Вы тут

Алена Ляўковіч

Алена ЛЯЎКОВІЧ, намеснік галоўнага рэдактара газеты “Звязда”. Прыйшла ў рэдакцыю яшчэ студэнткай, доўгі час працавала рэдактарам аддзела пісьмаў. У рабоце і творчасці кіруюся прынцыпам, які лепш, чым напісаў Максім Танк, наўрад ці хто абазначыць:

“Можа, і ўсе колеры ўжо адкрыты –
Мне засталіся яшчэ спалучэнні.
Можа, і ўсе людзі маюць імёны –
Толькі памылкі яшчэ трэба выправіць.
Можа, і ўсе гукі свету вядомыя –
Мне яшчэ хопіць, што ў сэрцы я чую.
Можа, і ўсе подзвігі ўжо апеты –
Толькі я знаю, што дзве трэці айсбергаў
Мора жыцця ў глыбіні сваёй тоіць”…

22.09.2022

Цана любові. Калі рацыянальнае не спрацоўвае
0 219

Цана любові. Калі рацыянальнае не спрацоўвае

Учора з раніцы ў рэдакцыі было неспакойна. Сваякі па ўсіх магчымых тэлефонах шукалі нашу калегу. А яна проста была ў іншым кабінеце, пакінуўшы смартфон на рабочым месцы. Нарэшце перапалоханы муж дазваніўся ў той самы кабінет. Тыя, хто шукаў, уздыхнулі з палёгкай.

Пра адзінства. І пра тое, чаму яно сёння тоеснае слову «шчасце»
0 362

Пра адзінства. І пра тое, чаму яно сёння тоеснае слову «шчасце»

Дзень народнага адзінства я буду адзначаць у месцы сімвалічна-гістарычным — на былым памежжы: кіруючы ў родную вёску з аўтобуса, не спяшаючыся, перайду з колішняй Заходняй Беларусі ва Усходнюю. Чаму «колішняй»? Таму што гэта «заходняя-ўсходняя» павінна назаўжды застацца толькі ў гістарычных нарысах.

Пядзя зямлі. Калі суседзі перастаюць быць суседзямі
0 430

Пядзя зямлі. Калі суседзі перастаюць быць суседзямі

У нашых мясцовых бабуль (з падачы іх дзяцей і ўнукаў) новая цікавая тэма для абмеркавання: чый участак ці чыя хата ў вёсцы выстаўлены на продаж і за колькі. Балазе ў інтэрнэце гэта інфармацыя ёсць, усе пра ўсё ў курсе. 

Першы мосцік. Пра «прынцаў», «прынцэс» і прыслугу (у гэтым выпадку — без двухкосся)
0 574

Першы мосцік. Пра «прынцаў», «прынцэс» і прыслугу (у гэтым выпадку — без двухкосся)

Нядаўна ўспаміналі з калегамі, як праводзілі ў дзяцінстве летнія канікулы. Я прыгадала, як ездзілі з бацькам па сена. Тады, у 80-х, усе сенажаці былі саўгасныя, а людзям давалі дзялянкі на лучках паміж хмызоў, на ўзлесках.

Рэчавыя доказы. Часам толькі яны нагадваюць, што чалавек на гэтай зямлі — быў
0 718

Рэчавыя доказы. Часам толькі яны нагадваюць, што чалавек на гэтай зямлі — быў

У знаёмых у доме — капрамонт. Нарэшце дачакаліся: адна з першых «хрушчовак» недалёка ад парку Чалюскінцаў толькі знешне больш-менш прыстойна выглядае. А ўсе камунікацыі ўжо даўно патрабавалі замены.

Яны і мы. Калі гаспадары становяцца гасцямі
0 758

Яны і мы. Калі гаспадары становяцца гасцямі

Кажуць, у Беларусі павялічылася колькасць мядзведзяў. Людзі здымаюць іх на відэа, выкладваюць выявы і аповеды ў сацыяльныя сеткі. Таўстапятыя асабліва і не баяцца — адна з відавочцаў расказвала, што, едучы на аўтамабілі недзе паблізу Бярэзінскага запаведніка, спыніліся і чакалі, пакуль мішка павольна сыдзе з дарогі... Зрэшты, мяне асабіста такое паведамленне асабліва не здзівіла. 

