Вы тут

Спявак Шыр Чарыеў: Я заўсёды па натуры быў рамантыкам


Пакуль многія «зоркі» падчас пандэміі застаюцца без работы і ўпадаюць у дэпрэсію, ён з зайздроснай хуткасцю выпускае новыя хіты, што скараюць сэрцы многіх слухачоў. Спявак Шыр Чарыеў, які з'ехаў з Туркменістана шмат гадоў таму вучыцца ў Мінск, расказаў, як трапіў у беларускі шоў-бізнес, адкуль бярэ натхненне для сваіх песень і чым займаецца ў няпросты для артыстаў час.


— Як у вашым жыцці з'явілася музыка?

— У мяне вельмі творчая сям'я, таму з музыкай я пазнаёміўся яшчэ ў раннім дзяцінстве. Калі мне было гадоў пяць, а брату сем, бацькі паведамілі нам, што мы будзем вучыцца ігры на музычных інструментах, і далі магчымасць самастойна выбраць: акардэон, фартэпіяна ці скрыпка. Не ведаю, што паўплывала на маё рашэнне ў тым узросце, але я абраў апошняе і асвойваў гэты інструмент з пяці да дзесяці гадоў. Шчыра кажучы, быў лайдаком і зусім не любіў вучыцца, таму скрыпку з часам «закінуў». Пазней самастойна асвоіў гітару і пачаў спяваць дваровыя песні, гэта была мяжа маёй музычнай кар'еры ў той час. Скончыўшы школу, я стаў перад сур'ёзным пытаннем, якое ўзнікае перад кожным чалавекам у такім узросце, — выбарам месца паступлення. Пасля нядоўгіх роздумаў вырашыў прыехаць у Беларусь, вучыцца ў Мінску, абраўшы юрыдычны кірунак. Але працягваў іграць на гітары ў інтэрнаце, пакуль аднойчы не даведаўся, што ў адной музычнай студыі адбываецца набор у групу. Падумаўшы, вырашыў, што, паспрабаваўшы, нічога не страчу. Прыйшоў, мяне праслухалі і сказалі, што возьмуць салістам. Ведаеце, я спачатку нават знерваваўся, бо ішоў на спробы ў групу і не зусім разумеў, хто такі саліст. Але цяпер ні пра што не шкадую.

— А калі адбылося першае прафесійнае выступленне?

— Не ведаю, наколькі яно было прафесійнае, але першае самае яркае і запамінальнае для мяне здарылася, калі вучыўся ў дзявятым класе. На адным з мерапрыемстваў я пазнаё-
міўся з народнай спявачкай Туркменістана Гульшат Гурдавай. Яна пачула, як я спяваю, убачыла, як танцую, ёй спадабаліся мой голас і харэаграфічныя даныя, і яна прапанавала мне выступіць разам з ёй. А крыху пазней нават запрасіла паўдзельнічаць у здымках. Калі казаць пра Беларусь, то першы выхад на вялікую сцэну адбыўся ў 2006 годзе, калі я выпусціў сваю песню «Дэнс пад дажджом» і выступіў з ёй на «Песні года». Пасля пачалі запрашаць у многія тэлевізійныя праекты. З гэтага і пачалася мая кар'ера спевака.

— Атрымліваецца, «Дэнс пад дажджом» — першая кампазіцыя, якую вы напісалі?

— Гэта, хутчэй, мая «ўзлётная», якая адкрыла шлях у свет прафесійнай музыкі. А самая-самая першая песня, якую я склаў, называлася «Вясна». Скажу па сакрэце, яна мая любімая. Я напісаў яе ў студэнцтве для сваёй былой жонкі, але нідзе публічна яна не гучала. Потым была напісана другая — «Прашу, вярніся», яе доўгі час не бралі на радыё з-за дрэннага запісу і няякаснага гуку. Напэўна, тады мне не хапала вопыту, каб усё адразу зрабіць ідэальна, таму прыйшлося доўга з ёй павазіцца, каб кампазіцыю пусцілі ў эфір. Ну а пасля яе выйшла тая, пра якую мы гаварылі ў самым пачатку.

— Усе свае песні ствараеце самастойна?

— Наогул, раней я пісаў і словы, і музыку цалкам сам, але потым пачаў карыстацца дапамогай прафесіяналаў. На самай справе шмат каму можа падацца, што напісаць песню — справа пяці хвілін, але гэта абсалютна не так. Па-першае, трэба валодаць пэўнымі якасцямі. Возьмем самае банальнае, але, безумоўна, важнае — уменне чакаць. Бо бывае такое, што ты сядаеш пісаць, і ў цябе ўсё выходзіць з першых секунд, але ўсё роўна ты потым перачытваеш, раішся з кімсьці і даводзіш песню да ідэалу. А часам здараецца, што бярэш ручку, аркуш, пішаш круты першы радок, а далей наогул няма натхнення, тады даводзіцца «высмоктваць з пальца». У такіх выпадках я адкладваю гэтую песню на нейкі прамежак часу і, калі прыйдзе натхненне ці патрэбны настрой, бяруся за яе зноў. Калі чалавек не ўмее чакаць, то ён закіне напісанне музыкі адразу ж пасля першай няўдачы. Таксама важна ўмець выкладаць свае думкі і пачуцці на паперы, каб песня несла нейкі сэнс, а не проста рандомны набор слоў у рыфму. Ну і, вядома ж, творчая асоба, якая хоча пісаць песні, павінна сачыць за тым, што актуальна, што слухае аўдыторыя, каб кампазіцыя мела папулярнасць.

