Вы тут

Чым займаюся? Спадарожнікі раблю!


— Ка­ледж мне мно­гае даў, — сцвяр­джае вы­пуск­нік прафесій­на-тэх­ніч­на­га ка­ле­джа Рэс­пуб­лі­кан­ска­га ін­сты­ту­та пра­фе­сій­най аду­ка­цыі Мі­ха­іл Пры­быт­кін. — Не­каль­кі спе­цы­яль­нас­цяў, а ра­зам з тым — на­сы­ча­нае жыц­цё: ванд­роў­кі, пра­фе­сій­ныя спа­бор­ніц­твы, но­выя ўмен­ні.

Сён­ня хло­пец пра­цуе на­лад­чы­кам стан­коў і ма­ні­пу­ля­та­раў ліч­ба­ва­га пра­грам­на­га кі­ра­ван­ня на вя­ду­чым пра­ект­на-кан­струк­тар­скім прад­пры­ем­стве оп­ты­ка-ме­ха­ніч­най пра­мыс­ло­вас­ці ААТ «Пе­ленг». А ка­лісь­ці ён амаль вы­пад­ко­ва тра­піў у пер­шы на­бор на но­вую спе­цы­яль­насць «ме­хат­ро­ні­ка», якая сён­ня з'яў­ля­ец­ца ад­ной з са­мых «рас­кру­ча­ных» і па­пу­ляр­ных у ка­ле­джы.

12-9

12-9

 

Ма­рыў стаць трак­та­рыс­там

З са­ма­га дзя­цін­ства Мі­ша ва­зіў­ся з роз­ны­мі ме­ха­ніз­ма­мі, ста­ра­ючы­ся ра­за­брац­ца, як яны пра­цу­юць.

— Ка­лі быў ма­лы, ле­та пра­во­дзіў у вёс­цы, — уз­гад­вае хло­пец. — Ка­таў­ся з дзе­дам на трак­та­ры і кам­бай­не, ха­дзіў да яго на пра­цу. Лю­біў жа­лез­кі па­кру­ціць, збі­раў кан­струк­та­ры. Ма­рыў стаць трак­та­рыс­там! А яшчэ по­бач з Мінск­ам зна­хо­дзіў­ся па­лі­гон са ста­рой ва­ен­най тэх­ні­кай. Па­мя­таю, усе мае ра­вес­ні­кі ха­це­лі пры­стаў­кі і кам­п'ю­та­ры, а я спаў і ба­чыў на ага­ро­дзе танк. І на­ват збіў яго з до­шак.

У шко­ле Мі­ша ча­мусь­ці вы­ра­шыў, што ва ўні­вер­сі­тэт не тра­піць, хоць ся­рэд­ні бал атэс­та­та быў ня­дрэн­ны — 7,7. Да та­го ж, на дум­ку хлоп­ца, ву­чыц­ца пяць га­доў і ўвесь гэ­ты час пра­сіць у баць­коў (та­та і ма­ма — звы­чай­ныя пра­цаў­ні­кі) гро­шы на жыц­цё — не­як не­сур'­ёз­на для ма­ла­до­га ча­ла­ве­ка. Та­му ён вы­ра­шыў атры­маць ра­бо­чую спе­цы­яль­насць. Пры­зна­ец­ца, што бу­ду­чы­ню са­бе не над­та ўяў­ляў. Вы­браў ка­ледж РІ­ПА, бо ўсе спе­цы­яль­нас­ці тут звя­за­ны з тэх­ні­кай, а са­ма ўста­но­ва зна­хо­дзіц­ца не­па­да­лёк ад до­му. Спа­чат­ку ішоў не на ме­хат­ро­ні­ку, а на ста­ноч­ні­ка, бо там для па­ступ­лен­ня па­тра­ба­ваў­ся толь­кі атэс­тат. Аку­рат у гэ­ты год у на­ву­чаль­най уста­но­ве з'я­ві­ла­ся спе­цы­яль­насць «ме­хат­ро­ні­ка», дзе вы­пуск­ні­кам да­ва­лі ся­рэд­нюю спе­цы­яль­ную аду­ка­цыю. Праў­да, на яе трэ­ба бы­ло зда­ваць эк­за­ме­ны.

— У пры­ём­най ка­мі­сіі ся­дзе­ла На­тал­ля Аляк­санд­раў­на Ка­ро­буш­кі­на, псі­хо­лаг, — рас­па­вя­дае Мі­ха­іл. — Яна мя­не прос­та пе­ра­ка­на­ла. Аца­ні­ла з пер­ша­га по­гля­ду: «Вось і ста­рас­та прый­шоў!» Не ве­даю, як яна гэ­та ўба­чы­ла, але тут жа па­ча­ла агі­та­ваць — ідзі ў ме­хат­ро­ні­кі. Ты ж ні­чо­га не губ­ля­еш — трэ­ба толь­кі здаць эк­за­мен. Не зда­сі, дык пой­дзеш у ста­ноч­ні­кі».

