Вы тут

Саліст Вялікага тэатра Беларусі Андрэй Валенцій: Патрэбен другі оперны тэатр у Мінску


Саліст Вялікага тэатра заслужаны артыст Беларусі Андрэй Валенцій проста нарасхват. Дома ён — вядучы майстар сцэны, значыць, галоўныя партыі басоў яго і іншых нешматлікіх калег, уладальнікаў менавіта такога голасу. А яшчэ Валенцій — запрошаны саліст Дзяржаўнага акадэмічнага Вялікага тэатра Расіі, Музычнага тэатра імя Станіслаўскага і Неміровіча-Данчанкі, Міхайлаўскага тэатра ў Санкт-Пецярбургу, удзельнік міжнародных оперных фестываляў, нярэдка яго запрашаюць у журы конкурсаў. Пры гэтым улюбёнец беларускай публікі шыкоўны ў любой іпастасі. І калі ў вобразе князя Грэміна спявае пра каханне, якому ўсе вякі пакорлівыя, і калі выдае ў рок-версіі куплеты Мефістофеля. А для журналіста Андрэй Валенцій — проста знаходка: ён не баіцца нестандартных пытанняў!


Агун­да Ку­ла­е­ва, Анд­рэй Ва­лен­цій і Ган­на Ня­трэб­ка.

— У лютым у Вялікім тэатры Расіі адбыліся оперныя спектаклі з удзелам знакамітага іспанскага опернага спевака і дырыжора Пласіда Дамінга. Калі не памыляюся, то ў Маскве ў якасці дырыжора ён выступаў упершыню. А як вы трапілі ў асноўны склад артыстаў «Багемы», якой дырыжыраваў Дамінга?

— Вы не паверыце, але я атрымаў гэты кантракт, не выходзячы з Вялікага тэатра Беларусі. Справа ў тым, што на Калядны форум і міжнародны конкурс у якасці журы прыязджалі вельмі сур'ёзныя агенты і кастынг-дырэктары еўрапейскіх і амерыканскіх тэатраў. Я спяваў бягучыя спектаклі ў нас дома — мяне пачулі, і ў далейшым атрымаў запрашэнне да супрацоўніцтва адразу ад двух агенцтваў. Яны прапаноўвалі свае кандыдатуры спевакоў, а Вялікі тэатр Расіі і Пласіда Дамінга абралі склад для «Багемы». І я аказаўся ў складзе, які працаваў з Дамінга. Акрамя нашага было яшчэ два склады — усяго прайшло пяць спектакляў.

— Якія вашы ўражанні ад работы ў гэтым праекце?

— Працаваць з Пласіда Дамінга — гэта мая мара! Напэўна, яшчэ дзіцячая, нязбытная, недасягальная... Але гэта здарылася! Як я і меркаваў, ён — надзвычайны ва ўсім! Ён ведае музычны матэрыял на памяць! Паказальны адзін момант у другім акце, калі на сцэне хор, аркестр, банда, г. зн. яшчэ і сцэнічны аркестр, вельмі складанае месца — маэстра не дапусціў ніякіх разыходжанняў! Асаблівасць маэстра — ён любіць павольныя тэмпы. На рэпетыцыі я праспяваў сваё арыёза вельмі павольна. Падумаў, што гэта я занадта ўжо зацягнуў. Падышоў да Пласіда, спытаў. А ён у адказ: «Ой, а мне так падабаецца, калі арыёза ідзе ў такім тэмпе! Вы зможаце гэтак жа спяваць на спектаклі»? Але ведаеце, што самае неверагоднае?! Калі да цябе ў грымёрку перад спектаклем заходзіць дырыжор і... не, не робіць «чароўны пендаль» — дае апошняе каштоўнае ўказанне, а па-добраму, шчыра жадае ўдачы! Жартуе, падбадзёрвае. Пласіда Дамінга гэта рабіў! Прычым ён прыходзіў адзін, без аховы. І перад спектаклем мы цёпла размаўлялі на роўных, калі можна так сказаць, вядома. Неўзабаве ў Маскве мы зноў акажамся на адной сцэне — Пласіда Дамінга будзе спяваць Радрыга ў оперы «Дон Карлас».

