Вы тут

Вясёлыя гісторыі чытачоў


Дарагая перадача

Далёка зайшоў прагрэс. Шмат хто за ім не паспявае. Баба Ліда некалі, убачыўшы першыя мабільнікі, штораз хрысцілася, а потым згадвала той дзень, калі ў яе роднай вёсцы з'явіўся першы тэлевізар. Ну такое, казала, дзіва было! Усе чыста вяскоўцы да Саўкі збегліся: ад старога да малога... І потым многія прыходзілі — па вечарах, па нядзелях — глядзелі, што там дзеецца на невялічкім чорна-белым экране.

Па сённяшнім часе ні мабільнікам, ні тым больш тэлевізарам ужо нікога не здзівіш. Мая сваячка (назаву яе Тамарай) у трохпакаёўцы жыве — з мужам і сынам. У кожнага свой пакой, у кожнага свае інтарэсы ды любімыя перадачы. І ў кожнага свой тэлевізар. А ў гаспадыні цяпер дык нават два, бо нядаўна юбілей адзначала, і сваякі, нічога іншага не прыдумаўшы, ёй яшчэ адзін тэлевізар падарылі. На кухню.

Цяпер вам няцяжка ўявіць, як Тамара здзівілася, пачуўшы, што ў мяне гэтага цуду тэхнікі дома няма — наогул, што перадачы па тэлебачанні я не гляджу гадоў дзесяць як мінімум...

Праўда, не так даўно ў нас з'явілася лецішча, і ўжо там — «тэлевізар». Так мы жартам называем вялікае (амаль на ўсю сцяну), глухое акно без штор. Праз яго любуемся ўсходамі-захадамі сонца ды птушкамі каля шпакоўні. А ў сезон, калі суседзі выходзяць на свае агароды, рэгулярна глядзім свайго роду серыял пад назвай «Дачнікі».

...Дык вось на днях я вырашыла памыць свой «тэлевізар» (то-бок акно) і згадала адну праўдзівую гісторыю.

Бацькі майго добрага знаёмца — людзі ў гадах: абодвум за 80. Але яны ого-го яшчэ! Асабліва Піліпавіч: і на падворку, і ў хаце ён узорны парадак трымае, гаспадарку глядзіць (нават з канём!), сам за плугам ходзіць...

А па вечарах, як і большасць сучасных вяскоўцаў, уключае тэлевізар. Ён, здаецца, дня не пражыве без футбола і навін, жонка — без серыялаў. У прызначаны час уключае і...

Не ідзе тэлевізар! Відаць, зламаўся... Пры камуністах куплены.

Расстроіліся старыя, пазванілі сыну. Той вырашыў скарыстацца нагодай і зрабіць сюрпрыз: у той жа дзень паехаў у райцэнтр і купіў там новы сучасны тэлевізар з вялікім вадкакрышталічным экранам.

Радасці ў бацькоў было без межаў! «Гэта ж найлепшы падарунак за ўсё жыцце», — казалі яны Казіку. І шкада, што эйфарыя нядоўгай была, бо дзён праз колькі маці зноў тэлефануе сыну і ледзь не плача. Заедзь, маўляў, паглядзі: нешта тэлевізар не ўключаецца. Казік заехаў і ўбачыў, што бацька — акуратыст і чысцюля да мозгу касцей — пыл на новым экране працёр гэтак жа, як на старым — вільготнай анучкай.

...У выніку сын забраў тэлевізар, павёз у рамонт. Майстар яму паспачуваў і сказаў, што пакупка новага тэлевізара абыдзецца танней, чым рамонт «старога».

Ва ўнівермагу зніжкі былі, і Казік ужо за бацькоўскія грошы купіў ім яшчэ адзін тэлевізар. Але на гэты раз з рук у рукі перадаў Піліпавічу адмысловыя сурвэткі для вадкакрышталічных экранаў — каб ніякіх анучак...

Зрэшты, пра гэта можна было і не казаць: бацька зразумеў сваю памылку і так.

Таццяна Маркава,

г. Віцебск.


Хітрая жонка

Неяк раз на беразе возера сабралася кампанія сталых мужчын-рыбакаў. Пасядзелі яны, закінуўшы вудачкі, паглядзелі на свае паплаўкі — ну ніводзін не зварухнуўся! Не ловіцца рыба, і ўсё тут!