Мі­ха­іл пры­слу­хаў­ся да па­ра­ды і здаў іс­пы­ты — рус­кую мо­ву і ма­тэ­ма­ты­ку. Кон­курс быў невя­лі­кі: 30 ча­ла­век на 25 мес­цаў... Хло­пец тра­піў у гру­пу і атры­маў доб­рую сты­пен­дыю, якая на той час скла­да­ла 78 ты­сяч руб­лёў.

Што за «шпін­даль»?

Пер­шы год на­ву­чан­ня быў са­мы цяж­кі: бу­ду­чыя ме­хат­ро­ні­кі вы­ву­ча­лі дыс­цып­лі­ны школь­на­га кур­са. А з дру­го­га го­да па­ча­лі з'яў­ляц­ца спец­прад­ме­ты — курс па гід­ра­пнеў­ма­аў­та­ма­ты­цы, ме­та­ла­рэз­ных стан­ках, на­лад­цы і пра­гра­ма­ван­ні вы­твор­ча­га аб­ста­ля­ван­ня, ін­жы­нер­най гра­фі­цы, ма­тэ­ры­я­лаз­наў­стве.

— Вы­клад­чык нам рас­каз­ваў пра ней­кія рэ­чы, а мы ўво­гу­ле не ра­зу­ме­лі — што за «пі­ноль», «шпін­даль»? У тэ­о­рыі не ўяў­ля­лі. А пас­ля пры­хо­дзі­лі на прак­ты­ку і ба­чы­лі — ага, гэ­та ста­мі­на, ве­да­ем. Да­рэ­чы, ужо на пер­шай прак­ты­цы мы спра­ба­ва­лі пі­саць прос­цень­кія пра­грам­кі.

За час ву­чо­бы ме­хат­ро­ні­кі атры­ма­лі цэ­лы «бу­кет» спе­цы­яль­нас­цяў: апе­ра­тар стан­коў з ліч­ба­ва-пра­грам­ным кі­ра­ван­нем, сле­сар-элект­рык па ра­мон­це элект­ра­аб­ста­ля­ван­ня, на­лад­чык. І ўлас­на ме­хат­ро­нік 5 раз­ра­ду. Але мне ўсё роў­на не­зра­зу­ме­ла, чым му­сіць зай­мац­ца ме­хат­ро­нік. Мі­ха­іл па­пу­ляр­на тлу­ма­чыць:

— Якія ёсць праб­ле­мы на за­вод­зе? Ка­лі зда­ры­ла­ся не­па­лад­ка, ме­ха­нік, элект­рык і гід­раў­лік пра­вя­ра­юць ме­ха­нізм, але на іх участ­ках усё вы­дат­на пра­цуе. Ме­хат­ро­нік за­дум­ваў­ся як ча­ла­век-ды­яг­нос­тык, які мо­жа па­гля­дзець і ска­заць, у чым ня­спраў­насць ме­ха­ніз­ма, і пра­вес­ці дроб­ны ра­монт. Для гэ­та­га мы і атры­ма­лі ад­ра­зу столь­кі пра­фе­сій­ных на­вы­каў.

12-8

12-8

 

Тым не менш вы­пуск­нік за­ўва­жае, што мно­гія ме­хат­ро­ні­кі, як і ён сам, пра­цу­юць на­лад­чы­ка­мі аб­ста­ля­ван­ня. Вы­клю­чэн­не скла­да­юць вы­пуск­ні­кі, якія тра­пі­лі па раз­мер­ка­ван­ні на трак­тар­ны за­вод. Мі­ха­іл на­ладж­вае тэх­ніч­нае аб­ста­ля­ван­не пад ней­кую кан­крэт­ную дэ­таль, ро­біць пер­шы пра­гон, пас­ля пра­цуе па на­ла­джа­най схе­ме. Вы­твор­часць у цэ­ху экс­пе­ры­мен­таль­ная, на прад­пры­ем­стве ро­бяць паў­на­вар­тас­ныя ап­тыч­ныя пры­бо­ры: на­прык­лад, на спа­да­рож­ні­ку «Бел­КА» ста­іць оп­ты­ка «Пе­лен­га», шмат за­ка­заў па­сту­пае з Ра­сіі. За­раз прад­пры­ем­ства ак­тыў­на раз­ві­ва­ец­ца, не так даў­но з'я­віў­ся но­вы кор­пус «Кос­мас».

— На пы­тан­не «Кім пра­цу­еш?», ад­каз­ваю «Спа­да­рож­ні­кі раб­лю», — ве­се­ла ка­жа ме­хат­ро­нік. — У лю­дзей ад­ра­зу ці­каў­насць у ва­чах. Але ж гэ­та не пус­тыя сло­вы — на­чын­ка ў спа­да­рож­ні­каў і са­праў­ды бе­ла­рус­кая.

