецца, калі прыгожа
0 1609

Кароткі век — кароткі розум, або Жанчынам падабаецца, калі прыгожа

Сяброўчына публікацыя ў сацыяльных сетках сёння з раніцы павесяліла. Людміла на сваёй старонцы зрабіла пост: «З жалем вымушана паведаміць, што эра нігерыйскіх адвакатаў і мёртвых, але багатых дзядзечак мінула беззваротна. Настала эра кахання...» Да гэтых слоў яна прымацавала выяву пісьма, якое атрымала па электроннай пошце ад нейкага нібыта Фрэнсіса.

Зладзюжкі і зладзеі. Як першыя ператвараюцца ў другіх, і як хто ім у гэтым дапамагае
0 1426

Зладзюжкі і зладзеі. Як першыя ператвараюцца ў другіх, і як хто ім у гэтым дапамагае

Калегу ў канцы красавіка вельмі далікатна абакралі. Як так? Расказваю. У яго дача дзесьці ці то пад Нясвіжам, ці то пад Капылём — вясковая дзедава хата. Хата сапраўды «дзедава»: вокны ў ёй старыя, драўляныя, на новыя шклопакеты ніхто не мяняў. На адным акне дачнікі паставілі расаду, а самі з'ехалі да наступных выхадных.

Цвік з роднага дома. Што трэба ведаць пра спадчыну і адказнасць
0 1411

Цвік з роднага дома. Што трэба ведаць пра спадчыну і адказнасць

Сёлета нам пашанцавала з нечаканым набыткам. Сяброўка пачала рабіць рамонт у кватэры нядаўна памерлай бабулі і вырашыла пазбавіцца ад старой мэблі і дываноў. Аддавала, лічы, дарма — за самавываз. Адмаўляцца грэх было — у вясковай хаце зусім старыя шафы: і для адзення, і кніжная, і сервант. 

Цяжкасці выхавання. Ці варта шкадаваць умоўную Марыю Іванаўну, якая замахнулася на ўмоўнага хулігана Пецю?
0 1201

Цяжкасці выхавання. Ці варта шкадаваць умоўную Марыю Іванаўну, якая замахнулася на ўмоўнага хулігана Пецю?

«Выпускны» ў дзіцячым садку ўдаўся. Дзяўчынкі былі ў бальных сукенках, бы маленькія прынцэсы, хлопчыкі — ледзь не ў смокінгах. Яны кранальна спявалі, танчылі, дэкламавалі вершы, адпускалі ў неба паветраныя шарыкі. Нешматлікія з-за пандэміі гледачы (у асноўным матулі ці бабулі) употай выціралі слёзы замілавання. 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

«Ніякія межы больш не падзеляць нашу родную зямельку — Беларусь»

«Ніякія межы больш не падзеляць нашу родную зямельку — Беларусь»

Менавіта гэтымі словамі нашы папярэднікі-«звяздоўцы» віталі 17 верасня 1939 года.

Грамадства

Мінск сустракае дзяцей з Данецкай вобласці

Мінск сустракае дзяцей з Данецкай вобласці

Дзеці з Данецкай вобласці прыехалі ў Беларусь на адпачынак і аздараўленне.