Таксама я быў уражаны майстэрствам спевакоў! Тры Мімі — усе ну проста цудоўныя! Тры Рудольфы! Адзін з Рудольфаў, дарэчы, беларус Павел Валужын — надзвычайны тэнар. Які, дарэчы, жыве ў Мінску, але ў яго настолькі шчыльны графік, ён заняты ў вядучых тэатрах свету, што дома праспяваць ніяк не атрымліваецца. Калі б не пандэмія, то ў яго ў гэтым сезоне быў падпісаны кантракт на партыю Рудольфа ў «Багеме» ў «Метрапалітэн-оперы».

— На артыстах і публіцы неяк адбіваюцца антыкавідныя меры, прынятыя Вялікім тэатрам?

— Па дзеючых цяпер правілах прадаецца толькі палова залы, каб выконвалася дыстанцыя пры рассаджванні гледачоў. Па прыездзе я быў абавязаны прад'явіць «свежы» ПЦР-тэст. Прычым прыляцеў у Маскву з Казані, дзе ўдзельнічаў у Шаляпінскім фестывалі. І тэст у мяне быў з аэрапорта. Але прыйшлося рабіць новы, менавіта для Вялікага тэатра Расіі, інакш бы не дапусцілі да работы.

— Якімі шляхамі салісты беларускай оперы трапляюць на міжнародныя фестывалі, конкурсы, як атрымліваюць ангажэмент за мяжой?

— Каб запрасілі ў праект, у 90 % выпадкаў трэба спачатку трапіць у агенцтва оперных спевакоў. Усюды і заўсёды трэба ўдзельнічаць у кастынгах, што каштуе немалых грошай. Усё гэта асабістая рызыка і цікавасць артыста, таму і выдаткі даводзіцца пакрываць самому. Як правіла, кастынгі праходзяць у вялікіх еўрапейскіх гарадах. Каб годна сябе паказаць, трэба добра адпачыць пасля пералёту. Значыць, трэба засяліцца ў гатэль недалёка ад тэатра, а гэта заўсёды нятанна. Але ці «стрэляць» твае спевы — вось пытанне. Ты можаш выдатна праспяваць і «праляцець», таму што велізарная канкурэнцыя. Цяпер ужо мала добрага голасу — глядзяць на артыстычнасць, ці падыходзіць твой тыпаж. Прызнаюся, мне лягчэй спяваць спектаклі, перад якімі, вядома ж, хвалююся. Але на кастынгах градус хвалявання павялічваецца ў разы. Але чым больш мая гісторыя спектакляў, у якіх я працаваў дзякуючы знакамітай базе оперных салістаў Operabase, тым менш кастынгаў спяваю. Дарэчы, да нядаўняга часу салісты Вялікага тэатра Беларусі траплялі ў Operabase аўтаматычна, калі спявалі на гастролях у Еўропе. Дасье з гэтай базы вельмі дапамагае ў кар'еры опернага артыста.

Ка­роль Рэ­нэ.

— Але калі гэта так хвалююча і накладна, ды яшчэ без 100 % гарантыі, то для чаго?

— Па-першае, калі просіць прыехаць на кастынг твой агент, тут проста без варыянтаў. Гэта значыць, што маё выступленне ўжо бачылі ў запісе і зараз хочуць пачуць ужывую, у той зале, дзе будзе пастаноўка. Па-другое, кожны спявак сам ведае, што і калі ён зрабіў ці не зрабіў для таго, каб адбыцца. Таму для мяне — лепш зрабіць і шкадаваць, чым шкадаваць аб тым, што не зрабіў.

— Салісты беларускай оперы адчуваюць сябе дастаткова ўпэўнена побач з калегамі з іншых краін?

— Нашы артысты цяпер інтэграваны ў сусветную оперную сістэму. І нічым іх шлях не адрозніваецца ад шляху нямецкага або амерыканскага спевака — акрамя падаткаў (смяецца). Нават калі ты атрымліваеш кантракт на прэстыжны фестываль ці ў добры еўрапейскі тэатр — трэба ўважліва прачытаць умовы кантракта, а то часам пасля ўсіх падатковых вылікаў і іншых выдаткаў застаюцца толькі «іміджавыя дывідэнды». Тэатр і краіна, якую ты прадстаўляеш, заўсёды вельмі ганарацца тваімі персанальнымі поспехамі, усяляк заахвочваюць.

Удзельнічаючы ў розных замежных праектах, я заўсёды адзначаю: ох, а вось тут на месцы гэтага саліста добра б праспяваў наш, а ў гэтай ролі нашмат лепш была б наша спявачка. Але ўжо як ёсць... Каб сесці ў цягнік, для пачатку трэба купіць білет. Не ўсе могуць пайсці на рызыку...