Да­рэ­чы, мес­ца пра­цы ён вы­браў сам, бо ве­даў, што на «Пе­лен­гу» ёсць доб­рыя перс­пек­ты­вы для раз­віц­ця. Зар­пла­ты ха­пае не толь­кі на ся­бе: Мі­ха­іл да­па­ма­гае баць­кам і ад­клад­вае на аў­та­ма­біль.

Ад Кар­пат і да Ал­тая

Вы­пуск­ні­кі не губ­ля­юць су­вя­зі з ка­ле­джам. Ёсць на­го­да са­браць леп­шых — на но­се пад­рых­тоў­ка да між­на­род­ных спа­бор­ніц­тваў па пра­фе­сій­ным май­стэр­стве. Ды­рэк­тар ка­ле­джа РІ­ПА Ва­ле­рый Га­лу­боў­скі ка­жа:

— Вы­дат­на, ка­лі не­фар­маль­ны і фар­маль­ны лі­дар спа­лу­ча­юц­ца ў ад­ным ча­ла­ве­ку, — і кі­дае по­зірк на Мі­ха­і­ла. А той, як бы­лы ста­рас­та, ад­зна­чае: «У нас бы­ла доб­рая гру­па, ка­лек­тыў тры­маў­ся ра­зам. Ха­дзі­лі ту­са­вац­ца, ву­чы­лі­ся так­са­ма доб­ра. І гэ­та за­слу­га на­ша­га ку­ра­та­ра, На­стас­сі Вік­та­раў­ны Пе­ра­пёл­кі­най. Яна нам не да­ва­ла спус­ку. «Спяр­ша ты ча­ла­век, а пас­ля — спе­цы­я­ліст», — гэ­та яе сло­вы.

Ме­хат­ро­ні­кі ха­дзі­лі ў па­хо­ды на Ал­тай, у Хі­бі­ны, Ка­рэ­лію і Кар­па­ты: фо­та­ім­гнен­ні з іх за­да­ку­мен­та­ва­ны ў на­сцен­га­зе­тах. Са­праўд­ны па­да­ру­нак ад ка­ле­джа. Кем­лі­вы вы­пуск­нік за­ўва­жае: хто хо­ча раз­ві­вац­ца, той возь­ме ад­сюль па мак­сі­му­ме. Хлоп­цы па­спя­ва­лі і доб­ра ву­чыц­ца, і ак­тыў­на ад­па­чы­ваць. У го­ра­дзе Гу­сеў Ка­лі­нінг­рад­скай воб­лас­ці яны ўдзель­ні­ча­лі ў кон­кур­се пра­фе­сій­на­га май­стэр­ства. Та­ды Мі­ха­іл узяў пер­шае мес­ца. Ез­дзі­лі так­са­ма і ў Маск­ву. А ця­пер ме­хат­ро­ні­кі ак­тыў­на рых­ту­юц­ца да кон­кур­су су­свет­на­га маш­та­бу Worldskіlls (свое­асаб­лі­вай алім­пі­я­ды па пра­фе­сій­ным май­стэр­стве), які ад­бу­дзец­ца сё­ле­та ў жніў­ні ў бра­зіль­скім Сан-Паў­лу.

Па су­бо­тах бы­лыя ад­на­груп­ні­кі збі­ра­юц­ца, каб па­гу­ляць у фут­бол. Ды ўво­гу­ле яны ста­ра­юц­ца не губ­ляц­ца, а су­стра­кац­ца час­цей. Свой воль­ны час хло­пец пра­во­дзіць на­сы­ча­на: ка­ток, ба­сейн, страй­кбол. Лю­бы ак­тыў­ны ад­па­чы­нак — гэ­та яго. Та­му на­ват на «Пе­лен­гу» Мі­ха­іл Пры­быт­кін ад­каз­ны за спар­тыў­ныя і куль­тур­на-ма­са­выя ме­ра­пры­ем­ствы. Акра­мя пра­цы, ён па­спя­вае ву­чыц­ца ў БДУ­ІР на за­воч­ным ад­дзя­лен­ні па спе­цы­яль­нас­ці «пра­мыс­ло­вая элект­ро­ні­ка». У бу­ду­чы­ні хло­пец збі­ра­ец­ца раз­ві­вац­ца як спе­цы­я­ліст — у яго ёсць вы­дат­ная ба­за, атры­ма­ная пад­час на­ву­чан­ня ў ка­ле­джы.

Ка­ця­ры­на РА­ДЗЮК.

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Захаваць. Нельга знесці

Захаваць. Нельга знесці

Знакі прыпынку нарэшце расстаўлены.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Стральцам на гэтым тыдні не трэба пераацэньваць сваіх магчымасцяў.