— А адкуль чэрпаеце натхненне для творчасці?

— Я вельмі лірычны і нават, магчыма, сентыментальны. Заўсёды па натуры быў рамантыкам, і таму большасць маіх песень мае спакойную накіраванасць. Напісаць вясёлую кампазіцыю заўсёды было для мяне цяжкай задачай. А натхненне, як і многія рамантыкі, чэрпаю са сваіх эмоцый, нейкіх унутраных перажыванняў, якімі хачу падзяліцца з маімі слухачамі.

— Як лічыце, каб стаць артыстам, абавязкова мець музычную адукацыю?

— У жыцці сустракаецца мноства розных таленавітых самародкаў, якія, умоўна кажучы, самастойна навучыліся ігры на фартэпіяна і заваёўваюць сэрцы мільёнаў. Але маё меркаванне такое: кожны прафесійны спявак павінен ведаць хаця б асновы музычнай адукацыі — нотную грамату. Таму я вельмі ўдзячны сваім бацькам, што, нягледзячы на маю ляноту, яны адправілі мяне вучыцца ў дзяцінстве ў музычную школу, і я атрымаў добры пласт ведаў і навыкаў.

— У большасці артыстаў ёсць песні, якія з'яўляюцца іх візітнай карткай. У вас такія ў рэпертуары маюцца?

— Мне здаецца, што кампазіцыя, па якой пазнаюць артыста, крыху непастаянная рэч. Бо творчасць чалавека не стаіць на месцы і з'яўляюцца новыя хіты, якія могуць засланіць старыя і стаць новымі любімымі песнямі ў публікі. У маёй творчасці ёсць адна музычная кампазіцыя, якую мяне вельмі часта просяць выканаць. Гэта кавер на песню «Аіша». Аднойчы я заспяваў яе ў нейкім караоке-клубе, мяне пачулі хлопцы з радыёстанцыі, ім вельмі спадабалася. І яны запісалі песню ў маім выкананні, а потым «круцілі» ў сябе на радыё.

— У пачатку нашай размовы вы расказалі, што хацелі стаць удзельнікам групы, а жаданне спець дуэтам калі-небудзь узнікала?

— Вядома, у мяне ўжо былі дуэты з маімі калегамі, напрыклад, з Інай Афанасьевай мы выконвалі песню «Колькі гадоў». Акрамя таго, зараз я рыхтую сумесны хіт з адным вядомым акцёрам. У яго вельмі шчыльны графік здымак, таму даводзіцца чакаць. Але з якім менавіта, няхай пакуль застаецца сакрэтам.

— Мінулы год быў вельмі складаны для артыстаў з-за пандэміі. Вас гэта закранула?

— Вядома, зменшылася колькасць выступленняў, але я не нерваваўся, а рацыянальна распланаваў свой час, каб ён праходзіў з карысцю. Менавіта таму 2020 год для мяне стаў адным з самых плённых. Па збегу абставін з'ездзіў дадому ў Туркменістан пабачыцца з роднымі і там пазнаёміўся са сваім новым аранжыроўшчыкам. Якраз тады шукаў чалавека, які змог бы дапамагчы «мадэрнізаваць» мае песні, але ўсе вядомыя людзі ў гэтай прафесіі ўжо маюць уласны «почырк». Мне ж хацелася для сваёй творчасці чагосьці новага і незаезджанага. Разам з ім мы напісалі некалькі кампазіцый, якія сталі хітамі. Акрамя таго, я зняў пару кліпаў і збіраюся далей развівацца, пакуль ёсць перапынак паміж выступленнямі. Многія чамусьці забываюць, што час — гэта самае каштоўнае ў нашым жыцці, я аб гэтым памятаю заўсёды і карыстаюся ім з розумам.

Ангеліна НОВІКАВА, студэнтка ІV курса Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў

Фота з архіва спевака

Выбар рэдакцыі

Грамадства

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

Даведаліся аб цэнах на галоўныя восеньскія ягады, спосабах іх захоўвання і «прафесійных рызыках» пры зборы журавін

У разгары сезон журавін. Менавіта цяпер самы час назапасіць гэтых ягад на доўгі перыяд халадоў і прастуд.

Грамадства

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Што пісалі беларускія класікі пра самага дарагога чалавека?

Янка Купала дакладна чуў беларускія калыханкі ад сваёй маці, Бянігны Іванаўны, лежачы ў калысцы ў Вязынцы.

Грамадства

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Калі злодзей маўчыць, за яго «гавораць» сляды. Выкрыць злачынцу дапаможа трасалогія

Банда рабаўнікоў «трапілася» дзякуючы адбіткам спецыяльнай прылады.

Грамадства

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Жыхарка вёскі Мікалаеўка Бялыніцкага раёна Ларыса Клімянок расказала пра трагедыю, якая адбылася з яе сястрой і братамі

Экспедыцыю ў Малінаўку арганізаваў навуковы супрацоўнік музея гісторыі Магілёва ветэран пошукавага руху Пётр Хаванскі.