Што застаецца рыбакам? Толькі паспадзявацца на заўтра, на тое, што раніцай хоць нешта ды зменіцца. А пакуль расклалі яны вогнішча, дасталі свае прыпасы-тармазкі, выпілі па чарцы-другой ды сталі расказваць розныя гісторыі.

— Некалі ў нашай вёсцы цікавая пара жыла, — пачаў адзін. — Мужа Янкам звалі, Іванам, а жонку Марыськай. Па характары яна цішэй вады была, а ён дык якраз наадварот: у гарачай вадзе, відаць, пакупаны, бо такі ж задзірысты... Ледзь што не па ім — адразу ў бойку.

Марыся ведала гэтую мужаву слабіну і таму пабойвалася, ва ўсім старалася дагадзіць свайму чалавеку...

Дык вось неяк з раніцы збіраецца Іван на рыбалку. Жонка яму далікатна так: «Можа, не хадзіў бы? Гэткі холад на дварэ... Нічога ж не зловіш, толькі намерзнешся... А дома столькі работы...» — «Во... У цябе дык іншых думак няма, — агрызнуўся муж. — Адна работа ў галаве! Можна я хоць дзень без яе пасяджу? Каму ад гэтага дрэнна будзе? Нікому».

Сказаў так, сабраў свае прылады і цягу.

Добрага паўдня на рыбалцы правёў, не злавіў нічога, нават Мурчыку на гасцінец... А да ўсяго яшчэ і з лодкі кульнуўся. Добра, што на мелкім — каля самага берага. Але ж усё роўна — і валёнкі змачыў, і вопратку... Замерз як сабака!

Хто ў тым вінаваты быў? Ну, вядома ж, яго Марыся, бо гэта ж яна яшчэ з самай раніцы «каркала», што змерзне, што нічога не зловіць...

Таму цяпер Янка на парог, а яна, прадчуваючы гнеў, як не лістам перад ім сцелецца: сухое адзенне падае, чакушку нясе, стол накрывае...

Муж у гэты час маўчыць: распранаецца, разуваецца. Мокрую вопратку кідае ў кут, валёнкі да печы — Марысьцы загадвае ўсё прасушыць. Сам жа выпівае-вячэрае ды кладзецца спаць. Жонка ні слова яму не кажа: вакол грубкі развешвае маклякі, у цеплаватую печ састаўляе нанач гаршкі з бульбай для свіней, складвае колькі паленцаў дроў і на іх — у лёгкі дух — кладзе мокрыя валёнкі. Потым сама аглядае ўсю гаспадарку ды і таксама ў ложак.

Заспала крыху — раніцай падхапілася, толкам не прачнуўшыся, і адразу ж да печы. Дроўцы сухія — мігам загарэліся! А на іх сінім полымем і... валёнкі.

Як на тое ліха ў тую ж самую хвіліну Янак яе падняўся: міма печы і жонкі (Марыська ледзь не самлела, бедная!) на двор пайшоў. «Зараз жа вернецца, — прыкідвае жонка, — і крый бог унюхае... Крый божа спытае... Скажу, што згарэлі, — прыб'е! Ай, — думае, — была ні была!» А далей — рукавы закасала, спадніцу вышэй падаткнула, анучу ў рукі і давай падлогу шараваць.

Муж, вярнуўшыся ў хату, паглядзеў на гэты працэс ды кажа:

— Кінь, Марыська! Хадзі да мяне.

А сам і чакаць не хоча: наблізіўся, прыгарнуў. Яна яму:

— Хвіліначку, любы... Я толькі валёнкі з печы дастану, а то ж згараць!

— Ну і халера з імі, з тымі валёнкамі! — на вушка шэпча Іван. — Знайшла пра што гаварыць і думаць!..

На шчасце, бываюць у жыцці такія хвіліны».

...На гэтым расказчык скончыў сваю гісторыю. Мужчыны дружна пасмяяліся, а потым і выпілі — за тое, каб падобных хвілін (ну, калі не да валёнак...) у жыцці як найболей было!

Мікалай Багданаў,

Мёрскі раён.


Каб не тыя боты...

Таня хацела быць артысткай, але...

