Вы тут

Як пераадолець фобію класічнай музыкі?


Арцём Шаплыка, прафесійны піяніст, саліст Белдзяржфілармоніі, некалькі гадоў таму адкрыў прыватную музычную школу «Артгранд». Ён распавёў пра тое, якія новыя веды давялося атрымаць і што галоўнае, калі перадаеш захапленне свайго жыцця іншым.


— Раскажыце, як і чаму з’явілася школа?

— Школа з’явілася адначасова і раптоўна, і з канкрэтным планам, што можна зрабіць у гэтай школе і навошта яна патрэбная. Так атрымалася, што я звярнуўся да юрыста з іншымі пытаннямі, бо працаваў як ІП, а ён мне сказаў: «Арцём, табе трэба адкрыць школу, я ўсе дакументы зраблю». І мы ўсё падрыхтавалі.

Калі казаць пра ідэі, то я разумеў, што трэба даць людзям альтэрнатыву. У нас ёсць дзяржаўныя школы і прыватныя студыі. У дзяржаўнай музычнай школе мне заўсёды не хапала нейкай свабоды, каб дзіця магло выбраць сабе рэпертуар, каб яго не падціскалі па тэрмінах да іспыту, не ставілі адзнакі. Сістэму дзяржаўнай музычнай адукацыі я прайшоў і як вучань, і як выкладчык.

У нашай школе не ставяць адзнак. Я заўсёды думаў, што музыку вельмі складана ацаніць, немагчыма прымусіць яе палюбіць. Таму навучанне павінна быць у першую чаргу праз захапленне і любоў.

Яшчэ мы імкнёмся быць гнуткімі, каб вучні маглі выбіраць, што яны хочуць граць. Вядома, ёсць практыкаванні, якія трэба вывучаць для развіцця тэхнікі, чытання з ліста, але гэта павінна быць у сукупнасці з жаданнем вучня. Мы імкнёмся тлумачыць, для чаго гэта робім, каб жаданне з’яўлялася. Калі дзеці не хочуць іграць, можна з імі пагаварыць — і яны захочуць.

Музыка — гэта тое, што немагчыма палічыць, і тое, што, па вялікім рахунку, неабавязкова ў жыцці. Каб навучыць дзіця музыцы, патрэбны толькі метад перніка. Гэта ідэя, на якой з’явілася школа, яна перадаецца ўсім педагогам і вучням.

— Прыватная школа — не толькі пра музыку, але і пра бізнес. Чаму давялося вучыцца?

— Рэгістрацыя юрыдычнай асобы, пошук памяшкання, пошук супрацоўнікаў — юрыста, бухгалтара, педагогаў, рашэнне ўсіх фінансавых пытанняў... Для музыканта, які не мае ні юрыдычнай, ні эканамічнай адукацыі, ні досведу стварэння кампаніі, гэта была зусім вялікая авантура. Я 25 гадоў граў на фартэпіяна, а цяпер апынуўся ў бізнесе. Толькі цяпер разумею, наколькі вялікая гэта была авантура. Тое, як усё пачалося, працуе і развіваецца да гэтага часу, — на самай справе цуд. Вядома, я вельмі ўдзячны ўсім, хто быў побач і цяпер дапамагае. Гэтых людзей мноства, мы атрымлівалі і фінансавую, і інфармацыйную падтрымку. Нават вучні і іх бацькі, якія цяпер прыходзяць, дапамагаюць школе, проста навучаючыся.

Я таксама развіваюся. Цяпер разумею, што такое бізнес-план, маркетынгавыя планы, як лічыць лічбачкі, як здымаць у арэнду, дамаўляцца, дзе заказваць рэкламу. Хоць нядаўна мне паказалі навучальныя праграмы пачатковага ўзроўню па бізнесе, і я зразумеў, што гэта дзіка складана. Я лепш буду граць на фартэпіяна і раялі.

Але не ўяўляю школу як бізнес. Наша галоўная мэта — адукацыйная, а не фінансавая, не атрыманне прыбытку. І тое, што па форме ўласнасці мы — установа адукацыі, значыць, што не маем права атрымліваць дывідэнды, падзяляць на долі. Усе грошы, якія атрымлівае школа, застаюцца ў школе.

— Складваецца ўражанне, што ў сваёй школе вы пастараліся выправіць усё, што замінала вам на музычным шляху. Якім быў яго пачатак?

— У мяне быў дваякі вопыт. Першыя два гады мяне вучыла Таццяна Аўрамаўна Чарнаморац, якая цяпер выкладае ў маёй школе. З ёй я палюбіў музыку яшчэ больш. Такі пачатак музычнага падарожжа патрэбны ўсім дзецям. Першыя два гады навучання самыя важныя. Калі педагог крычыць, гэта псіхалагічная траўма на ўсё жыццё. Так у мяне здарылася з другім педагогам. Тады я цалкам мог сказаць «хопіць».

Тыя, хто цяпер прыходзіць у дарослым узросце вучыцца, — людзі савецкага выхавання, і я ў тым ліку. І першае пытанне, якое яны задаюць: «У вас добрыя педагогі, яны не крычаць?» Для мяне дзікунства: як можа дарослы чалавек падумаць, што іншы дарослы чалавек будзе на яго крычаць?

Грамадства напалохана класічнай музыкай, таму ў нас паўпустыя залы ў філармоніі. Музыка — гэта цэлы свет, і людзі, якія пачынаюць вучыцца, заглыбляюцца не толькі ў выканальніцкае майстэрства. У нас ёсць музычная літаратура, гісторыя, разбіраем, што такое музыка ў філасофскім плане. Музыка суправаджае чалавека ўсё жыццё, у ёй адлюстроўваецца гісторыя. І нават у паўсядзённым жыцці — у любым кафэ — іграе музыка. Таму музычны слых ёсць амаль ва ўсіх, яго адсутнасць — наступствы рэдкай хваробы.

Далучаючы да культуры, да музыкі, мы павінны разумець, што гэта дапамагае, развівае духоўна. Я ўпэўнены, што калі б усе ў свеце вучыліся музыцы так сама, як вучацца чытаць, канфліктаў было б значна менш.

Гутарыла Дар’я СМІРНОВА

Фота з сайта Беларускай дзяржаўнай філармоніі

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

Ці варта засцерагацца ад вяртання анамальнай спякоты? Дзмітрый Рабаў расказаў пра надвор’е на астатнюю частку лета

«Верхавіна лета» прайшла, і ўжо мала хто памятае, што першая дэкада чэрвеня была халаднаватай і з замаразкамі.

Грамадства

Усё што трэба ведаць пра пляжны сезон

Усё што трэба ведаць пра пляжны сезон

У апошнія тыдні на краіну абрынулася небывалая спякота... 

Калейдаскоп

Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі

Чым апырскаць памідоры ад фітафторы, калі на іх ужо завязі і кветкі

Як і любую іншую хваробу, фітафтароз лягчэй папярэдзіць, чым лячыць.

Культура

Беразіно: цэнтр на шляху «з вараг у грэкі»

Беразіно: цэнтр на шляху «з вараг у грэкі»

Радзімазнаўства. Адрасы пісьменства. Сумесны праект Мінаблвыканкама і «Звязды».