— Андрэй, як вы думаеце, ці дастаткова для нашай краіны аднаго тэатра оперы і балета або, можа, было б выдатна, калі б такі калектыў, няхай невялікі, з'явіўся ў адным з абласных цэнтраў?

— Я ўпэўнены: патрэбны другі оперны тэатр у Мінску, а потым ужо можна і ў абласных гарадах. Скажам, у Берліне — горадзе з амаль такой жа колькасцю насельніцтва, як у Мінску, тры оперныя тэатры. І кожны з іх знакаміты і прэстыжны. У Галандыі ў кожным раённым цэнтры ёсць тэатр з выдатнай акустыкай. Гэта спараджае канкурэнцыю, прымушае тэатр рухацца, змагацца за якасць выканаўцаў, за публіку! Скажам, адкрыццё ў беларускім Вялікім Камернай залы імя Ларысы Александроўскай, дзе салісты оперы выконваюць камерную праграму, не «абрынула акцыі» Белдзяржфілармоніі?! Не. Толькі дапоўніла. Вялікі выбар канцэртных праграм, спектакляў — гэта тое, што павінен атрымліваць наш карміцель — беларускі падаткаплацельшчык! Да таго ж для маладых беларускіх спевакоў гэта проста жыццёва неабходна. Многія з іх проста не могуць рэалізавацца! Яны гатовыя хутка вучыць матэрыял, адкрытыя да рэжысёрскіх эксперыментаў, але ім проста няма дзе разгарнуцца. Дарэчы, у Беларусі быў вопыт стварэння антрэпрызнага опернага спектакля, і ён карыстаўся каласальным поспехам у публікі. Віктар Пласкіна — наш былы галоўны дырыжор — вярнуўся ў Кіеў і стварыў там муніцыпальны тэатр оперы. Гэты тэатр таксама карыстаецца велізарнай цікавасцю ў публікі. Навошта дзяржаве гэта ўсё трэба? Адказ таксама ёсць, ён просты: гэта — прэстыж краіны. І, дарэчы, усе высокія міжнародныя дэлегацыі абавязкова «патрабуюць» паход менавіта ў Вялікі тэатр оперы і балета, і яны ў захапленні ад нашых спектакляў!

— Андрэй, ці не парадокс: набраўшы ваша імя ў пошукавіку, я знайшла больш публікацый на расійскіх сайтах, а не на беларускіх?

— Не зусім да мяне пытанне... Нядаўна пра мяне былі публікацыі ў двух нямецкіх часопісах, якія пішуць толькі пра опернае мастацтва. У нас раней быў толькі часопіс «Партэр» Вялікага тэатра, які магла купіць наша публіка, у кіёсках ён не прадаваўся. Гэта значыць, часопіс не выходзіў за рамкі кола артыстаў і прыхільнікаў. На мой погляд, прэс-служба тэатра стараецца прасоўваць артыстаў, але як няма ў нас другога опернага тэатра, так і няма спецыялізаванай прэсы.

Аксана ЯНОЎСКАЯ

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Водар лаванды вабіць на Веткаўшчыну

Водар лаванды вабіць на Веткаўшчыну

Як выглядае «беларускі Праванс», дакладна ведаюць жыхары глыбінкі Гомельскай вобласці.

Эканоміка

«Прадам утульную кватэру, а куплю яшчэ лепшую». А пра падаткі вы не забыліся?

«Прадам утульную кватэру, а куплю яшчэ лепшую». А пра падаткі вы не забыліся?

Адна мая добрая знаёмая вырашыла палепшыць свае жыллёвыя ўмовы — прадаць сваю двухпакаёвую кватэру і купіць трохпакаёвую.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

БЛІЗНЯТЫ. Калі ёсць цікавыя ідэі, то менавіта цяпер яны будуць запатрабаваныя і нарэшце ажыццёвяцца. Тыдзень прынясе знаёмствы з новымі людзьмі, спатканні, вандроўкі і шмат яркіх уражанняў. Асабістае жыццё рэзка зменіцца, прычым менавіта так, як вы марылі. Вы больш не будзеце самотныя, сітуацыя вырашыцца на вашу карысць.

Грамадства

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

«Верхавіна лета» прайшла, і ўжо мала хто памятае, што першая дэкада чэрвеня была халаднаватай і з замаразкамі.