У жыцці так часта здараецца: трапіла не ў тэатр, а ў дзіцячы садок. І ўжо там, працуючы выхавальніцай, штодня... выступала, да таго ж — перад самай удзячнай публікай: іграла то клоўна, то фокусніка, то Чыпаліна, то ката ў ботах на святочных ранішніках... А хацелася ж на Новы год...

Не, зусім не Снягурку, не ўнучку Дзеда Мароза (у прыгожанькім футрачку і шапцы, з доўгай касой), а... самога чараўніка. Бо гэта ж ён запальвае агні на ёлцы і раздае ўсім падарункі! Бо гэта ж яму дзеткі чытаюць вершы, спяваюць песні, паказваюць танцы, малюнкі. Во дзе шчасце!

І Таццяна не проста марыла аб ім — яна... рыхтавалася да гэтай ролі, а на фінішы года ўсё часцей і часцей думала, што ж рабіць. Напрасіцца самой? А раптам адмовяць?.. Альбо возьмуць і пагодзяцца, а яна не зможа, не справіцца?

...І вось апошнія дні лістапада, загадчыца садка збірае ў музычнай зале ўсіх выхавальнікаў, каб пагаварыць пра навагодняе свята. Там жа пачынаюць размяркоўваюць ролі. Галоўную — Дзеда Мароза — як і ў мінулыя гады, аддаюць Танінай зменшчыцы Зінаідзе Ягораўне. Але на гэты раз яна рашуча адмаўляецца — кажа пра свае хваробы, узрост. І тады ролю прапануюць Таццяне!

...У той самы дзень яна пачала рэпетыцыі: зубрыла тэкст, вучылася прамаўляць яго мужчынскім грубаватым голасам і хадзіць, як той дзед, стукаючы аб падлогу посахам, да дробных драбніц прадумвала свой будучы касцюм... Іншымі словамі — рабіла ўсё, каб дзеці не сумняваліся, што Дзед Мароз сапраўдны!.. І, трэба сказаць, ёй гэта вельмі ўдавалася!

Карацей, святочны ранішнік прайшоў на «ўра!»: у ролі Дзеда-чараўніка Таня правяла ўсю святочную праграму. Дзеці вадзілі з ёй карагоды, спявалі, чыталі вершы...

І вось ранішнік скончыўся, малыя з усіх бакоў акружылі яе і раптам наперабой закрычалі: «Таццяна Міхайлаўна, а мы вас пазналі!» — «Не можа быць! — спалохалася дзяўчына, бо як? — Па чым?» — «Ды па боціках!»

Таня расхінула полы доўгага «дзядулевага» футра і паглядзела на ногі. Там былі яе любімыя светлыя боцікі на высокай платформе, у якіх яна кожны дзень хадзіла на працу.

Таццяна Чэкед,

г. Гомель.

Рубрыку вядзе
Валянціна ДОЎНАР

Ад яе ж...

Вы зразумелі: «вясёлай і праўдзівай гісторыяй» пра боты Дзеда Мароза «Звязда» хацела нагадаць, што не за гарамі Каляды, а там (на шчасце ці на жаль)... «Апошнія лісткі ў календары: сыходзіць год самотны і стары...» Гэта значыць (апроч іншага), што завяршаецца чарговы конкурс на найлепшую чытацкую гісторыю. Вам шкада, што без вас? Тады за справу: у апошні вагон яшчэ можна паспець. І нават — перамагчы.

Фота: pixabay.com

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Самы паспяховы сезон! З Аўгустоўскага канала сплылі цеплаходы

Самы паспяховы сезон! З Аўгустоўскага канала сплылі цеплаходы

У некаторыя выходныя цеплаход здзяйсняў па канале дванаццаць рэйсаў.

Палітыка

Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на нядзелю (абнаўляецца)

Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на нядзелю (абнаўляецца)

Аператыўная інфармацыя з беларуска-польскай мяжы.

Калейдаскоп

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

Усходні гараскоп на наступны тыдзень

РАК. Надыходзіць дастаткова актыўны, напоўнены падзеямі тыдзень.

Палітыка

Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на суботу (абнаўляецца)

Крызіс на мяжы. Уся аператыўная інфармацыя на суботу (абнаўляецца)

Аператыўная інфармацыя з беларуска-польскай мяжы.