Людзі і справы. І добрае, і наадварот вяртаецца-адгукаецца.  Раней ці пазней — няважна
0 943

Людзі і справы. І добрае, і наадварот вяртаецца-адгукаецца. Раней ці пазней — няважна

«Ні адна добрая справа не застанецца беспакаранай», — сумна жартавала сяброўка, калі чарговы раз сутыкалася з людской няўдзячнасцю і няпамятлівасцю. Мы толькі з разуменнем пасміхаліся, нібы ўсё пра гэта жыццё ведаем.

На макаўцы лета. Пра тое, што мінае і што застаецца
0 693

На макаўцы лета. Пра тое, што мінае і што застаецца

Рыхтуем да друку ліпеньскі нумар «Роднай прыроды» (дарэчы, шмат цікавых матэрыялаў і прыгожых здымкаў, вельмі раю пачытаць). Выбралі прыгожае фота на вокладку — на гронцы ярка-жоўтых невялікіх кветак сядзіць, амаль захінуўшы іх сваімі зіркастымі крыламі, паўлінава вока матылёк.

Дурні і дарога. З гісторыі стасункаў заяўнікаў і выканальнікаў
0 757

Дурні і дарога. З гісторыі стасункаў заяўнікаў і выканальнікаў

Адразу хачу папярэдзіць: першым словам у загалоўку нікога абразіць не маю мэты, тут хутчэй мае месца з’едлівая самаіронія. Калі хтосьці з чытачоў з той жа самаіроніяй прыме гэта на свой рахунак — што ж, тут я не здзіўлюся, бо выпадак, пра які хачу напісаць дакладна не адзінкавы.

Шалёныя дачнікі. Дыягназ як гарантыя жыццяздольнасці
0 736

Шалёныя дачнікі. Дыягназ як гарантыя жыццяздольнасці

Яго, гэты дыягназ, я паставіла нядаўна сама сабе. Некалькі гадоў супраціўлялася, спадзявалася, што не накрые, — не атрымалася, усе сімптомы ў наяўнасці. Сёння, напрыклад, з раніцы насілася па крамах насення, шукала спаржавую фасолю.

Сядло на карове. Хто можа перашкодзіць рабоце ўлады з людзьмі
0 826

Сядло на карове. Хто можа перашкодзіць рабоце ўлады з людзьмі

Пасля семінара-нарады, якая праходзіла на мінулым тыдні, і асабліва пасля прамовы Прэзідэнта на ёй усе чыноўнікі на месцах актыўна зашавеляцца. Прынамсі, на тое ёсць усе перадумовы, асабліва пасля агучаных кіраўніком дзяржавы вельмі яскравых прыкладаў галавацяпства і бюракратыі.

Рэха «халі-хало». Аб карысці ранейшых гульняў для дзяцей і дарослых
0 634

Рэха «халі-хало». Аб карысці ранейшых гульняў для дзяцей і дарослых

У роднай хаце звонка-весела на цэлае лета — на канікулы прыехалі трое малых. Узросту самага цікавага і цікаўнага: два ўжо былыя першакласнікі і першакласніца будучая. Носяцца на веласіпедах па вуліцы, шукаюць прыгод — нядаўна нават выправіліся самастойна ў паход і зайшлі ажно да возера.

Эвалюцыя гандлю. Калі ўсё ёсць, але нечага не хапае
0 952

Эвалюцыя гандлю. Калі ўсё ёсць, але нечага не хапае

Перад адпачынкам, які збіраюся правесці ў роднай вёсцы, акрамя ўсякіх агародна-рассадных клопатаў, ёсць яшчэ адзін абавязковы. Яго можна абазначыць двума словамі: купіць паесці. Прычым спіс гэтага «паесці» можна складаць вельмі доўга, бо, калі ехаць у пустую вясковую хату, трэба везці з сабой літаральна ўсё: ад алею і малака да запалак (без іх паесці толкам таксама не атрымаецца, бо трэба ж нечым газавую пліту запаліць). 

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Вогненныя вёскі. Нельга забыць. Драмлёва: Жудасны попельны верасень

Вогненныя вёскі. Нельга забыць. Драмлёва: Жудасны попельны верасень

У пякельным драмлёўскім агні абарваліся жыцці 183-х чалавек.